Άγγελος Θεοδωράκης για Θοδωρή Φέρρη: «Έχει μια πολύ καλή φωνή – Ο παππούς ανήκει σε όλο τον κόσμο»

Ο Άγγελος Θεοδωράκης, εγγονός του Μίκη Θεοδωράκη, μίλησε στην κάμερα της εκπομπής «Καλημέρα είπαμε;» και στην Έρη Βαρδάκη, λίγες ημέρες πριν από τη μεγάλη συναυλία στον Λυκαβηττό, στις 22 Σεπτεμβρίου.

Ο νεαρός τραγουδοποιός αναφέρθηκε στον παππού του, στις αναμνήσεις που κρατά από εκείνον, στο βάρος του ονόματος που κουβαλά, αλλά και στη συζήτηση γύρω από το ποιοι καλλιτέχνες μπορούν να ερμηνεύουν το έργο μεγάλων δημιουργών.

Με αφορμή τη συμμετοχή του Θοδωρή Φέρρη στη συναυλία για τον Μίκη Θεοδωράκη, ο Άγγελος Θεοδωράκης ξεκαθάρισε τη θέση του: «Ο παππούς ανήκει σε όλο τον κόσμο. Δηλαδή είναι κάτι πολύ σημαντικό, όχι μόνο για τον Θοδωρή και για την Κλαυδία και για όλους τους ερμηνευτές, το να ερμηνεύσουν τραγούδια του παππού μου. Έχει μια πολύ καλή φωνή ο Θοδωρής. Από εκεί και πέρα, αν ο ερμηνευτής θέλει να επιχειρήσει, είναι ανοιχτό, είναι ελεύθερο το έργο εννοείται. Στο τέλος της ημέρας αυτός εκτίθεται μέσω του έργου και αυτός οφείλει να σεβαστεί τον ίδιο του τον εαυτό».

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στον Γιώργο Χατζιδάκι και στη στάση του απέναντι στη χρήση του έργου του Μάνου Χατζιδάκι. «Ο Γιώργος Χατζιδάκις που απαγορεύει, ας πούμε, το έργο του Μάνου, εγώ θεωρώ ότι αυτό κάνει πολύ κακό στο ίδιο το έργο. Δηλαδή το έργο πρέπει να αναπαράγεται, να ταξιδεύει. Δεν πρέπει να μπει στα συρτάρια, να κρυφτεί», είπε.

Μιλώντας για τον Μίκη Θεοδωράκη ως παππού και όχι ως κορυφαίο συνθέτη, εξομολογήθηκε: «Ο παππούς είναι το μεγάλο μου πρότυπο. Ως φιλοσοφία, ως αντίληψη, ως αξίες. Μπορώ να πω ότι μου λείπει, αλλά συγχρόνως μπορώ να πω και ότι δεν μου λείπει, γιατί τον νιώθω τόσο κοντά εδώ. Και αυτό συμβαίνει γιατί το έργο του είναι εδώ ζωντανό. Είναι ένα τεράστιο κομμάτι της ζωής μου, το οποίο ζει μέσα μου. Οπότε ο παππούς είναι στο σπίτι κατά κάποιο τρόπο».

Ο Άγγελος Θεοδωράκης αναφέρθηκε και στις ιστορίες που του διηγούνταν ο παππούς του από τη ζωή του και ιδιαίτερα από τις εξορίες. «Το αποτύπωμα στο μυαλουδάκι ενός μικρού παιδιού αυτών των φρικτών σκηνικών είναι ανεξίτηλο. Σου φαίνεται υπεράνθρωπος, υπερήρωας ένας τέτοιος άνθρωπος που έχει ζήσει τέτοια πράγματα», είπε.

Ιδιαίτερη ήταν η αναφορά του στα κοινά γενέθλια με τον Μίκη Θεοδωράκη. «Η πιο σημαντική μέρα της ζωής μου ως παιδί ήταν να περιμένω να φυσήξω την τούρτα λόγω των κοινών γενεθλίων. Για εμένα αυτή η μέρα, ενώ ήταν η πιο σημαντική μέρα ως παιδί, μπορεί να ήταν και η πιο δύσκολη. Ίσως εγώ ήθελα περισσότερο να με δει ο παππούς τελικά. Τώρα το σκέφτομαι. Νομίζω ότι ήθελα να με δει ο παππούς, ότι είμαι και εγώ, ξέρεις, δίπλα σου. Φυσάμε μαζί την ίδια μέρα την τούρτα. Περίεργο συναίσθημα».

Για το επίθετο Θεοδωράκης και όσα συνεπάγεται για τον ίδιο, ανέφερε: «Είναι μια ευλογημένη σημαδούρα. Σημασία έχει σε ποια μεριά της σημαδούρας βρίσκεσαι. Είναι μια αλυσίδα όλο αυτό. Είσαι δεμένος. Είναι το επίθετό σου. Δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Υπάρχουν οι σκοτεινές στιγμές. Είναι και ευλογία και κατάρα μαζί».

Τέλος, μιλώντας για τη σύγκριση με τον παππού του, ο Άγγελος Θεοδωράκης δήλωσε: «Η σύγκριση είναι ευλογία. Το να φτάνεις στο σημείο να σε συγκρίνουν το βλέπω ως μια ευλογία. Ξέρεις, δεν με συγκρίνουν με κάποιον τυχαίο».

«Εγώ μπορώ και το διαχωρίζω. Βέβαια, ο παππούς δεν το διαχώριζε αυτό. Ο παππούς ένιωθε ότι ανήκει παντού. Ο παππούς ήταν πολύ μοναχικός άνθρωπος και είχε την ανάγκη αυτή της αποδοχής, το να τον θέλει όλος ο κόσμος. Δηλαδή εγώ ήθελα απλά τον παππού μου», κατέληξε.