Η Ναταλία Γερμανού εξομολογείται στο zappit: «Αυτό ήταν το πιο οδυνηρό απ’ όλα, δεν μπορούσα ούτε να βγω από το σπίτι… Έγραψα ένα τραγούδι, κόπηκε μόνο ένα CD και του το έδωσα»

Το δεύτερο μέρος της αποκαλυπτικής συνέντευξης που έδωσε η Ναταλία Γερμανού στο zappit...

Σε αυτό το δεύτερο μέρος της κουβέντας μας, η Ναταλία Γερμανού αφήνει στην άκρη τον τηλεοπτικό της ρόλο και μιλά με μια άκρως εξομολογητική διάθεση για όσα τη διαμόρφωσαν ως άνθρωπο.

Επιστρέφει στη σχέση ζωής με τον πατέρα της, Φρέντυ Γερμανό, στο βάρος και την περηφάνια του ονόματός του, στην απώλεια που δεν ξεπερνιέται αλλά μαθαίνεις να την κουβαλάς.

Η Ναταλία Γερμανού ανοίγει το κεφάλαιο της προσωπικής της ζωής: τις σχέσεις που εκτέθηκαν, τους έρωτες που άφησαν αποτύπωμα, τη ζήλεια, την απιστία, τις επιλογές που πόνεσαν αλλά δίδαξαν. Και, καθώς η συζήτηση προχωρά, σκιαγραφεί μια επόμενη μέρα μακριά από τα φώτα, με θάλασσα, βιβλία και ουσία.

Η Ναταλία Γερμανού αποκαλύπτεται όχι μόνο ως δημόσιο πρόσωπο, αλλά ως γυναίκα που έμαθε να ζει, να χάνει, να αγαπά και τελικά να ορίζει η ίδια την ευτυχία της. Αυτό είναι.. «The Full Story» της ζωής της…

«Ακόμα και τώρα η κόρη του Φρέντυ είμαι»

Ακόμα και τώρα που ο πατέρας μου έχει πεθάνει από το 1999, ένα κομμάτι μου πάντα θα είναι η κόρη του. Δηλαδή και τώρα που μιλάμε που έχει πεθάνει ο πατέρας μου από το ’99, η κόρη του Φρέντυ είμαι. Έτσι; Είμαι και η Ναταλία βέβαια, είμαι η Ναταλία. Αλλά όταν έχεις έναν τόσο σπουδαίο άνθρωπο για πατέρα ρε παιδί μου… Δηλαδή έναν άνθρωπο ο οποίος έχει γράψει τόσα βιβλία, έχει κάνει εκπομπές που ακόμα και τώρα, θα το ‘χεις δει ίσως, κομμάτια των εκπομπών του τρεντάρουν στο TikTok. Και μπαίνω και τα χαζεύω, δηλαδή. Ε, δεν μπορείς να μη νιώθεις στους ώμους ένα ουφ… Δηλαδή, είναι. Είναι. Είναι βαρύ.

«Ήταν αυστηρός ο μπαμπάς μου, ήτανε πάρα πολύ απαιτητικός από μένα»

Πάρα πολύ απαιτητικός. Ήταν και ενθαρρυντικός αρκετά, αλλά πιο πολύ απαιτητικός. Δηλαδή, δούλευε, δούλευε, δούλευε. Θέλω να δουλεύεις. Να δουλεύεις πολύ, να δουλεύεις πολύ και να μην ξεχνάς την καλοσύνη σου. Δουλειά και καλοσύνη, δουλειά και καλοσύνη. Δεν ξέρω τι θα μου ‘λεγε. Πραγματικά είναι πολύ υποθετική ερώτηση γιατί όταν τον έχασα ακόμα έκανα το Mega Star. Οπότε δεν πρόλαβε να με δει στο πολύ μεγάλο μου τηλεοπτικό άλμα… Σε ζωντανή εκπομπή, σε ουσιαστική εκπομπή. Δεν υποτιμώ το Mega Star αλλά ξέρεις τι εννοώ, σε μια εκπομπή που να καταλάβει πώς εκφέρει λόγο το παιδί του, τι απόψεις έχει, πώς κινείται στο χώρο και τα λοιπά. Στο Mega Star που με έβλεπε μου ‘λεγε “εντάξει, καλή είσαι” αλλά δεν τον είδα και να πετάει και τη σκούφια του. Ξέρεις τι εννοώ; 

