Θεοφανία Ανδρονίκου Βασιλάκη: «Η δημοσιογραφία με έμαθε να παρατηρώ όσα οι άλλοι προσπερνούν»

Με το νέο της αστυνομικό μυθιστόρημα «Χωρίς Άλλοθι», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Χάρτινη Πόλη, η συγγραφέας Θεοφανία Ανδρονίκου Βασιλάκη επιστρέφει με μια ιστορία γεμάτη μυστήριο, οικογενειακά μυστικά και έντονη ψυχολογική φόρτιση. Παράλληλα με τη συγγραφική της πορεία, δραστηριοποιείται επί χρόνια στον χώρο της δημοσιογραφίας, μια ιδιότητα που, όπως παραδέχεται, επηρεάζει καθοριστικά τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει τους χαρακτήρες και τις ιστορίες της. Σε αυτή τη συνέντευξη μιλά για το νέο της βιβλίο, την έμπνευση πίσω από αυτό και τη σχέση ανάμεσα στη λογοτεχνία και τη δημοσιογραφία.

Το «Χωρίς Άλλοθι» είναι ένα βιβλίο που συνδυάζει το μυστήριο με τις οικογενειακές σχέσεις. Τι σας ώθησε να γράψετε αυτή την ιστορία;

Πάντα πίστευα ότι τα πιο δυνατά μυστήρια γεννιούνται μέσα στις οικογένειες. Οι άνθρωποι που αγαπιούνται περισσότερο είναι συχνά εκείνοι που μπορούν να πληγώσουν περισσότερο ο ένας τον άλλον. Ήθελα να γράψω μια ιστορία όπου το έγκλημα δεν είναι το τέλος μιας διαδρομής αλλά η αρχή μιας αποκάλυψης. Μιας αποκάλυψης που αφορά το παρελθόν, τις σχέσεις και τις επιλογές των ηρώων.

Ποιο στοιχείο θεωρείτε ότι ξεχωρίζει περισσότερο στο βιβλίο;

Η ατμόσφαιρα. Από την αρχή ήθελα ο αναγνώστης να αισθάνεται ότι μπαίνει σε έναν κόσμο γεμάτο μυστικά. Έναν κόσμο όπου κάθε πρόσωπο έχει κάτι να κρύψει και κάθε αντικείμενο μπορεί να συνδέεται με μια αλήθεια που περιμένει να αποκαλυφθεί.

Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη εικόνα που στάθηκε αφορμή για τη δημιουργία της ιστορίας;

Ναι, και μάλιστα ήταν η πρώτη εικόνα που γεννήθηκε στο μυαλό μου. Ένα παλιό πιάνο μέσα σε μια αρχοντική κατοικία και πάνω από αυτό μια ζωγραφιά που απεικόνιζε μια μαυροφορεμένη γυναίκα σφαγμένη στον λαιμό. Η εικόνα αυτή ήταν τόσο δυνατή που δεν μπορούσα να την αγνοήσω. Άρχισα να σκέφτομαι ποια ήταν αυτή η γυναίκα, ποιος ζωγράφισε τον πίνακα και γιατί βρισκόταν εκεί. Η φαντασία μου πήγε ένα βήμα παραπέρα και έτσι γεννήθηκε η ιδέα ενός εγκλήματος που μοιάζει ανατριχιαστικά με αυτό που απεικονίζεται στον πίνακα.

Πόσο σημαντικοί είναι οι χαρακτήρες σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα;

Για μένα είναι το σημαντικότερο στοιχείο. Ο αναγνώστης μπορεί να εντυπωσιαστεί από μια ανατροπή, αλλά θα θυμάται τους χαρακτήρες. Προσπαθώ πάντα να δημιουργώ ανθρώπους με αδυναμίες, αντιφάσεις και βαθιά συναισθήματα. Κανείς δεν είναι απόλυτα καλός ή απόλυτα κακός. Αυτή η πολυπλοκότητα είναι που κάνει τους ήρωες αληθινούς.

