Αποστόλης Τότσικας: «Εμένα με ενδιαφέρει να μιλάω μέσα από τη δουλειά μου, όλα τα άλλα νομίζω ότι δεν αφορούν τον κόσμο»

Ο Αποστόλης Τότσικας βρέθηκε σήμερα καλεσμένος στο πλατό της εκπομπής «Χαμογέλα και Πάλι» για μια εφ όλης της ύλης συνέντευξη με τη Σίσσυ Χρηστίδου και τους συνεργάτες της. Ο ηθοποιός μίλησε για την ζωή του και για την κοσμοθεωρία του σε σχέση με τα επαγγελματικά του, για τα παιδιά του κλπ…

«Δεν είχα ποτέ αίσθηση του πώς είμαι, ποτέ δεν με είδες σαν «ωραίο», δεν με ενδιέφερε αυτό. Με ενδιέφερε, ξέρεις από πολύ μικρός να γίνω ηθοποιός. Είχα και τις επιρροές μου λόγω του πατέρα μου και ουσιαστικά γεννήθηκα μέσα σε αυτό το πράγμα, οπότε είχα καταλάβει αρκετά πράγματα πολύ νωρίτερα από άλλους», είπε αρχικά ο Αποστόλης Τότσικας.

Ο Αποστόλης Τότσικας είπε στη συνέχεια: «Είχα αποκωδικοποιήσει και απομυθοποιήσει τα πράγματα. Νομίζω ότι γονιδιακά οδηγούμουν σιγά σιγά σε αυτό το πράγμα. Καλώς ή κακώς, όταν είσαι μπροστά απ’ τις κάμερες υπάρχει ένα παιχνίδι το οποίο πρέπει να το «παίξεις». Εμένα με ενδιαφέρει να μιλάω μέσα από τη δουλειά μου. Όλα τα άλλα νομίζω ότι δεν αφορούν τον κόσμο. Καλά είναι, αλλά ξέρεις, η δουλειά μας είναι όσο μπορούμε να προβληματίσουμε και να κινήσουμε εσωτερικά τους ανθρώπους.

Το θέατρο είναι πρώτη σου επιλογή, η βάση. Γιατί εκεί ακονίζεις τα skills σου. Ο κινηματογράφος όμως είναι η μεγάλη μου αγάπη. Δηλαδή από πολύ μικρός πήγαινα μόνος μου σε ταινίες, έβλεπα ταινίες, έχω δει άπειρες ταινίες. Τις λατρεύω. Και ναι, και κάποια στιγμή θα ήθελα και να σκηνοθετήσω στο σινεμά. Είναι κάτι που το έχω στο μυαλό μου».

Για την παράσταση «Γκλόρια» στο θέατρο Χορν, ο Αποστόλης Τότσικας ανέφερε: «Μια μαύρη κωμωδία που έχει μια φοβερή επικαιρότητα με αυτή την κοινωνία που ζούμε, αυτό το αβυσσαλέο πράγμα που συμβαίνει και ουσιαστικά εκτυλίσσεται όλο αυτό μέσα σε ένα γραφείο περιοδικού όπου είναι η «κόλαση» η ίδια. Είναι ένας πολύ ματαιόδοξος κλάδος εκεί μέσα αλλά δείχνει ότι τελικά δεν είναι μόνο εκεί, σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής, σε όλα τα επαγγέλματα.

Δηλαδή παντού συμβαίνουν αυτά που συμβαίνουν και στο δικό μας χώρο. Αλλά μου αρέσει γιατί έχει κάτι να πει αυτό το έργο. Έχει κάτι να πει. Το έργο είναι το Γκλόρια στο θέατρο Δημήτρης Χορν. Μαζί με απίστευτους συνεργάτες. Εγώ είμαι ο Ντίνος. Εγώ είμαι ουσιαστικά ένας άνθρωπος ο οποίος έχει ξεκινήσει σιγά σιγά από κάτω προς τα πάνω, αλλά δεν βλέπει καμία εξέλιξη σε αυτό το πράγμα, το οποίο συμβαίνει πάρα πολύ.

