Ο Γρηγόρης Βαλτινός παραχώρησε συνέντευξη στο περιοδικό InStyle και στην Κριστέα Λιάκου, όπου μίλησε για τη σχέση του ανθρώπου με τον καλλιτέχνη, τις προσωπικές του συνήθειες και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει το πέρασμα του χρόνου.
Ο καταξιωμένος ηθοποιός εξήγησε γιατί δεν θεωρεί τον εαυτό του εγκρατή, ενώ στάθηκε στη σημασία των εμπειριών που αφήνει πίσω του το παρελθόν. Παράλληλα, αναφέρθηκε στην ανάγκη να αποδεχόμαστε ότι ακόμη και οι πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής έχουν κάποτε το δικό τους τέλος, χωρίς εξαιρέσεις.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
-Τελικά, ο καλλιτέχνης σαν περσόνα διαχωρίζεται από τον άνθρωπο;
Όχι. Είναι ώσμωση, ο ένας δίνει στον άλλον, άρα δεν διαχωρίζεται. Ως άνθρωπος απλός, σαν μέλος της κοινωνίας, μαζεύω υλικό και περιουσία και την περνάω στο ρόλο. Είναι μία διήθηση. Και παίρνω από το ρόλο πάλι, είναι ένα κύκλωμα, είναι ένα πάρε-δώσε. Ο άνθρωπος με τον καλλιτέχνη παρατηρεί, καταθέτει και δημιουργεί. Και μπορεί αυτό που πήρε από τη ζωή και το έδωσε στο ρόλο να του επιστραφεί πιο πλούσιο!
-Έχετε εθισμούς;
Όχι με την έννοια…
-Το βλέπω το πακέτο με τα τσιγάρα!
Α, δεν καπνίζω πολύ.
-Είστε εγκρατής;
Όχι, δεν είμαι καθόλου εγκρατής! Το αποδεικνύω με τους ουζομεζέδες (γέλια). Καπνίζω τόσα τσιγάρα όσα θέλω, απλά είμαι πολύ τυχερός γιατί δεν θέλω πολλά.
-Είστε άνθρωπος που ζει με το μέλλον ή που καμιά φορά αναπολεί και το παρελθόν;
Είπαμε και στην αρχή της κουβέντας μας ότι το παρόν είναι το παρελθόν. Αλλά όχι, είμαι πανευτυχής που συνέβη κάτι «τότε». Αυτό με πλούτισε, με γέμισε. Εγώ αυτά θεωρώ πλούτη και περιουσία. Όπως επίσης πρέπει να έχεις και την ωριμότητα και την ψυχραιμία να σκεφτείς ότι αυτό είναι πεπερασμένο, δεν θα μπορούσε να διαρκέσει για πάντα. Ό,τι κι αν είναι «αυτό» – από επιτυχία καλλιτεχνική, θεατρική, μέχρι έρωτας, μέχρι ένα σύνδρομο ευτυχισμένων πραγμάτων. Εάν ξέρεις ότι την ώρα που τα ζεις θα περάσουνε, δεν γελοιοποιείσαι κιόλας. Εκτιμάς πιο πολύ τον εαυτό σου, γιατί δεν αυτοεξευτελίστηκες.
Πηγή εικόνας: NDP
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