Πώς επηρεάζει η δημοσιογραφία τη συγγραφική σας δουλειά;

Περισσότερο απ’ όσο φαντάζεται ο κόσμος. Η δημοσιογραφία με έμαθε να παρατηρώ. Να δίνω σημασία στις λεπτομέρειες, στις μικρές αντιδράσεις, σε όσα δεν λέγονται. Με έμαθε επίσης να ακούω ιστορίες ανθρώπων και να κατανοώ διαφορετικές οπτικές. Όλα αυτά περνούν αναπόφευκτα και στη λογοτεχνία.

Υπάρχουν κοινά στοιχεία ανάμεσα στη δημοσιογραφία και τη συγγραφή;

Βεβαίως. Και στις δύο περιπτώσεις αφηγείσαι μια ιστορία. Η διαφορά είναι ότι στη δημοσιογραφία οφείλεις να υπηρετείς τα γεγονότα, ενώ στη λογοτεχνία δημιουργείς έναν δικό σου κόσμο. Ωστόσο, η περιέργεια, η έρευνα και η ανάγκη να κατανοήσεις τους ανθρώπους είναι στοιχεία που συνδέουν και τα δύο επαγγέλματα.

Πιστεύετε ότι η δημοσιογραφική εμπειρία σάς βοηθά να χτίζετε πιο πειστικούς χαρακτήρες;

Αναμφίβολα. Μέσα από τη δημοσιογραφία έχεις την ευκαιρία να γνωρίσεις ανθρώπους από διαφορετικά περιβάλλοντα και με διαφορετικές εμπειρίες ζωής. Αυτό είναι ανεκτίμητο για έναν συγγραφέα. Κάθε συνάντηση, κάθε ιστορία που ακούς, μπορεί να γίνει η αφετηρία για έναν λογοτεχνικό χαρακτήρα.

Τι σας γοητεύει περισσότερο στο αστυνομικό είδος;

Το γεγονός ότι συνδυάζει το μυστήριο με την ψυχολογία. Δεν με ενδιαφέρει μόνο το ποιος διέπραξε ένα έγκλημα. Με ενδιαφέρει το γιατί. Τι προηγήθηκε, ποια ήταν τα κίνητρα, ποια τραύματα ή πάθη οδήγησαν σε συγκεκριμένες πράξεις. Εκεί βρίσκεται η πραγματική ιστορία.

Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση κατά τη συγγραφή ενός βιβλίου όπως το «Χωρίς Άλλοθι»;

Να διατηρήσεις την ισορροπία ανάμεσα στην αγωνία και στο συναίσθημα. Ο αναγνώστης πρέπει να θέλει να ανακαλύψει την αλήθεια, αλλά ταυτόχρονα να ενδιαφέρεται για τους ανθρώπους που βρίσκονται στο επίκεντρο της ιστορίας.

Τι θα θέλατε να νιώσει κάποιος όταν τελειώσει το βιβλίο;

Θα ήθελα να αισθανθεί ότι έζησε ένα ταξίδι γεμάτο ένταση, μυστήριο και συγκίνηση. Να κλείσει το βιβλίο και να συνεχίσει να σκέφτεται τους χαρακτήρες και τις επιλογές τους. Για μένα αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να κάνει ένας αναγνώστης σε έναν συγγραφέα.

Τι να περιμένουμε από εσάς στο μέλλον;

Σίγουρα νέες ιστορίες. Η συγγραφή είναι μια συνεχής αναζήτηση και ήδη δουλεύω πάνω σε καινούργιες ιδέες. Αυτό που μπορώ να υποσχεθώ είναι ότι θα συνεχίσω να γράφω ιστορίες που συνδυάζουν το μυστήριο με την ανθρώπινη ψυχή, γιατί εκεί βρίσκω πάντα το μεγαλύτερο ενδιαφέρον.