Zeraw: «Έχω βιώσει ρατσισμό στην Ελλάδα, δεν μπορούσα να νοικιάσω σπίτι επειδή είμαι μαύρος»

Για εμπειρίες ρατσισμού που βίωσε στην Ελλάδα μίλησε ο Zeraw των Vegas, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εκπομπή «Talk of the Town» με τον Βαγγέλη Καράλη. Ο γνωστός καλλιτέχνης αναφέρθηκε στις δυσκολίες που συνάντησε στα νεανικά του χρόνια, περιγράφοντας περιστατικά κοινωνικού αποκλεισμού που σημάδεψαν την καθημερινότητά του.

Ο Zeraw, που έχει καταγωγή από τη Ζιμπάμπουε, αποκάλυψε πως την περίοδο που ήταν φοιτητής στην Αθήνα βρέθηκε αντιμέτωπος με άρνηση ιδιοκτητών να του νοικιάσουν σπίτι, αποκλειστικά λόγω του χρώματος του δέρματός του.

«Ο πατέρας μου είχε δύο υποτροφίες, η μία ήτανε στην Ελλάδα και η άλλη ήταν στην Αμερική. Διάλεξε την Ελλάδα. Και όταν ήμουνα πιο μεγάλος τον ρώτησα κάποια στιγμή, του λέω ρε πατέρα γιατί διάλεξες την Ελλάδα; Θα μπορούσαμε να ‘μαστε στην Αμερική και να ‘χα γίνει Michael Jackson. Και… λέει, παιδί μου, ήθελα να σπουδάσω στην πηγή της γνώσης, γιατί στην Αφρική κάνανε μαθήματα αρχαίας ελληνικής ιστορίας, οπότε ξέρανε και τους φιλοσόφους, τους μαθηματικούς, όλους τους επιστήμονες ας πούμε της αρχαιότητας, και είχε έναν θαυμασμό, για την κουλτούρα και τον πολιτισμό της Ελλάδος ο πατέρας μου, και επέλεξε να έρθει να σπουδάσει στην Ελλάδα, στο Πολυτεχνείο.

Δεν μπορώ να πω ότι έχω παράπονο. Πέρασα πολύ ωραία παιδικά χρόνια. Κάποια στιγμή οι γονείς μου χωρίσανε, όταν ήμασταν μικροί εγώ κι η αδερφή μου, αλλά παρόλα αυτά η μάνα μου, πολύ άξια γυναίκα θα ‘λεγα, είναι το πρότυπό μου, είναι ο ήρωάς μου η μάνα μου. Μόνη της κατάφερε να μας μεγαλώσει στην Ελλάδα, και μπορώ να πω ότι δεν μας έλειψε ποτέ τίποτα».

Και πρόσθεσε: «Το πρώτο μας σπίτι ήταν στην Κυψέλη. ΟΚ. Αλλά στην Κυψέλη είχα ένα θέμα, επειδή άνθρωποι και παιδιά αφρικανικής καταγωγής δεν ήταν ακόμα, δεν είχε συνηθίσει ακόμα η τοπική κοινωνία τότε, ήμασταν λίγοι, δυσκολευόμουν να κάνω φιλίες εκεί. Ή κάποια παιδιά φοβόντουσαν ή δεν με παίζανε, και τα λοιπά. Οπότε για αυτό τον λόγο οι γονείς μου θεωρήσαν ότι πρέπει να μετακομίσουμε σε μια γειτονιά που έχει μια εμπειρία από ανθρώπους αφρικανικής καταγωγής, και έτσι μετακομίσαμε στα Πατήσια.

Η αλήθεια είναι, ρατσισμό όλοι έχουμε δεχτεί λίγο πολύ. Είναι κάτι το οποίο υπάρχει σε όλες τις κοινωνίες. Οπότε, και εγώ ας πούμε όταν ήμουνα στην Αφρική, είχα ένα φιλαράκι, τον Δημήτρη, Έλληνας, ο οποίος βίωνε τον ρατσισμό. Επειδή δεν ήτανε Αφρικανός. Όταν ήρθα λοιπόν στην Ελλάδα, βίωσα κι εγώ το ρατσισμό, διότι δεν ήμουνα Έλληνας, αλλά είναι όλα νομίζω θέμα νοοτροπίας, πώς το αντιμετωπίζεις. Ο ρατσισμός είναι λίγο ιδιαίτερος, δεν είναι ο ακραίος ρατσισμός που έχουμε, π.χ., ο φυλετικός, όπως είναι στην Αμερική και σε κάποιες άλλες χώρες, εδώ είναι περισσότερο φόβος. Φόβος του αγνώστου». 

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στη δυσκολία του να μπορέσει να νοικιάσει σπίτι. «Όταν μεγάλωσα μπόρεσα να συνειδητοποιήσω τι είναι ρατσιστικό πραγματικά και τι δεν είναι. Π.χ. όταν έψαχνα να βρω σπίτι να νοικιάσω σπίτι ε, μίλαγα στο τηλέφωνο, λέγαν όλοι: “Ναι, βεβαίως έλα παιδί μου”, κι αυτά, “είμαι φοιτητής” λέω, “και ψάχνω ένα σπίτι”, “Ναι, ναι, ναι, έλα από δω να τα πούμε”. Πήγαινα, και με το που με βλέπανε λέγανε: “Ωπ, εσύ είσαι; Και δεν μπορώ να σας νοικιάσω το σπίτι”.

Το ρίχνανε στον κανονισμό της πολυκατοικίας, αλλά ναι, ήτανε πάρα πολύ δυσάρεστο αυτό, πάρα πολύ δυσάρεστο. Ή να τρως χυλόπιτα και να σου λέει η κοπέλα “Είσαι μαύρος, δεν μπορούμε να τα ‘χουμε φανερά”», υπογράμμισε.