Μαρία Μπαλούτσου: «Δεν ένιωσα κάποιο ιδιαίτερο συναίσθημα όταν κράτησα για πρώτη φορά το παιδί μου»

Η Μαρία Μπαλούτσου μίλησε στην εκπομπή της ΕΡΤ1 «Μαμά-δες» και στην Αλεξάνδρα Ούστα για τη στιγμή που κράτησε για πρώτη φορά στην αγκαλιά της το παιδί της. Μάλιστα, η παιδοψυχολόγος, θεατρολόγος και ηθοποιός περιέγραψε μια εμπειρία διαφορετική από αυτή που συχνά παρουσιάζεται ως αυτονόητη. 

«Kανένας δεν σου περιγράφει την πραγματικότητα έτσι όπως είναι. Για όλους είναι το μαγικό πράγμα που συμβαίνει στο σώμα σου, που γεννάς ένα παιδί, και πόσο δένεσαι μαζί του και όλη αυτή η ανιδιοτελής αγάπη που υπάρχει. Ναι, υπάρχει, αλλά αυτό έρχεται μαζί με ένα σωρό άλλα προβλήματα και δυσκολίες. Δεν είναι ονειρική η κατάσταση. Είναι πολύ όμορφη, κερδίζεις πολλά πράγματα από αυτό, αλλά θέλει, θέλει αγώνα κάθε μέρα», ανέφερε αρχικά.

Στη συνέχεια μίλησε για τη σύγχυση και τις αντικρουόμενες πληροφορίες που καλείται να διαχειριστεί μια νέα μητέρα. «Πάρα πολλές πληροφορίες, δεν ήξερα προς τα πού να πάω, ήθελα να ρωτήσω τη μαμά μου, μετά έλεγα “όχι δεν θα ρωτήσω τη μαμά μου, η μαμά μου με μεγάλωσε με έναν άλλο τρόπο, πρέπει να δω εγώ κάτι καινούργιο”. Αυτά λοιπόν θέλουνε μία ισορροπία. Γιατί και τρελαίνεσαι και αρχίζεις και δοκιμάζεις πράγματα πάνω στα παιδιά, τα οποία μετά τα μετανιώνεις, μετά δεν τα μετανιώνεις, γίνεται ένας, ένας αχταρμάς, ένα μπάχαλο στο κεφάλι σου».

Η Μαρία Μπαλούτσου αποκάλυψε, ωστόσο, πως το πιο έντονο βίωμά της ήρθε αργότερα. «Το πιο συγκλονιστικό όμως που βίωσα εγώ, όταν γέννησα, είχα ακούσει από φίλες “ξέρεις, αυτή τη συγκίνηση που παίρνεις το παιδί στα χέρια σου” και για μένα δεν υπήρχε συναίσθημα εκείνη την ώρα. Δηλαδή δεν ένιωσα ούτε συγκίνηση, ούτε ότι κάτι μαγικό συνέβη. Ένιωσα απλά ένα μπαμ. ΟΚ, έγινε. Πάμε τώρα να προχωρήσουμε, πάμε να δούμε τι γίνεται. Δεν είχα συναισθήματα έντονα, δεν ένιωθα συγκίνηση με το μωρό στο σπίτι».

Όπως εξομολογήθηκε, το συναίσθημα ήρθε απρόσμενα. «Ήτανε πολύ απλό αυτό που συνέβαινε. Μία μέρα λοιπόν, εκεί που ήμουνα στο σπίτι, είχα την Αλεξάνδρα μωρό και τη θήλαζα και κάπως γυρνάω έτσι το κεφάλι μου και τη βλέπω να με κοιτάει. Και πατάω κάτι κλάματα απ’ το πουθενά! Πήρα τηλέφωνο τον άντρα μου, “το παιδί, με κοίταξε!” κι άρχισα να κλαίω απ’ το πουθενά. Αυτό λοιπόν, από εκείνη τη στιγμή πυροδότησε όλα τα συναισθήματα των παιδιών».