Μετά τη γιαγιά μου, που με μεγάλωσε, γιατί αυτή ήτανε ο άνθρωπος που, στον οποίο χρωστάω το ότι μεγάλωσα με υγεία, αγάπη, τρυφερότητα… Είναι η γιαγιά μου, η μητέρα του πατέρα μου δηλαδή, που με παρέλαβε όταν ήμουνα δύο ετών και έμεινα μαζί της μέχρι τα 18 που πήγα να μείνω μόνη μου. Είχα πολύ δέσιμο με τον πατέρα μου, πάρα πολύ. Ήμασταν συμβατά πλάσματα. Σαν να καταλαβαινόμασταν και κυρίως για να μην το κάνουμε και πολύ αγιογραφία, δικαιολογούσαμε ο ένας τα ελαττώματα του άλλου. Και αυτό μας βόλευε πάρα πολύ και τους δύο.

«Τον έβλεπα να φεύγει σιγά-σιγά και αυτό με σκότωνε»

Τι θυμάσαι ως πιο δύσκολο για σένα; Την περίοδο της ασθένειας ή το τέλος;

Την περίοδο της ασθένειας. Την εικόνα του όποτε πήγαινα στο νοσοκομείο να τον δω και ουσιαστικά τον έβλεπα να φεύγει σιγά-σιγά. Κάθε εβδομάδα και από λίγο. Αυτό με σκότωνε. Δηλαδή αυτό ήταν το πιο οδυνηρό από όλα. Περισσότερο και από τη μέρα που ξύπνησα το πρωί και 9:45, ήταν 9:30-9:45, και μου είπε η μαμά μου τέλειωσε. Αυτό ήταν, έφυγε ο μπαμπάς.

Οι συζητήσεις μας τον τελευταίο μήνα δεν ήτανε καθόλου επαγγελματικές, ήταν συζητήσεις που αφορούσαν τη ζωή γενικά. Προσπαθούσε να μου εκμαιεύσει την υπόσχεση ότι δεν θα σπαταλήσω πολύ καιρό κλαίγοντας και υποφέροντας. Μου είπε «θέλω να μου χαμογελάς», όταν θα φύγω, γιατί βεβαίως ήξερε ότι μετρούσε πλέον αντίστροφα, και μου είπε «κι εσύ επίσης θέλω να μου υποσχεθείς ότι θα ζήσεις και δεν θα επιβιώσεις απλά».

Το πρώτο το έκανες;

Δεν τα κατάφερα πολύ, γιατί οι πρώτες εβδομάδες ήτανε πάρα πολύ δύσκολες, πάρα πολύ δύσκολες.

«Δεν μπορούσα ούτε να βγω από το σπίτι»

Ε μετά σιγά-σιγά που άρχισα να προσπαθώ να θυμηθώ την υπόσχεση που είχα δώσει, άρχισα να το κάνω, να προσπαθώ να είμαι πιο χαμογελαστή και κάθε φορά που χαμογελούσα να του λέω «τώρα που χαμογελάω, χαμογελάω με κόπο αλλά χαμογελάω για σένα».

Καμαρώνω πάρα πολύ Γιώργο όταν μου λένε γι’ αυτόν. Δηλαδή ακούω καμιά φορά, ξέρεις έχω κάποιους φίλους, δεν θα πω ονόματα, που κι αυτοί είναι παιδιά γονιών διάσημων και μου λένε καμιά φορά «πω πω δεν μπορώ συνέχεια με ρωτάνε για τη μαμά μου, ξέρω γω, τον μπαμπά μου» και λέω μα δεν χαίρεστε; Βλέπω δηλαδή την ενόχλησή τους κι εγώ δεν μπορώ να τη συμμεριστώ. Δηλαδή εγώ κάθε φορά που κάποιος μου λέει, μπαίνω σ’ ένα ταξί, μπαίνω σ’ ένα χώρο, σ’ ένα μαγαζί και μου λένε «σας βλέπουμε, είστε πολύ καλή αλλά ο μπαμπάς σας…». Χαίρομαι τόσο πολύ σαν να μου λένε εσείς είστε η καλύτερη που υπάρχει στον κόσμο. Δεν μπορώ να στο περιγράψω. Δεν είναι ανταγωνιστική βρε παιδί μου η σχέση γονιού και παιδιού ώστε να πεις «ναι αλλά μιλήστε μου τώρα για μένα γιατί ο μπαμπάς μου έφυγε». Δεν μπορώ να το συλλάβω εμένα αυτό το μυαλό μου. Χαίρομαι πιο πολύ να μου πεις κάτι καλό για τον μπαμπά μου, μη μου πεις τίποτα για μένα. Πες μου για κείνον. Αλήθεια στο λέω. Τον κουβαλάω μέσα μου, είναι κομμάτι μου, χαίρομαι να μου λες γι’ αυτόν.

