Ηλέκτρα, Τετάρτη 17 Ιουνίου 2026, Επεισόδιο 170ό. (τελευταίο) Ήλιος δυνατός. Δυο σώματα κολυμπούν παράλληλα. Αγκαλιάζονται στη μέση της θάλασσας. Η Ηλέκτρα κι ο Παύλος. Μαζί. Κάπου. «Σε μια άλλη ζωή, ένα άλλο σύμπαν, εκεί που ούτε χρόνος υπάρχει, ούτε χώρος, θα ξανασυναντηθούμε». Σεπτέμβρης του ’79.
Όλη η Αρσινόη στο πόδι, για τη βάφτιση του μικρού Στέργιου. Πληγές που επουλώνονται, άλλες που αιμορραγούν. Ο Νικόλας σε ένα ψυχρό δωμάτιο, συναντά τον πατέρα του, την Τιτίκα, την Αγνή του. Όλο ρωτά, «πότε θα φύγουμε»; «Σύντομα», του απαντούν.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Μα μένει μόνος, να μιλά με τους ίσκιους. Όλοι συγκεντρώνονται στη βάφτιση, μες το ζεστό, λευκό φως. Τσουγκρίσματα κι ευχές, η ορχήστρα ξεκινά να παίζει. Χέρια μπλέκονται, μάτια δακρύζουν, ο χορός φέρνει τον έναν στον άλλο κοντά. Στο κέντρο της γιορτής, το βλέμμα της Ηλέκτρας ταραγμένο. «Κάποιες αγάπες δεν τελειώνουν. Σωπαίνουν».
Ο Παύλος ασάλευτος. Ένα κοχύλι μέσα στο χέρι του. Η Ηλέκτρα μετεωρίζεται στο κενό. «Αν, κάποτε, ακούσεις τη θάλασσα μέσα σ’ αυτό το κοχύλι, θ’ ακούσεις κι εμάς. Εκεί μέσα είμαστε. Για πάντα». Στην άκρη του γκρεμού, στη μέση του πελάγους. Στην Αρσινόη.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