Η Δώρα Αναγνωστοπούλου στο zappit: «Είναι σημαντικό να είμαι σε ένα κανάλι πολυφωνίας όπως το Mega – Πέρασα πολλά στην ΕΡΤ – Έχω κλάψει για στιγμές που έχω χάσει»

Στη σύγχρονη τηλεοπτική πραγματικότητα, όπου η ταχύτητα της είδησης συχνά ανταγωνίζεται την αξιοπιστία της, η Δώρα Αναγνωστοπούλου ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία δημοσιογράφων που καταφέρνουν να ισορροπούν ανάμεσα στην ακρίβεια, την ψυχραιμία και την ανθρώπινη ματιά. Με μια διαδρομή από την ΕΡΤ μέχρι τη νέα εποχή του Mega, έχει χτίσει με συνέπεια και διακριτικότητα ένα προφίλ που δεν στηρίζεται σε εντυπωσιασμούς, αλλά στην ουσία.

Η Δώρα Αναγνωστοπούλου είναι το πρόσωπο που σφράγισε το restart του Mega στον τομέα της ενημέρωσης, μεταφέροντας στο κεντρικό δελτίο την εμπειρία, την ωριμότητα και τη σιγουριά μιας πορείας που τα προηγούμενα χρόνια είχε δοκιμαστεί σε απαιτητικές συνθήκες -από την περίοδο της κρίσης και το κλείσιμο της δημόσιας τηλεόρασης, μέχρι τις προκλήσεις μιας πανδημίας που άλλαξε τα πάντα. Παράλληλα, μέσα από εκπομπές όπως το Mega Stories, ανέδειξε μια άλλη πλευρά της, εκείνη της δημοσιογράφου που αναζητά τις ιστορίες πίσω από τα γεγονότα, δίνοντας χώρο στη βιωματική αφήγηση και την κοινωνική έρευνα.

Την ίδια στιγμή, η Δώρα Αναγνωστοπούλου κρατά συνειδητά μια ισορροπία ανάμεσα στη δημόσια εικόνα και την ιδιωτική της ζωή και σήμερα έρχεται στο zappit για να μου μιλήσει μεταξύ άλλων και για τις προκλήσεις της μητρότητας, τη συμβίωση με έναν άνθρωπο του ίδιου επαγγελματικού χώρου και τη διαρκή προσπάθεια να συμφιλιώσει τους απαιτητικούς ρυθμούς της ενημέρωσης με τις προσωπικές της ανάγκες.

Η Δώρα Αναγνωστοπούλου εξομολογείται για τις καθοριστικές στιγμές της πορείας της, τις δυσκολίες, τις επιλογές και όλα εκείνα που διαμορφώνουν όχι μόνο τη δημοσιογραφική της ταυτότητα, αλλά και τον άνθρωπο πίσω από την κάμερα. Αυτό είναι… The Full Story της ζωής της.

Είσαι το πρώτο πρόσωπο που είπε δελτίο στην καινούργια εποχή του Mega. Είσαι ο άνθρωπος, δηλαδή, των ειδήσεων του Mega στη νέα εποχή. Τι θυμάσαι από εκείνο το ξεκίνημα;

Κοίταξε, είχε πολλή ένταση. Είχε πολλή αγωνία. Είχε πολλή δημιουργική διάθεση. Ήτανε μια μεγάλη πρόκληση για μένα, γιατί μόλις είχα αφήσει το κεντρικό δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ, είχανε γίνει εκλογές, είχε γίνει εκλογική βραδιά, ήμουνα γενικά στα πάνω μου, αν θέλεις, και πολύ ικανοποιημένη με το πώς είχαν πάει τα πράγματα μέχρι εκείνη τη στιγμή. Και πλέον αισθανόμουν έτοιμη να ανοίξω τα φτερά μου, αν θέλεις. Ε, και ήταν πρόκληση, ήταν πάρα πολύ ωραίο, ήταν ωραίο που ξανάνοιγε το Mega, γιατί με το Mega μεγαλώσαμε. Αν πω ότι δεν είχα άγχος θα ήταν ψέμα. Και βέβαια είχα.