Ταυτόχρονα όμως κατάφερες και είσαι και Ναταλία. Είσαι περισσότερο η Ναταλία απ’ ό,τι η Γερμανού στον κόσμο. Άρα, κατά κάποιο τρόπο, νομίζω ότι σίγουρα το δεύτερο που σου είπε, το έκανες.

Το δεύτερο ναι. Το έκανα.

«Για πολλά χρόνια η προσωπική μου ζωή ήταν καμπριολέ»

Ε καλά να πάθω θα σου πω εγώ, γιατί όταν δίνεις τροφή, εντάξει τι θα κάνει κι ο δημοσιογράφος; Δεν θα το γράψει; Δηλαδή θα μου πεις μερικές φορές γράφονται και πράγματα που δεν ίσχυαν, αλλά αυτό όμως συμβαίνει και τώρα, δεν έχει σημασία. Όταν κάποιος, όταν κάποιο site, κάποια εφημερίδα, κάποιο μέσο εν πάση περιπτώσει, έχει αποφασίσει ότι σήμερα θα γράψω ό,τι μου κατέβει στο κεφάλι κι ας μην είναι αλήθεια, θα το κάνει, είτε έχουμε 2026 είτε έχουμε 2004, 5, 6, 7, 10. Πάντως μου ‘χει τύχει αρκετές φορές να με πάρουν τηλέφωνο φίλοι και να μου πούνε «έλα είσαι εξώφυλλο στο Σοκ, στο Χάι», τα θυμάσαι; «Στο Τάδε», λέω «πάλι;», «ναι». «Τι έχω κάνει αυτή τη φορά;», «έχουν μια φωτογραφία σου από τα μπουζούκια που είσαι έτσι και γράφουνε “έξαλλη η Γερμανού με τον σύντροφό της, τον έπιασε να κοιτάζει μία σερβιτόρα”». Φοβεροί τίτλοι, φοβερά πράγματα, φοβερά τέτοια. Πολλές φορές. Αλλά σου ξαναλέω, καλά να πάθω γιατί η προσωπική…

Γιατί το λες το «καλά να πάθω»;

Θα σου πω, γιατί για πολλά χρόνια η προσωπική μου ζωή εμένα ήτανε καμπριολέ. Ξεσκέπαστο αμαξάκι, ξεσκέπαστο, όποιος ήθελε περνούσε έριχνε μια ματιά «να η Ναταλία με τον τάδε», «να η Ναταλία με τον τάδε». Εντάξει, κάποια στιγμή κατάλαβα ότι η ιδιωτική ζωή έχει λόγο που λέγεται ιδιωτική. Πρέπει να ‘ναι ιδιωτική, αλλιώς να την κάνουμε δημόσια. Δεν γίνεται. Δηλαδή…

Άρα δηλαδή δεν θα έπρεπε ας πούμε να πας σε ένα νυχτερινό κέντρο με τον σύντροφό σου;

Να πας σε ένα νυχτερινό κέντρο με τον σύντροφό σου, αλλά να ξέρεις μετά ότι και την επόμενη μέρα μην στεναχωριέσαι και να παίρνεις και να λες «ωχ ρε γαμώτο πάλι, πάλι με βάλανε». Ε θα σε βάλουνε κούκλα μου άμα πας, δεν είναι; Άμα δεν θες, υπάρχουνε πολύ ωραία ταβερνάκια στα Λεγρενά, να πας να φας καλαμαράκια. Μια καθημερινή το βράδυ.

