Γιώργος Κωνσταντίνου: «Είδα ένα μεταφυσικό όνειρο το βράδυ πριν πεθάνει η Μάρω Κοντού»

Ο Γιώργος Κωνσταντίνου βρέθηκε καλεσμένος στο «Studio στις 3» με τη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο στον ΣΚΑΪ, το μεσημέρι της Τρίτης 1ης Σεπτεμβρίου 2026.

Ο σπουδαίος ηθοποιός μίλησε, μεταξύ άλλων, για τους φίλους και συναδέλφους που έχουν φύγει από τη ζωή, αλλά και για την πρόσφατη απώλεια της Μάρως Κοντού.

«Όσο και αν σας φανεί παράξενο, με ξαφνιάζει. Με ξαφνιάζει γιατί, ξέρετε, όλους αυτούς επειδή τους έζησα από κοντά, τους έχω ζωντανούς μέσα μου. Και όταν τους βλέπω και ξέρω ότι έχουν φύγει, εκείνη την ώρα ξαφνιάζομαι. Λέω “κοίτα” και βλέπω πάρα πολλούς. Βλέπω μια ταινία και δεν υπάρχει κανένας. Και αυτό το πράγμα με ξαφνιάζει και λέω “γιατί να φεύγει ο άνθρωπος;”. Κάτι αφελές, ας πούμε. Κι όμως μου δημιουργεί κάτι», εξομολογήθηκε ο Γιώργος Κωνσταντίνου.

Όταν η συζήτηση έφτασε στη Μάρω Κοντού, ο ηθοποιός αναφέρθηκε στη στενή σχέση που τους συνέδεε εδώ και δεκαετίες. «Είχαμε πολύ μεγάλη σχέση. Γιατί με τη Μάρω ξεκινήσαμε μαζί. Ξεκινήσαμε από την “Οδό Ονείρων”, από το ’60, όταν αυτή είχε αρχίσει να γίνεται πρωταγωνίστρια, ενώ εγώ ήμουν τίποτα. Εγώ έγινα μετά το ’64, ας πούμε. Και από τότε είχαμε μια φιλία».

«Ήμασταν κάτι περίεργο με τη Μάρω. Δηλαδή επικοινωνούσαμε συνέχεια. Την έπαιρνα τηλέφωνο, με έπαιρνε τηλέφωνο. Δηλαδή μου την έσκασε ουσιαστικά. Εγώ δεν το περίμενα. Ειλικρινά, δεν το περίμενα. Δεν είχα μάθει τίποτα. Δεν ήξερα αν έχει κάτι», ανέφερε συγκινημένος.

Μάλιστα, αποκάλυψε ότι είχαν συναντηθεί περίπου δύο μήνες πριν από τον θάνατό της. «Συναντηθήκαμε σε ένα εστιατόριο και άφησα το τραπέζι το δικό μου, κάθισα δίπλα της. Ήταν τόσο ζωντανή από τα τηλέφωνα, δεν είχε κάτι που να έλεγα “κάτι της συμβαίνει”. Και μου ήρθε ταμπλάς».

«Και να σας πω ένα μεταφυσικό, αν επιτρέπεται. Το βράδυ κοιμόμουνα και βλέπω ότι εγώ και η Μάρω, μαζί μας ήταν και ένας ηθοποιός. Δεν μπορώ να τον διακρίνω τώρα ποιος ήταν ακριβώς. Πηγαίναμε να κάνουμε ένα γύρισμα κάτι και όπως πηγαίνουμε και μιλάγαμε με τη Μάρω ξαφνικά τη χάνω και λέω “Πού είναι”, λέει, “η Μάρω;”.

Λέει “Θα έρθει αργότερα”. “Μα τι αργότερα”, λέω, “τώρα θα γίνει”. Και αρχίζω και φωνάζω “Μάρω” και μου λέει τότε η Μάρω, ακούει τη φωνή μου, μου λέει “Καλά”, λέει, “θα το κάνουμε σε άλλη φορά, άλλη φορά αυτό”. Δεν κατάλαβα, ένα φλου όνειρο. Ξυπνάω το πρωί και ανοίγω το τηλέφωνο και βλέπω συλλυπητήρια. Πώς θα φαινόταν αυτό; Ήταν η μέρα που είχε πεθάνει», κατέληξε ο Γιώργος Κωνσταντίνου.