Γιατί άφησες την ΕΡΤ; Ήσουν αρκετά χρόνια εκεί.

Ήμουν δεκαέξι χρόνια στην ΕΡΤ. Θεώρησα ότι είχε γίνει ένας κύκλος. Αισθανόμουν, και ακόμα αισθάνομαι, παιδί της ΕΡΤ γιατί ξεκίνησα πολύ μικρή, γνώρισα ανθρώπους που με έναν τρόπο, ρε παιδί μου, πώς να σου πω, με έκαναν να ενηλικιωθώ επαγγελματικά. Οπότε πάντα θα την κουβαλάω μέσα μου. Αλλά, είχε κλείσει ο κύκλος.

«Πέρασα πολλά στην ΕΡΤ»

Δηλαδή μπορεί επαγγελματικά να ήταν ένα πολύ μεγάλο σχολείο, αλλά ξεκίνησα από την ψυχαγωγία, κατά κάποιο τρόπο, από τον πολιτισμό, έκανα κινηματογράφο, έκανα εκπομπές, έκανα πρωινές εκπομπές, έκανα εκπομπές στη δορυφορική τηλεόραση, στην ERT World. Μετά μεταπήδησα με το κλείσιμο της ΕΡΤ, στην ενημέρωση. Οπότε ήταν πολύ περιπέτεια. Τώρα… 16 χρόνια, ήτανε πολλά τα 16 χρόνια, για να σου πω την αλήθεια.

Ήμουν σε φάση ανασφάλειας, μεγάλης. Γιατί είχε κλείσει η ΕΡΤ, δεν ήξερα, δεν είχα καμία δυνατότητα επαναπρόσληψης, θα παίρναν τους μόνιμους υπαλλήλους πίσω, σε περίπτωση που ερχόταν ο ΣΥΡΙΖΑ και ξανάνοιγε την ΕΡΤ. Για εμάς τους συμβασιούχους δεν υπήρχε πρόβλεψη από κανέναν. Οπότε ήτανε μία μάχη. Δόθηκε μάχη…

«Δυσκολεύτηκα, έκανα συνεντεύξεις, έψαχνα για δουλειά…»

Τώρα σκέψου ότι ήταν στα πολύ δύσκολα, ας πούμε, η κρίση, αλλά τελικά έκανα αίτηση στη ΝΕΡΙΤ, στο νέο σχήμα δηλαδή που θα γινόταν μέσω ΑΣΕΠ, έδωσα εξετάσεις, πέρασα. Ε, και νομιμοποιήθηκα, αν θέλεις, μετά από πολλά χρόνια. Έφυγα από την ΕΡΤ, διαγράφηκα από τα μητρώα, και ήρθα στο Mega.

Από όταν ξεκίνησα στο δελτίο, από την πρώτη μέρα. Αισθανόμουν ότι είναι ένας φυσικός χώρος για μένα. Μου άρεσε αυτό το μοντέλο, το πιο αυστηρό που σου επιβάλλει το ενημερωτικό κομμάτι… Η εκπομπή ήταν ένα άλλο πράγμα. Ήταν ένα όνειρο, θα έλεγα. Δηλαδή το είχα όνειρο, ρε παιδί μου, να βγω έξω, να φύγω από το στούντιο. Αλλά η αλήθεια είναι ότι τα αγαπάω και τα δύο εξίσου. Είναι διαφορετικά πράγματα, διαφορετική προσέγγιση στο ένα με το άλλο.

Είναι σημαντικό για σένα που είσαι σε ένα κανάλι πολυφωνίας όπως το Mega;

Πάρα πολύ σημαντικό. Πάρα πολύ σημαντικό.

Στην ΕΡΤ, ας πούμε, είχες νιώσει στιγμές ότι…

Ναι, σαφέστατα, σαφέστατα. Στην ΕΡΤ, κοίταξε, αυτολογοκρίνονται από μόνοι τους πολλές φορές οι δημοσιογράφοι. Έχει πολύ καλούς συναδέλφους η ΕΡΤ, και τεχνικούς, και δημοσιογράφους. Αλλά υπάρχει αυτή η αίσθηση της αυτολογοκρισίας. Ενώ στο Mega δεν το έχουμε αυτό. Και αισθάνομαι πολύ τυχερή που είμαι σε ένα κανάλι στο οποίο μπορώ να εκφράζομαι, μπορώ να σκέφτομαι ιδέες και μπορώ να τις υλοποιώ και μέσα από την εκπομπή.

