Ταμίλα Κουλίεβα: «Έχω κάνει συνειδητά πολλή τηλεόραση, οι αφοσιωμένοι θεατρικοί ηθοποιοί βοηθούν έτσι να ανέβει το επίπεδο του μέσου»

Στην τηλεοπτική της διαδρομή, παράλληλα πάντα με το θέατρο, αναφέρθηκε η Ταμίλα Κουλίεβα στη νέα εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη που έδωσε στο περιοδικό Marie Claire και τη δημοσιογράφο Λίνα Ρόκου.

Ακόμα, ανάμεσα σε άλλα, η αγαπημένη ηθοποιός και σκηνοθέτης μίλησε και για τις σπουδές στον κινηματογράφο και την όμορφη στιγμή που βίωσε όταν Ρώσος δάσκαλος της ήταν θεατής της.

Πέρα από το θέατρο, έχεις κάνει και πολλές τηλεοπτικές σειρές. Ειδικά για ένα κοινό, εκτός Αθήνας, ή για μεγαλύτερους σε ηλικία θεατές η τηλεόραση είναι ο κυριότερος τρόπος ψυχαγωγίας και ο μόνος τρόπος να δουν τους αγαπημένους τους ηθοποιούς, σωστά;

Μα ναι! Παλιότερα οι άνθρωποι μαζεύονταν γύρω από ένα τζάκι, τώρα μαζεύονται γύρω από την τηλεόραση. Ξέρω ότι είναι συντροφιά για πολύ κόσμο και έτσι νιώθω τεράστια ευθύνη. Δεν το λέω για να πω κάτι πομπώδες, αλλά επειδή έτσι έχουν τα πράγματα. Το τηλεοπτικό κοινό που δεν ζει στην Αθήνα και δεν έχει τη δυνατότητα να μας δει σε μια παράσταση οφείλουμε όχι μόνο να το ψυχαγωγήσουμε, αλλά να του πούμε και κάτι, όσο μας επιτρέπει ο ρόλος μας, το κείμενο, η σειρά.

Έχω κάνει συνειδητά πολλή τηλεόραση γιατί θεωρώ ότι οι αφοσιωμένοι θεατρικοί ηθοποιοί βοηθούν έτσι να ανέβει και το επίπεδο του μέσου. Παρότι έχω παίξει πολύ στην τηλεόραση, δεν με χαρακτήρισαν ποτέ “τηλεοπτική” ηθοποιό και ένιωθα πάντα ότι με σεβόντουσαν.

Ίσως με έβλεπαν ως μια συνάντηση της θεατρικής παιδείας με το star system, για να το πούμε έτσι χαριτολογώντας. Θεωρώ όμως ότι εξαιτίας της τεχνολογίας η τηλεόραση και το σινεμά θα πεθάνουν για τους ηθοποιούς, γιατί πολύ απλά θα μας αντικαταστήσουν. Το θέατρο όμως δεν θα πεθάνει, εκεί δεν μπορείς να αντικαταστήσεις τον ζωντανό ηθοποιό με κάτι άλλο.

Εσύ όμως σπούδασες κινηματογράφο…

Ναι, και στη σχολή είχα δάσκαλο, μεταξύ άλλων, έναν κορυφαίο Ρώσο ηθοποιό, τον Αλεξέι Μπατάλοφ, που είχε πρωταγωνιστήσει στο οσκαρικό “Η Μόσχα δεν πιστεύει στα δάκρυα” και στο αριστουργηματικό “Όταν πετούν οι γερανοί”. Όταν ο Μπατάλοφ επισκέφτηκε την Αθήνα, έπαιζα στο θέατρο Πορεία το έργο “Το κτήνος στο φεγγάρι” και τον κάλεσα να δει την παράσταση.

Δεν ήξερε τη γλώσσα, αλλά τα κατάλαβε όλα και το πρώτο “μπράβο” που ακούστηκε από το κοινό ήταν το δικό του. Ήταν πολύ συγκινητικό αυτό το “μπράβο” από τον δάσκαλο προς τη μαθήτρια του. Είναι το μεγαλύτερο παράσημο της ζωής μου, μαζί με λόγια που μου είπε μετά.

Πηγή εικόνας: NDP Photo