Μαίρη Μηνά: «Ένιωσα να φτάνω σε ένα τέλμα, χρειαζόμουν κάπου να το στρίψω»

Η Μαίρη Μηνά παραχώρησε συνέντευξη στην «Καθημερινή» του Σαββάτου 31 Οκτωβρίου 2026 και στον Κωνσταντίνο Σαράντη, μιλώντας για τα παιδικά της χρόνια στα Τρίκαλα, τις σπουδές της στην Κοινωνική Εργασία και την πορεία που την οδήγησε στην υποκριτική.

Η γνωστή ηθοποιός αναφέρθηκε στην πρώτη της επαφή με το θέατρο, αλλά και στην εμπειρία της στη Σουηδία, όπου εργάστηκε σε θέατρο για παιδιά με αυτισμό και κινητικά προβλήματα, συνειδητοποιώντας ότι ήθελε να βρίσκεται η ίδια πάνω στη σκηνή.

-Να ξεκινήσουμε από την αρχή. Θέλατε από μικρή να ασχοληθείτε με κάτι καλλιτεχνικό;

-Μεγάλωσα στα Τρίκαλα. Όσο είχα την αθωότητα της παιδικής ηλικίας, ήταν πάρα πολύ ωραία. Ήμασταν όλοι στις γειτονιές, παίζαμε στις λάσπες, μέναμε έξω μέχρι αργά και κάποια στιγμή μάς φώναζε η μαμά: «Ελάτε, νυχτώνει». Όταν άρχισα να μεγαλώνω, ένιωσα ότι υπάρχει κάτι μεγαλύτερο εκεί έξω και σαν να βιαζόμουν λίγο να το γευτώ. Όταν με ρωτούσαν τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω, έλεγα ότι θέλω να μορφωθώ. Είχα μια ροπή στα ανθρωπιστικά επαγγέλματα. Με γοήτευε πάρα πολύ η ενασχόληση με τον άνθρωπο, την ανθρώπινη εμπειρία και την αφήγηση, και γι’ αυτό τελικά σπούδασα Κοινωνική Εργασία στην Κρήτη [σ.σ. Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας του Ελληνικού Μεσογειακού Πανεπιστημίου]. Όσο, λοιπόν, ήμουν στη σχολή, μπήκα σε μια θεατρική ομάδα για δικούς μου ψυχοθεραπευτικούς λόγους.

-Τι σημαίνει αυτό;

-Ότι κάποια στιγμή ένιωσα να φτάνω σε ένα τέλμα, ότι δεν υπήρχε ενδιαφέρον στο πώς έχω φτιάξει αυτή τη ρουτίνα και χρειαζόμουν κάπου λίγο να το «στρίψω». Η κοινωνική εργασία είναι ένας χώρος δύσκολος, που έχει και πολλή θλίψη, αν και δεν νομίζω πως αυτή είναι η σωστή λέξη. Η είσοδος, λοιπόν, σε μια θεατρική ομάδα ήταν σαν να διαπότισε όλη μου τη ζωή. Τότε δεν το αντιλαμβανόμουν, αλλά καταλάβαινα πως κάτι με τραβούσε στο θέατρο.

-Βλέπατε θέατρο πριν γίνετε ηθοποιός;

-Η πρώτη εμπειρία που είχα με το θέατρο ως παιδί, πέρα ενδεχομένως από κάτι παιδικές παραστάσεις που μπορεί να έρχονταν στα Τρίκαλα, ήταν όταν είχε έρθει κοντά στο σπίτι μου μια παράσταση της «Γκόλφως». Θυμάμαι ότι περνούσα από τον πίσω δρόμο, όπου ήταν τα παρασκήνια, φορούσα τα ρόλερ μου και εκεί έφαγα την πρώτη μου τούμπα καθώς τους παρατηρούσα. Αλλά δεν έμεινα, έφυγα. Και αργότερα η πρώτη παράσταση από την οποία έχω καθαρή μνήμη ήταν και πάλι η «Γκόλφω» που είδα ως φοιτήτρια στην Κρήτη.

-Μετά την Κρήτη συνεχίσατε τις σπουδές σας στη Σουηδία, όπου εργαστήκατε σε ένα θέατρο. Είχατε αρχίσει, λοιπόν, να το κυνηγάτε.

-Όχι, απλώς ήθελα να βρίσκομαι σε ένα καλλιτεχνικό περιβάλλον. Πήγα στη Σουηδία και βρέθηκα σε ένα θέατρο για παιδιά με αυτισμό και κινητικά προβλήματα. Εκεί συνειδητοποίησα ότι θέλω πολύ το on stage. Παρότι ήταν μια από τις πιο πλούσιες εμπειρίες που είχα ποτέ στη ζωή μου, εκεί κατάλαβα ότι το να είμαι υποστηρικτής κάτω από τη σκηνή δεν μου ήταν αρκετό.

Πηγή εικόνας: NDP