«Με ενόχλησαν μία-δυο φορές που συνέδεσαν τ’ όνομά μου με ανθρώπους με τους οποίους δεν είχα ερωτική σχέση»

Καθόλου. Και απλά μου τους κολλήσανε κι αυτούς. «Άντε βρήκαμε πέντε-έξι, πάρε κι αυτόν να σ’ τον βάλουμε κι αυτόν στο πάνθεον» και ακόμα και τώρα καμιά φορά γίνονται κάποια αφιερώματα, οι γνωστοί διάσημοι σύντροφοι της Ναταλίας, και λέω «Παναγία μου, τι θα διαβάσω πάλι» και έχουνε βάλει τα 3-4-5 ονόματα που ήταν και πάρε κι άλλους τρεις που δεν υπήρξαν ποτέ τίποτα.

Σε ενοχλεί αυτό; Ότι μπορεί να γίνει αφιέρωμα με τους γνωστούς συντρόφους της Ναταλίας; Δηλαδή θα άλλαζες όλη τη διαχείριση τώρα;

Γιώργο με ενοχλεί δεν με ενοχλεί, τώρα αυτά γίνανε. Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι, δεν μπορούμε να αλλάξουμε το παρελθόν. Γίνανε, υπήρξαν αυτοί οι άνθρωποι, να τους έχει ο Θεός καλά γιατί πέρασα όμορφα μαζί τους και να είναι ευτυχισμένοι στην ζωή τους τώρα. Τώρα αυτά έχουνε συμβεί, δεν θα άλλαζα τίποτα απολύτως για να σου απαντήσω.

Για αυτούς τους λόγους δεν ξέρουμε πολλά πράγματα για την προσωπική σου ζωή έως καθόλου θα έλεγα τα τελευταία χρόνια;

Γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους.

Άρα υπάρχει προσωπική ζωή. Είσαι καλά στην προσωπική σου ζωή;

Υπάρχει! Μπορεί να μην υπάρχει επί δέκα συναπτά έτη, μπορεί να υπάρχει τρία έτη, να μην υπάρχει ένα και μετά να ξαναυπάρχει για δύο. Αλλά είμαι καλά γενικά και θέλω να σου πω ότι έχω φτάσει στο πολυπόθητο στάδιο που πάντα επεδίωκα, να είμαι καλά είτε είμαι μόνη μου, είτε είμαι σε σχέση.

«Ο έρωτας δεν ήρθε μόνο μία φορά – Θα άλλαζα κάτι σε μία συγκεκριμένη σχέση»

Ήρθε περισσότερες. Δεν ξέρω, μπορεί να… σε κάποιους ανθρώπους να έρχεται μόνο μία φορά και να κρατάει για πάντα, αλλά για μένα ήτανε περισσότερες από μία.

Αν γυρνούσες πίσω τον χρόνο, κάποια από τις γνωστές σχέσεις σου που ξέρουμε, θα άλλαζες κάτι; Θα έλεγες αν ξεκινούσα τώρα θα ήθελα να την κρατήσω περισσότερο ή να μείνουμε μια ζωή μαζί, για παράδειγμα;

Ίσως ναι. Θα άλλαζα κάτι σε μία συγκεκριμένη σχέση, αλλά λένε τα βιβλία που κατά καιρούς διαβάζω «εμπιστέψου… Trust the process» έλεγε η αγγλική φράση, «εμπιστέψου τη διαδικασία του σύμπαντος». Άρα για να μην έγινε, πάει να πει ότι δεν έπρεπε να έχει γίνει, πάει να πει ότι είναι καλύτερα εκείνος έτσι όπως είναι τώρα κι είμαι καλύτερα εγώ έτσι όπως είμαι τώρα.

Για κάποια από τις σχέσεις σου έχεις μετανιώσει;

Όχι. Για καμία. Για καμία απολύτως. Όπως και να τέλειωσε, ο κάθε άνθρωπος που ήρθε στη ζωή μου ήρθε για κάποιο λόγο. Έπαιξε ένα ρόλο. Μπορεί να ήτανε πρώτος αντρικός ρόλος πρωταγωνιστικός; Μπορεί να ήτανε βήτα ρόλος πρωταγωνιστικός; Μπορεί να ήτανε μικρότερος ρόλος; Δεν έχει σημασία. Πάντως ήταν ένας ρόλος ουσίας και πραγματικά εγώ τους ευγνωμονώ όλους. Γιατί όλοι κάτι, κάτι, κάτι έδωσαν, όλοι κάτι έδωσαν. Ακόμα και σκληρό μάθημα να ήταν, εγώ χαίρομαι που το πήρα αυτό το μάθημα.

