Η Έλη Δρίβα βρέθηκε καλεσμένη τη νύχτα της Τετάρτης (3/6) στην εκπομπή «Καλύτερα Αργά» με την Αθηναΐδα Νέγκα και μίλησε, μεταξύ άλλων, για τα εμπόδια που συνάντησε λόγω της αναπηρίας της, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται η ίδια τις έννοιες της «βλάβης» και της «αναπηρίας».
«Ούτε τώρα ξέρω αν είμαι καλή ηθοποιός. Έχουν περάσει χρόνια, αλλά ήθελα να κάνω μια τριβή. Ξεκίνησα με εργαστήρια για να δω πώς μπορώ να ανταπεξέλθω σε αυτό ή αν θα μου πουν ότι δεν μπορείς να τα κάνεις αυτά. Πήρα μια απάντηση από τη σχολή που δεν μου άρεσε καθόλου. Δεν ταίριαζε με αυτό που είχα στο κεφάλι μου για την τέχνη.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Μου είπαν ότι απαγορεύεται η είσοδος και μου έκλεισαν το τηλέφωνο, ενώ στην αρχή μου είπαν ότι δεν υπάρχουν κριτήρια, αρκεί να υπάρχει αρτιμέλεια. Είναι ένας μη δόκιμος όρος ούτως ή άλλως. Η αρτιμέλεια, θεωρητικά, βασίζεται πάνω σε έναν νόμο που μας είχε “χαρίσει” ο Μεταξάς», είπε αρχικά η ηθοποιός.
«Πρέπει να εξελισσόμαστε σε όλο αυτό το κομμάτι. Αν θυμηθούμε τη δεκαετία του ’50 και του ’60, οι ανάπηροι άνθρωποι θεωρούνταν σακάτηδες, εν φαντάζομαι ότι το 2026 ένας άνθρωπος θα κρίνει τον άλλον βάσει του σώματός του και θα του βάλει ταμπέλα το σακάτης. Πήγαμε μετά στο “άτομα με ειδικές ανάγκες”. Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω, αλλά παίζει να έχουμε ίδιες ανάγκες. Κοινές ανάγκες», είπε στη συνέχεια.
«Ένας άνθρωπος μπορεί να μην έχει μια μόνιμη βλάβη, αλλά να περάσει μια περίοδο της ζωής του που δυσκολεύεται για πολλούς λόγους. Λόγω ηλικίας, τραυματισμού ή οτιδήποτε άλλο. Εγώ έχω βλάβη εκ γενετής. Προτιμώ να το λέω έτσι. Είμαι ανάπηρη γυναίκα. Στο βιογραφικό μου μπορεί να γράφει ότι είμαι ηθοποιός, ανάπηρη γυναίκα. Η λέξη “αναπηρία”, όμως, δεν είναι κάτι φορητό. Η αναπηρία δεν είναι κατασκευασμένη από το σώμα των ανθρώπων. Πιο πολύ είναι η στάση της κοινωνίας και της ζωής. Εκεί βρίσκεται η αναπηρία», κατέληξε η Έλη Δρίβα.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