Μαριέττα Χρουσαλά: «Όταν έφυγε από τη ζωή ήμουν πολύ down, στεναχωριόμουν όταν καθόμουν στο σπίτι και το σκεφτόμουν»

Σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση προχώρησε η Μαριέττα Χρουσαλά στο νέο τεύχος του περιοδικού Instyle και τη δημοσιογράφο Ξένια Ιωάννου.

Μάλιστα, μεταξύ άλλων, το όμορφο μοντέλο μίλησε από καρδιάς για την απώλεια του αγαπημένου της πατέρα και τη δύσκολη προσωπική της διαχείριση σ’ αυτήν.

Είσαι ένας ισορροπημένος άνθρωπος;

Σίγουρα θα υπάρχουν και οι μέρες που μπορεί να είμαι πιο down, κάτι να συμβεί. Όταν είχα χάσει τον μπαμπά μου, ναι, ήμουν πολύ down. Δεν το θυμάμαι καλά, ήμουν 20 χρονών. Μόλις είχα μπει στα καλλιστεία, δούλευα πάρα πολύ. Πάρα πολύ και κάθε μέρα. Και πήγαινα στο Πανεπιστήμιο κάθε μέρα.

Ναι, όταν καθόμουν στο σπίτι και το σκεφτόμουν, στεναχωριόμουν. Αλλά, όταν ήμουν μέσα στη δουλειά και μέσα στα πράγματα κι απασχολημένη, δεν το άφηνα. Θα μπορούσα να πω ότι δεν δουλεύω καθόλου, δεν διαβάζω, δεν κάνω τίποτα και κάθομαι και κλαίω όλη μέρα. Αλλά ξέρεις, το πάλεψα.

Τι σου έχει μάθει ο χρόνος μεγαλώνοντας;

Να εκτιμάς αυτά που έχεις. Σκέφτομαι καμιά φορά ότι τον Λέοντα τον ξέρω περίπου όσα χρόνια ήξερα και τον μπαμπά μου. Φαντάσου. Είκοσι και είκοσι. Όταν ήμουν, ας πούμε, έφηβη έλεγα ” ο μπαμπάς μου, η μαμά μου” και πίστευα ότι θα ζούνε για πάντα. Δεν ισχύει αυτό. Και τα παιδιά, όλη μέρα στο σπίτι, έλα μωρέ, δεν τα βάζω για ύπνο…

Πάει το παιδί, θα φύγει σε λίγα χρόνια, θα πάει στο Πανεπιστήμιο ή το παιδί μπορεί να θέλει σε δυο – τρία χρόνια τα Σαββατοκύριακα να πηγαίνει σε φίλους, να αράζουνε στο σπίτι, στα πάρτι, δεν θα είναι όλη μέρα στο σπίτι ή να ακολουθούνε την οικογένεια. Πρέπει να το ζήσεις αυτό, γιατί δεν ξαναγυρίζει πίσω.

Έπαιξε ρόλο η απώλεια του μπαμπά σου σε αυτό;

Έπαιξε ρόλο, γιατί το έμαθα πιο νωρίς. Γιατί στα 20 δεν το σκέφτεσαι τόσο. Τρως ένα χαστούκι δυνατό και συνεχίζεις, γιατί δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο. Αλλά, ρε παιδί μου, το ότι ξυπνάς το πρωί και είσαι καλά, δεν πονάς, δεν έχεις ραντεβού με γιατρούς. Ξέρεις, υπάρχει πάρα πολύς κόσμος που τώρα και ενώ τα λέμε αυτά, βασανίζεται – με γιατρούς, με αρρώστιες. Και κοίτα εμείς τι έχουμε; Την υγεία μας καταρχήν που είναι το πιο σημαντικό πράγμα, το πιο σημαντικό. Για αυτό σου λέω, να εκτιμάς αυτό που έχεις. Γιατί δεν το εκτιμάμε. 

Το ότι σηκωνόμαστε το πρωί και λέμε “να βάλω αυτά τα παπούτσια ή τα άλλα”, ναι έχεις πόδια, περπατάς, έχεις επιλογή. Να περπατήσω ή να κάνω ποδήλατο; Πολλοί άνθρωποι δεν έχουν αυτές τις επιλογές, που για εμάς είναι αυτονόητες. Ξέρεις, λίγο να χτυπήσεις το χεράκι σου και να σου πει ο γιατρός ότι δεν έχεις κάτι, αλλά κράτα το δεμένο και καν’ τα όλα με το αντίθετο χέρι απ’ αυτό που έχεις συνηθίσει, θα πάθεις σοκ. Δεν θα μπορέσεις να αυτοεξυπηρετηθείς, σε απλά πράγματα.

Πηγή εικόνας: NDP Photo