Τι είναι το πιο ακραίο που θυμάσαι να έχεις κάνει για έναν έρωτα; Ακραίο, όχι απαραίτητα κακό. Μπορεί να έφυγες, να πήγες σε μια άλλη ήπειρο για να τον δεις.

Κάτσε, σε άλλη ήπειρο δεν έχω πάει Γιώργο, θέλω να ηρεμήσουμε! Όχι, σε άλλη ήπειρο δεν πήγα αλλά έγραψα ένα… έγραψα ένα τραγούδι. Δεν δισκογραφήθηκε, αυτό θέλω να σου πω. Δηλαδή μπήκα στη διαδικασία να επιστρατεύσω συνθέτη, τραγουδιστή, στούντιο… Γνωστά ονόματα όλα. Γράφτηκε το τραγούδι, έγινε ένα CD, κόπηκε μόνο ένα, ένα… ξέρεις αυτό που λέμε «ρε παιδί μου γράψ’ το με τη φωνή σου», εστάλη και είπαμε αυτό είναι για σένα.

Υπάρχει αυτό το.CD, το ‘χει ο κάτοχος του;

Πώς δεν το ‘χει; Το ‘χει. Ναι.

Δεν έχεις σκεφτεί ποτέ να το δώσεις στη δημοσιότητα;

Δεν ξέρω. Προς το παρόν το έχει μόνο εκείνος, αυτό είναι δικό του. Θα δούμε. Αν στην πορεία γίνει και τραγούδι…

Ήταν μπαλάντα;

Ήταν μπαλάντα, ναι.

«Ζήλευα πολύ… έλλειψη αποδοχής… ήμουν αφόρητη»

Έχεις παραδεχτεί ότι ζήλευες παλαιότερα πολύ.

Πάρα πολύ, όταν ήμουνα πιο μικρή.

Γιατί πιστεύεις Ναταλία τώρα ότι ζήλευες τότε τόσο πολύ;

Δεν ξέρω. Η ψυχολόγος μου λέει ότι ήτανε απόρροια των παιδικών χρόνων, φόβος απόρριψης, έλλειψη αποδοχής, όλα αυτά μαζί που μέχρι να γίνεις 35-40 και να πατήσεις λίγο στα πόδια σου, όλα αυτά σκάνε σαν εκρήξεις ζήλειας και κτητικότητας.

Υπήρχαν δηλαδή, υπήρχε μια περίοδος στη ζωή σου εκείνα τα χρόνια που όταν ερωτευόσουν κάποιον…

Πω πω…

…πήγαινες παραπάνω απ’ ότι έπρεπε;

Ναι, γιατί φοβόμουνα, πάρα πολύ, γιατί φοβόμουνα ότι κάθε βλέμμα που θα ρίξει ή αν θα φλερτάρει ή αν θα κάνει, αυτό σημαίνει ότι θα αφήσει εμένα. Εγκατάλειψη. Δηλαδή έβλεπα μπροστά μου την εγκατάλειψη.

Μπορεί να χώρισες εξαιτίας αυτού κάποια στιγμή; Σε κάποια σχέση;

Όχι.

Δεν το ‘χες φτάσει δηλαδή σε σημείο να είναι αφόρητο;

Όχι, όχι. Όχι. Αλλά ζήλεια, ζήλεια… πρέπει να ήμουν ανυπόφορη σε κάποιους ανθρώπους.

Απιστία έχεις βιώσει εις γνώσιν σου;

Ναι.

Χώρισες μετά από αυτό;

Όχι. Δεν χώρισα. Ήτανε πολύ σοβαρή η σχέση, πάρα πολύ σοβαρή και δόθηκαν οι απαραίτητες εξηγήσεις. Μου είπε ότι δεν είμαι ερωτευμένος με την συγκεκριμένη κοπέλα με την οποία σε απάτησα, ήτανε μια στιγμή αδυναμίας. Τα ζύγισα, σκέφτηκα αν θέλω να σώσω τη σχέση ή τον εγωισμό μου και προτίμησα να σώσω τη σχέση.

Συνεχίστηκε για καιρό η σχέση αυτή μετά;

Ναι.

Εσύ έχεις απιστήσει;

Ναι.

