Κωνσταντίνος Μαργαρίτης: «Δεν τίθεται θέμα σύγκρισης με τον πατέρα μου, δεν με επηρεάζει και δεν πρέπει να επηρεάζει κανένα παιδί»

Δηλώσεις στην εκπομπή Happy Day παραχώρησε ο Κωνσταντίνος Μαργαρίτης. Ο νεαρός τραγουδιστής, που κυκλοφορεί το καινούριο του κομμάτι με τίτλο “Σβήσε και κατέβα”, ρωτήθηκε για την αυτόματη σύγκριση που γίνεται με τον πατέρα του, Γιώργο, 

«Είναι το πρώτο μου αμιγώς λαϊκό τραγούδι. Είναι μία αλλαγή σελίδας για μένα. Πάω καθαρά στο λαϊκό κομμάτι που αυτό είναι και το στοιχείο μου και αυτό κάνω και στα live μου. Ξέρεις, λόγω και του ονόματός μου, πολλές φορές προσέχω λίγο παραπάνω τα βήματά μου και τις εμφανίσεις που θέλω να κάνω, οπότε θέλω να είναι όλα σωστά», είπε αρχικά ο Κωνσταντίνος Μαργαρίτης στον ρεπόρτερ, Αλέξανδρο Ρούτα.

«Δεν τίθεται θέμα σύγκρισης με τον πατέρα μου, καθόλου. Δεν είναι κάτι που με επηρεάζει, δεν πρέπει να με επηρεάζει, ούτε εμένα ούτε κανένα παιδί. Αρέσει στον κόσμο να συγκρίνει και είναι και σε κάποιο βαθμό λογικό. Γιατί, όταν έχεις έναν πατέρα με 50 χρόνια καριέρα και ακούνε το όνομα σου, θα πάνε κατευθείαν εκεί, αναγκαστικά. Από ‘κει και πέρα, έχει να κάνει με τι βήματα κάνεις εσύ, πώς προχωράς, πώς χρησιμοποιείς αυτό το όνομα», απαντά ανοιχτά ο τραγουδιστής.

«Ένα επίθετο αναγνωρίσιμο είναι δίκοπο μαχαίρι. Μοιραία, όταν έχεις μεγαλώσει σ’ αυτό τον χώρο, γνωρίζεις 5-10 άτομα τα οποία είτε μπορεί να σε βοηθήσουν, είτε μπορεί να μη σε βοηθήσουν. Δεν θα σου πω ψέματα, μου έχουν συμβεί και τα δύο. Αυτό που μου λέει συνέχεια ο πατέρας μου είναι «γερό στομάχι». Ότι θα βρεις τα πάντα μπροστά σου, και επιτυχίες και αποτυχίες, να έχεις γερό στομάχι, να μην πτοείσαι», μοιράζεται στην πρωινή εκπομπή του Alpha ο Κωνσταντίνος Μαργαρίτης.

Τέλος, σε ερώτηση για το μεγαλύτερο εμπόδιο που έχει αντιμετωπίσει ποτέ στη ζωή του, ο Κωνσταντίνος Μαργαρίτης απαντά:

«Ένα ατύχημα πριν από δύο χρόνια, που ‘χα κοντέψει να χάσω το χέρι μου. Οπότε είναι η πιο θλιβερή κατάσταση στη ζωή μου. Επειδή συνέβη και στο σπίτι μου αυτό, στον κήπο, και επειδή υπάρχει ακόμα εκεί αυτό το αντικείμενο που είχα χτυπήσει, όσες φορές περνάω δηλαδή, το σκέφτομαι. Δεν με πιάνει κόμπος, απλά λέω… πάλι καλά που υπάρχει χέρι».