Δύσκολες στιγμές στον αέρα έχεις βιώσει;

Ε νομίζω όλοι έχουμε ζήσει δύσκολες στιγμές στον αέρα. Είτε επειδή τα θέματα είναι πνιγηρά, είτε επειδή… σπαρακτικά πολλές φορές, έτσι; Οι ειδήσεις είναι κάτι πολύ δυσάρεστο πλέον. Δεν βρίσκεις εύκολα θέματα να πεις ότι “εντάξει, θα ‘ναι ένα χαλαρό δελτίο αυτό σήμερα”. Αλλά εντάξει. Νομίζω το Μάτι ήτανε μια πάρα πολύ δύσκολη είδηση, και η ροή που είχα κληθεί να κρατήσω τότε, στην ΕΡΤ, ε, και το Μπατακλάν, που ήταν απ’ τα πρώτα θέματα.

Επειδή έχουμε δει και έχουμε ακούσει, και πολλές περιπτώσεις περίεργων συμπεριφορών στους επαγγελματικούς χώρους… Είναι κάτι που έχεις βιώσει εσύ ποτέ;

Όχι, κάτι ακραίο όχι. Απαξιωτικές συμπεριφορές, ναι.

Είχαν να κάνουν πιστεύεις περισσότερο με το ότι ήσουν γυναίκα, ή ήταν λόγω χαρακτήρα του ανθρώπου αυτού, ή των ανθρώπων αυτών;

Κοίτα, νομίζω ότι πάντα είναι λόγω χαρακτήρα. Δεν θα συναντήσεις, δηλαδή, -εγώ προσωπικά δεν έχω συναντήσει ποτέ- σοβαρές περιπτώσεις ανθρώπων που θα απαξίωναν, χωρίς έναν προφανή λόγο, μία γυναίκα.

«Δεν μου είναι εύκολο να εκθέτω την προσωπική μου ζωή»

Την προσωπική σου ζωή την έχεις κάπως προστατευμένη;

Δεν ξέρω αν την έχω προστατευμένη, δεν μου είναι εύκολο να την εκθέτω. Αλλά, όχι ότι το κάνω με κάποιον σκοπό ή γιατί θέλω να κρύψω πράγματα. Νομίζω ότι δεν ενδιαφέρει πάρα πολύ το κοινό, αυτό. Ξέρεις, εμάς τους δημοσιογράφους, δεν μας νιώθει ο κόσμος τόσο κοντά του, όσο νιώθει τους καλλιτέχνες.

Πώς είναι να έχεις σύζυγό δημοσιογράφο;

Με καταλαβαίνει σε πολλά πράγματα. Αλλά ξεκινήσαμε από διαφορετικές… παρόλο που σπουδάσαμε μαζί – ήμασταν συμφοιτητές στην Ιταλία – δεν είχαμε όμως τότε κάποια σχέση. Βρεθήκαμε ξανά όταν επιστρέψαμε και οι δύο στην Αθήνα, και μάλιστα τυχαία. Νομίζω ότι με καταλαβαίνει σε πολλά. Αλλά εκείνος ήταν πάντα στις εφημερίδες κι εγώ ήμουν πάντα στην τηλεόραση, οπότε υπήρχαν διαφορές.