Τελείωσες τη σχέση μετά από την απιστία;

Ναι.

Πιστεύω ότι όλοι μέσα μας, εν δυνάμει έχουμε την επιθυμία να ξενοκοιτάξουμε ή να δοκιμάσουμε κάτι άλλο στη ζωή μας από αυτό που έχουμε. Κάποιοι συνεχίζουν χωρίς να θεωρήσουν ότι έχουν τύψεις ή ενοχές με αυτό που συνέβη, κάποιοι δεν θέλουν να συνεχίσουν τη σχέση. Λένε «αφού έκανα κάτι άλλο, θέλω τώρα τη σχέση που έχω να τη σταματήσω». Εγώ δεν ήθελα να συνεχίσω τη σχέση που είχα. Από τη στιγμή που απίστησα, απάτησα τον άνθρωπο με τον οποίον ήμουν όπως λες «μπετό», ήθελα να διακόψω.

Όταν σου συμβαίνει κάτι πολύ ευχάριστο ή κάτι πολύ δυσάρεστο, ποιος είναι ο πρώτος που παίρνεις τηλέφωνο να το πεις; Είναι στο φιλικό σου περιβάλλον; Είναι στο συγγενικό; Είναι η μαμά σου; Ή είναι ο σύντροφος;

Ε… κοίταξε, αν είμαι σε… χμ αναλόγως. Τη μαμά μου θα πάρω τις πρώτες φορές, την πιο στενή μου φίλη την Ελένη θα πάρω επίσης και τον σύντροφό μου αν έχω σύντροφο εκείνη την περίοδο. Και φίλους μπορώ να πάρω. Ή μπορεί να μην πάρω και κανέναν και να θελήσω να το διαχειριστώ μόνη μου. Ανάλογα τη… το θέμα.

Υπάρχει άνθρωπος που ξέρει τα πάντα για σένα; Τα μοιράζεσαι όλα;

Ναι, υπάρχει. Υπάρχει ένα-δυο άτομα… δυο-τρεις ας πούμε, υπάρχουν που τα ξέρουν όλα.

Άρα νιώθεις ότι κάποια κομμάτια πια όλα της Ναταλίας, πρέπει κάπου να τα… να τα μοιραστείς.

Ναι, σωστό, σωστό. Είναι, ναι, ναι, ναι, ναι.

«Το «Για σένα» φοβάμαι του Νότη Σφακιανάκη το ξέρετε ότι είναι δικό μου;»

Το είχα γράψει σκεπτόμενη, γιατί ήθελα πολύ να γράψω στον Νότη Σφακιανάκη… ήξερα περίπου τι είδος τραγουδιών… τι είδος στίχων του αρέσουνε και έγραψα αυτό το τραγούδι για ‘κείνον.

Ε… καθώς πάμε να ολοκληρώσουμε, γιατί έχουμε πει νομίζω αρκετά ωραία πράγματα σήμερα, θα ήθελα να σε ρωτήσω πώς έχεις φανταστεί την απόλυτη ευτυχία για την Ναταλία Γερμανού στην επόμενη φάση της; Δηλαδή την επόμενη μέρα από όταν πεις, θα σταματήσω σήμερα να κάνω τηλεόραση.

«Ήδη ο Καπουτζίδης μου ψάχνει σπίτι στην Αίγινα»

Ήδη, τον έχω βάλει… καλά του λέω «μην το πιάσεις αύριο!» αλλά κοίταγε γύρω-γύρω, εσύ κοίταζε του λέω γύρω-γύρω… Σε ένα σπίτι… στην Αίγινα τώρα θα ‘ναι; Εκεί μου αρέσει. Θάλασσα, μεγάλος χώρος γύρω-γύρω, κήπος μεγάλος, σκυλιά, γατιά, λάπτοπ, βιβλία.

Ανθρώπινο στοιχείο στην παρέα;

Ε καλά… εντάξει. Ναι. Αλλά… έχεις δίκιο, ναι, δεν στο ‘βαλα στο κάδρο. Ανθρώπινο στοιχείο γύρω-γύρω βέβαια, εννοείται, ανθρώπινο στοιχείο αλλά σου έδωσα την εικόνα. Θάλασσα.

Αυτό θα ‘ναι η πραγματική ευτυχία για τη Ναταλία Γερμανού…

Η απόλυτη. Η απόλυτη.