Είμαι δημοσιογράφος μέσα σε ένα γραφείο περιοδικού όλο αυτό το πράγμα και υπάρχουν και διάφοροι άλλοι ρόλοι. Αρχίζουν και τείνουν τα πράγματα να μην, πώς να στο πω, να διαχωρίζονται στο τέλος. Δηλαδή η ζωή σου είναι η δουλειά σου και η δουλειά σου είναι η ζωή σου και αρχίζει και γίνεται ένας φαύλος κύκλος. Και όλοι, όλοι μα όλοι εκεί μέσα προσπαθούνε να βρουν μια χαραμάδα φωτός, να μπας και καταφέρουν να ξεφύγουν».

Ο Αποστόλης Τότσικας πρόσθεσε επίσης: «Εκ των πραγμάτων είναι μεγάλο το μέρος το οποίο «σπαταλάμε» στη δουλειά μας. Και ειδικά εμείς οι ηθοποιοί, επειδή μπαίνεις σε χαρακτήρες και προσωπικότητες, προσπαθείς να έχεις όσο περισσότερο χρόνο για να μπεις σε αυτό το πράγμα, να το δουλέψεις. Είμαι από πολύ μικρός σε αυτό το χώρο, με πηγαίνει το όλο πράγμα και το πάω κιόλας. Η δουλειά μας είναι η δουλειά μας. Η ζωή μας είναι ένα άλλο πράγμα. Πρέπει να μάθουμε να τα ξεχωρίζουμε, να τα διαχωρίζουμε.

Έχουν πολύ καλλιτεχνική φλέβα τα παιδιά μου. Αλλά για μένα το σημαντικό είναι να είναι ευχαριστημένοι με αυτό που θα κάνουν και ευτυχισμένοι. Γιατί είναι πάρα πολύ σημαντικό, ειδικά στη σημερινή κοινωνία, να είσαι ευχαριστημένος και ευτυχισμένος με αυτό που θα κάνεις με τη δουλειά σου. Γιατί δυστυχώς η δουλειά ορίζει πάρα πολλούς παράγοντες της ζωής μας. Προσπαθώ να τους δείξω ότι αυτό που κάνω είναι μια δουλειά και ότι δεν έχει καμία σημασία τίποτα άλλο.

Δεν χρειάζεται να τρελαινόμαστε με οτιδήποτε άλλο, αρκεί να κάνουμε focus σε αυτό που αγαπάμε. Ε, νομίζω ότι το έχουν καταλάβει και το βλέπουν πολύ χαλαρά, όπως το έβλεπα και εγώ χαλαρά από τον πατέρα μου. Δηλαδή για μένα ήταν μια καθημερινότητα να βλέπω όλους αυτούς τους ανθρώπους που βλέπαμε στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο, στο θέατρο. Ήταν μια καθημερινότητα για μένα και έβλεπα ανθρώπους, έβλεπα τις φιλίες πόσο ωραίες ήταν.

Είναι και οι δύο ταινιοφάγοι. Δε θα έχω κανένα πρόβλημα στο να γίνουν ηθοποιοί. Εμένα με νοιάζει να μην το κάνουν επειδή ο πατέρας τους ήταν ηθοποιός, αλλά επειδή τους οδηγεί κάτι μέσα τους να το κάνουν. Προφανώς και έχει δύσκολες στιγμές η καθημερινότητα.  Είναι πολύ νέα η φάση αυτή που συμβαίνει με τα social, με όλα αυτά τα πράγματα, με την τεχνολογία, με το γίγνεσθαι γενικά. Οπότε προσπαθούμε και εμείς να προσαρμοστούμε σε αυτό το πράγμα, αλλά νομίζω ότι σε γενικές γραμμές τα καταφέρνουμε. Καμιά φορά είμαι αυστηρός μπαμπάς».