Συζητάτε επαγγελματικά θέματα;

Ε, δεν προλαβαίνουμε, Γιώργο! Δεν βλεπόμαστε, οριακά δεν βλεπόμαστε δηλαδή! Συναντιόμαστε το βράδυ, λέμε μια καληνύχτα. Και τα Σαββατοκύριακα, ό,τι κουβεντιάσουμε…

Τα παιδιά πώς αντιμετωπίζουν το γεγονός ότι έχουν γονείς δύο δημοσιογράφους;

Δεν θέλουν να ακολουθήσουν το επάγγελμα, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Έχουν εκφράσει την επιλογή τους. Ο μεγάλος είναι σε ηλικία πια, είναι 18, σπουδάζει σκηνοθεσία. Οπότε έχει πάει στα καλλιτεχνικά. Τα παιδιά μου δεν αξιολογούσαν ως κάτι πολύ σημαντικό αυτό που κάνει η μαμά. Τους έκανε εντύπωση όταν, για παράδειγμα, στο σχολείο τους, ή σε κάποιες δραστηριότητες που έκαναν, μπορεί να με αναγνώριζαν, ή μπορεί να μου μιλούσαν, ή μπορεί να με ρωτούσαν.

«Έχω κλάψει για στιγμές που έχω χάσει»

Πώς συμβαδίζουν οι απαιτήσεις του επαγγελματία, με τις υποχρεώσεις τις οικογενειακές; Δηλαδή, ήταν εύκολο για εσένα;

Δεν ήταν εύκολο. Η πιο δύσκολη περίοδος ήταν όταν τα παιδιά ήτανε μικρά. Και είχανε πολύ συγκεκριμένες υποχρεώσεις, πολύ συγκεκριμένο πρωινό ξύπνημα. Από νωρίς βέβαια, άρχισαν μόνοι τους, ετοιμάζαν την τσάντα τους… ήθελα κι εγώ να είναι πιο ανεξάρτητοι και πιο αυτόνομοι. Αλλά εκεί δυσκολεύτηκα πάρα πολύ. Και ως άνθρωπος… και ιδιοσυγκρασιακά. Και το πρόγραμμα το δικό μου, ήτανε πάντα ανάστατο. Δηλαδή, υπήρχαν περίοδοι που έλεγα δελτίο στην ΕΡΤ έξι ώρα το πρωί. Δώδεκα η ώρα τα μεσάνυχτα… Είχα περάσει δηλαδή από πάρα πολλές θέσεις, με πολύ διαφορετικά ωράρια, και με άγχος, γιατί δεν ήξερα πώς θα συνεχιστεί η κατάσταση με τις συμβάσεις και όλα αυτά. Οπότε υπήρχαν πολλές δυσκολίες. Και κυρίως με το μεγάλωμα των παιδιών. Και με τις συνεννοήσεις με τον Περικλή… τι ώρα θα γυρίσει σπίτι, τρεξίματα… Nα τρέχω, ας πούμε, να προλάβω το κλείσιμο του σχολείου όταν δεν είχε ολοήμερο. Εντάξει, ζόρικα πράγματα. Αλλά δεν αισθανόμουνα ποτέ ότι, ξέρεις, ζω κάτι διαφορετικό, από ό,τι ζει μια μέση γυναίκα που καλείται να μεγαλώσει τα παιδιά της! Αυτό ήτανε το πιο δύσκολο σημείο αυτής της διαδρομής. Τις υποχρεώσεις με τα παιδιά.

Σου εξέφρασαν ποτέ τα παιδιά παράπονο;

Ναι. Ναι. Και είναι για τον χρόνο. Θυμάμαι κάποια στιγμή ο μεγάλος, όταν ήταν μικρός… πήγαινε δημοτικό νομίζω, τρίτη-τετάρτη… και μου είχε πει, «Μαμά, είναι μερικές φορές που μου λείπεις πάρα πολύ, αλλά δεν θέλω, μου λέει, -να στο λέω- για να μη σε στενοχωρώ». Και του λέω, «Θα μου το λες πάντα, κι εγώ θα ‘μαι πάντα εκεί, είτε θα σε παίρνω τηλέφωνο, ή θα μιλάμε, ή θα έρχομαι αν μπορώ». Αλλά, εντάξει, όταν στο ζητάνε αυτά τα παιδιά και με αυτόν τον τρόπο… λιώνεις.

