NVIDIA DLSS: Μάθε πώς δουλεύει και ποιο mode να διαλέξεις

Αν πήρες πρόσφατα κάρτα γραφικών της NVIDIA ή ένα Nintendo Switch 2, ένας από τους λόγους ήταν πιθανότατα το NVIDIA DLSS. Το όνομα σημαίνει Deep Learning Super Sampling και πρόκειται για τεχνολογία upscaling που ανεβάζει την απόδοση στα games. Οι περισσότεροι το ανοίγουν στα settings επειδή κάποιος τους είπε ότι βοηθάει. Λίγοι όμως ξέρουν τι κάνει στην πράξη και πώς να το ρυθμίσουν σωστά.

Η λογική είναι απλή. Η GPU σου κάνει render το game σε χαμηλότερη εσωτερική ανάλυση, άρα σχεδιάζει λιγότερα pixels. Μετά ένας αλγόριθμος machine learning, εκπαιδευμένος από τη NVIDIA, ανεβάζει την εικόνα στην ανάλυση της οθόνης σου, διαβάζοντας motion vectors, βάθος και φωτεινότητα. Έτσι μπορείς να ανεβάσεις τα γραφικά πιο ψηλά απ’ όσο θα άντεχε η κάρτα σου σε native ανάλυση ή να κυνηγήσεις υψηλότερο framerate αν έχεις monitor με μεγάλο refresh rate.

Quality, Balanced ή Performance;

Υπάρχει πάντα ένας συμβιβασμός. Σε κάθε upscale χάνεται κάτι από την ποιότητα και το πόσο εξαρτάται από το mode. Ως ανάλυση εξόδου βάζεις σχεδόν πάντα την native της οθόνης σου. Στο Quality η κάρτα κάνει render στο 66,7%, δηλαδή ξεκινά από 1440p σε οθόνη 4K και από 960p σε οθόνη 1440p. Το Balanced πέφτει στο 58%, με 1253p για 4K και 835p για 1440p. Το Performance κάνει render στο μισό, 1080p για 4K και 720p για 1440p. Το Ultra Performance πάει στο 33,3% και είναι φτιαγμένο για οθόνες 8K. Σε μικρότερες αναλύσεις θα δεις θολή εικόνα.

Ο πρακτικός κανόνας είναι εύκολος. Σε 1440p ξεκίνα από Quality και αν δεν σου φτάνουν τα frames πέσε σε Balanced. Πιο κάτω η εικόνα θολώνει αισθητά. Σε 4K ξεκίνα από Balanced και κατέβα σε Performance όταν θέλεις περισσότερα frames.

Τι άλλο κρύβεται κάτω από το όνομα DLSS

Το πρώτο DLSS ήρθε το 2019 με τις RTX 20 και στήριζε ελάχιστα games, όπως τα Battlefield V και Metro Exodus, γιατί ο αλγόριθμος εκπαιδευόταν ξεχωριστά για κάθε τίτλο. Το DLSS 2 έλυσε το πρόβλημα το 2020 και στις αρχές του 2025 η NVIDIA μετρούσε πάνω από 1.000 games και εφαρμογές με υποστήριξη. Τότε ήρθε και το DLSS 4 με μοντέλο βασισμένο σε transformer, καθαρότερη εικόνα και λιγότερο ghosting. Σε παλαιότερες RTX μπορεί να τρέχει πιο βαριά, γι’ αυτό υπάρχουν presets για να γυρίσεις σε παλαιότερο μοντέλο.

Το DLAA κάνει το αντίθετο. Δεν κάνει upscale, παίρνει την native εικόνα και κόβει το τρεμόπαιγμα, σαν καλύτερο TAA, και μπαίνει μέσω του NVIDIA app ακόμα και σε games που δεν το υποστηρίζουν. Το Frame Generation του DLSS 3 φτιάχνει σε RTX 40 και πάνω ένα επιπλέον frame για κάθε δύο κανονικά και δουλεύει καλύτερα όταν πιάνεις ήδη σταθερά 60 FPS. Στις RTX 50 το multi frame generation φτάνει, μετά το DLSS 4.5 του περασμένου Μαρτίου, τα έξι generated frames για κάθε rendered. Υπάρχει και το Ray Reconstruction του DLSS 3.5, που καθαρίζει τα artifacts του ray tracing.

Και το DLSS 5;

Εδώ μιλάμε για άλλο πράγμα. Το DLSS 5 δεν κάνει upscale. Διαβάζει χρώματα και motion vectors και προσθέτει, όπως το περιγράφει η NVIDIA, «φωτορεαλιστικό φωτισμό και υλικά, αγκυρωμένα στο αρχικό 3D περιεχόμενο και σταθερά από frame σε frame». Στην ουσία είναι ένα AI φίλτρο πάνω στο game, που ρίχνει το framerate αντί να το ανεβάζει. Μέχρι τον Οκτώβριο του 2026 υπάρχει επίσημα μόνο στο NBA 2K27, αν και οι modders το έχουν ήδη βάλει σε αρκετά games.

Η δική μου άποψη είναι ότι το κλασικό DLSS παραμένει από τα πιο χρήσιμα εργαλεία που έχει σήμερα ένας PC gamer, αρκεί να διαλέξεις το σωστό mode για την οθόνη σου. Το DLSS 5 θέλει περισσότερη προσοχή. Στα πρώτα demos τα πρόσωπα έμοιαζαν αφύσικα και πληρώνεις σε frames για ένα φίλτρο. Μέχρι να φανεί ότι το θέλουν και οι developers, δεν θα το έβαζα στα κριτήρια αγοράς της επόμενης κάρτας σου.