Συγκινεί η Στεφανία Βαϊδάνη: «Οι άνθρωποι γύρω μου με είδαν για πρώτη φορά καθηλωμένη στο κρεβάτι»

Η Στεφανία Βαϊδάνη αποκαλύπτει για πρώτη φορά τη δύσκολη καθημερινότητα που βιώνει μετά τη διάγνωση με Σύνδρομο Σύνθετου Περιοχικού Πόνου (CRPS).

Η γνωστή σχεδιάστρια μόδας, σε συνέντευξη που παραχώρησε στη Σάσα Σταμάτη για τη Secret, περιγράφει τον αβάσταχτο πόνο, τις αλλαγές που έφερε η ασθένεια στη ζωή της και τη δύναμη που αντλεί για να συνεχίζει.

-Πώς ξεκίνησε το «ταξίδι» σας µε το CRPS και πότε καταλάβατε ότι κάτι σοβαρό συµβαίνει;

Το ταξίδι µου µε το CRPS ξεκίνησε στις 28 Οκτωβρίου. ∆εν είναι εύκολο να το παραδεχτώ, αλλά µέσα στην αγανάκτηση και τη συναισθηµατική φόρτιση της στιγµής χτύπησα µε δύναµη το πόδι µου στον τοίχο. Εκείνη την περίοδο βίωνα ίσως τη δυσκολότερη φάση της ζωής µου. Και οι δύο γονείς µου έδιναν µάχη µε τον καρκίνο και αντιµετώπιζαν σοβαρά καρδιολογικά προβλήµατα, ενώ παράλληλα η εταιρεία µου περνούσε µεγάλες δοκιµασίες. Ολα αυτά µε είχαν εξαντλήσει ψυχικά και σωµατικά. Οταν πήγα στο νοσοκοµείο, η πρώτη ακτινογραφία δεν έδειξε ξεκάθαρα το πρόβληµα. Μου είπαν ότι επρόκειτο για κάκωση, ενώ αργότερα αποδείχθηκε ότι υπήρχε κάταγµα.

Επειδή στο παρελθόν είχα σπάσει ξανά χέρια και πόδια, πίστεψα πως θα ξεπεραστεί, όπως όλες τις προηγούµενες φορές, και συνέχισα την καθηµερινότητά µου. Λίγο αργότερα ταξίδεψα για έναν µήνα στο Μαϊάµι και την Παραγουάη. Οταν επέστρεψα, ο πόνος είχε γίνει αφόρητος. ∆εν άντεχα ούτε το σεντόνι να ακουµπάει το πόδι µου. Εκεί κατάλαβα ότι αυτό που µου συνέβαινε δεν ήταν ένα απλό κάταγµα. Ενιωθα πως κάτι πολύ πιο σοβαρό συνέβαινε στο νευρικό µου σύστηµα. Λίγο αργότερα επιβεβαιώθηκε η διάγνωση του CRPS και από εκεί ξεκίνησε ένας εντελώς διαφορετικός αγώνας.

-Πώς θα περιγράφατε τον πόνο του CRPS σε κάποιον που δεν τον έχει βιώσει ποτέ;

Ο πόνος του CRPS είναι αβάσταχτος και δύσκολα περιγράφεται µε λόγια. Πάντα πίστευα ότι έχω µεγάλη αντοχή στον πόνο, όµως αυτή ήταν η πρώτη φορά που οι άνθρωποι γύρω µου µε είδαν καθηλωµένη στο κρεβάτι. Είναι σαν να καις διαρκώς, σαν χιλιάδες βελόνες να τρυπούν το σώµα σου και σαν το κόκκαλό σου να σπάει ξανά και ξανά, κάθε µέρα. Είναι ένας πόνος που δεν φαίνεται, αλλά επηρεάζει κάθε στιγµή της ζωής σου.

-Με ποιους τρόπους το σύνδροµο αυτό έχει αλλάξει την καθηµερινότητά σας και τη ζωή σας συνολικά;

Αλλαξε τη ζωή µου ολοκληρωτικά, τόσο πρακτικά όσο και ψυχολογικά. Υπάρχουν πολλές καθηµερινές δραστηριότητες που πλέον δεν µπορώ να κάνω µόνη µου, ενώ τις δύσκολες ηµέρες ο πόνος µε αναγκάζει να µένω στο κρεβάτι. Εχω προσαρµόσει και τον τρόπο που εργάζοµαι, επιλέγοντας αρκετές ηµέρες να δουλεύω από το σπίτι. Παράλληλα, όµως, η ασθένεια µε άλλαξε και εσωτερικά. Εµαθα να βάζω όρια, να λέω «όχι» χωρίς ενοχές και να αποµακρύνω το άγχος από τη ζωή µου. Κυρίως έµαθα να εκτιµώ όσα παλαιότερα θεωρούσα δεδοµένα: τον ήλιο, τη θάλασσα, µια βόλτα µε φίλους, ένα όµορφο τοπίο ή ακόµα και µια µέρα µε λιγότερο πόνο. Αυτές οι µικρές στιγµές έχουν πλέον ανεκτίµητη αξία.

-Τι είναι αυτό που σας δίνει δύναµη να συνεχίζετε, ακόµα και τις πιο δύσκολες ηµέρες;

Η µεγαλύτερη δύναµή µου είναι η δηµιουργία. Μέσα από τη δουλειά µου και ιδιαίτερα µέσα από τα made-to-measure projects νιώθω ότι ξαναγεννιέµαι. Η δηµιουργικότητα λειτουργεί σαν θεραπεία και µε βοηθά να παραµένω αισιόδοξη, ακόµα και τις ηµέρες που ο πόνος µε κρατά στο κρεβάτι. Εξίσου σηµαντική είναι η στήριξη της οικογένειάς µου και των φίλων µου και η αγάπη του κόσµου για τις δηµιουργίες µου. Είναι άνθρωποι που στάθηκαν δίπλα µου από την πρώτη στιγµή και µου θυµίζουν καθηµερινά ότι δεν είµαι µόνη. Το CRPS µε έκανε να δω τη ζωή διαφορετικά. Με βοήθησε να αφήσω πίσω µου ό,τι µε βάραινε για χρόνια, να αναθεωρήσω τις προτεραιότητές µου και να εκτιµώ κάθε νέα µέρα σαν ένα νέο ξεκίνηµα.