Έχεις κλάψει για τέτοιες στιγμές;

Ναι, έχω κλάψει για στιγμές που έχω χάσει. Και έχω χάσει κάποιες στιγμές. Όχι πολλές, θα μπορούσε να είχα χάσει πολύ περισσότερες. Αλλά ήθελα να είμαι εκεί, στις πιο σημαντικές στιγμές τουλάχιστον. Κάποιες σχολικές εκδηλώσεις, ποιήματα, δραστηριότητες, κολύμπι, τένις αργότερα. Εκεί ξέρεις, αυτό που σημαίνει κάτι για τα παιδιά, που θέλουν να σε βλέπουν εκεί, όταν είναι οι άλλοι γονείς στις κερκίδες και παρακολουθούν και χειροκροτούν, ήθελα να ‘μαι κι εγώ εκεί. Αλλά υπήρξαν και στιγμές που έχασα, εξαιτίας της δουλειάς και των ωραρίων. Από την άλλη όμως, πρέπει να σου πω, το θεωρώ σημαντικό τα παιδιά να αντιλαμβάνονται ότι οι γονείς έχουν και τη δική τους ζωή. Δηλαδή, ναι, θα είμαι εκεί, θα προσπαθώ να είμαι πάντα εκεί, και νομίζω ότι αρκεί και λίγο, αρκεί να τους το δείχνεις, και τα παιδιά πάντα το παίρνουνε.

Όταν έχεις ελεύθερο χρόνο, ή στις διακοπές σου, τι είναι αυτό που σ’ ευχαριστεί εσένα, ως Δώρα; Να κάθεσαι ας πούμε με ένα βιβλίο στη θάλασσα;

Εντάξει, μ’ αρέσει κι αυτό. Δεν μπορώ να πω ότι δε μ’ αρέσει, το βιβλίο στη θάλασσα. Οπωσδήποτε το σινεμά το θερινό, με μπίριτσα, πατατάκια και τα λοιπά. Αλλά μ’ αρέσει και πολύ η παρέα, οι φίλες μου. Δηλαδή, θέλω να βρίσκω χρόνο να περνάω με τις φίλες μου, να πίνουμε ένα κρασί, να περνάμε χρόνο μαζί, καμιά εκδρομή. Μ’ αρέσουν πάρα πολύ οι εκδρομές, με φίλους, πάρα πολύ.

Αγαπημένος προορισμός;

Κοίτα, εδώ με κοροϊδεύουν πάντα τα αγόρια, γιατί κάθε καλοκαίρι πριν κανονίσουμε τις διακοπές, τουλάχιστον όταν πηγαίναμε όλοι μαζί διακοπές, ήθελα πάντα Κυκλάδες! Πάντα. Αγαπώ πολύ τα νησιά και ξεκουράζομαι. Για μένα είναι ο μοναδικός τρόπος. Κι εκείνα πάντα θέλανε -μαζί με τον μπαμπά τους- να πηγαίνουμε στο εξωτερικό, να δούμε μια άλλη χώρα, να δούμε μια άλλη πόλη. Και τους έλεγα, «κανονίστε ό,τι θέλετε μετά, αν μπορούμε, αν υπάρχει χρόνος, αν υπάρχει άδεια, αλλά οπωσδήποτε μια βδομάδα σε ένα νησί». Ναι, οι Κυκλάδες είναι αγαπημένος προορισμός. Μόνο εκεί ξεκουράζομαι απόλυτα.

Είσαι από τους ανθρώπους που θέλουν να γεράσουν κάνοντας αυτό το επάγγελμα; Ή πιστεύεις ότι κάποια στιγμή θα ήθελες να αποσυρθείς και να κάνεις μια πιο ήσυχη ζωή, κάτι άλλο; Το ‘χεις σκεφτεί αυτό;

Νομίζω σίγουρα θα ήθελα να αποσυρθώ. [γέλιο] Το αγαπώ αυτό το επάγγελμα, αλλά δεν θα ‘θελα να μεγαλώσω πάρα πολύ μέσα σ’ αυτό. Όχι. Θα ήθελα να ζήσω σίγουρα σε ένα νησί! Βέβαια θα μου πεις τώρα, τα νησιά δεν έχουνε και νοσοκομεία, αλλά… [γέλιο] αλλά νομίζω ότι θα μ’ έβλεπα.