Crimson Desert Review: Ένα οπτικό έπος που «λυγίζει» ακόμα και τα πιο δυνατά PC

Ας ξεκινήσουμε από τα προφανή. Το παιχνίδι είναι πανέμορφο.

Η BlackSpace Engine κάνει παπάδες. Ο φωτισμός, η ομίχλη που κάθεται πάνω στα βουνά της Pywel, οι λεπτομέρειες στην πανοπλία του Kliff… είναι ό,τι πιο κοντινό έχουμε δει σε “next-gen” εμπειρία. Στο PC, με όλα τα settings στο Ultra, ένιωθα ότι έβλεπα ταινία. Αλλά προσέξτε: το optimization είναι «θέμα». Ακόμα και μετά το Patch 1.00.03, υπήρχαν σημεία που τα frames έκαναν βουτιά στο κενό, λες και έκαναν bungee jumping χωρίς σχοινί.

Gameplay

Εδώ αρχίζουν τα όργανα. Η Pearl Abyss ήθελε να βάλει τα πάντα μέσα. Θέλεις ξύλο τύπου Witcher; Έχει. Θέλεις wrestling λαβές και σουπλέξ σε ορκ; Έχει. Θέλεις να πετάς με jetpack και να καβαλικάς δράκους; Έχει κι από αυτό!

Το πρόβλημα; Η δυσκολία. Παιδιά, το παιχνίδι στην αρχή ήταν αδιανόητα άδικο. Τα bosses σε κοίταζαν και πέθαινες. Το πρόσφατο nerf βοήθησε, αλλά και πάλι, η εμπειρία νιώθει κάπως άτσαλη. Είναι ένα sandbox που σου δίνει χίλια εργαλεία, αλλά δεν σου μαθαίνει πώς να τα χρησιμοποιήσεις σωστά.

Χειρισμός: Η «μάχη» με το πληκτρολόγιο και το controller

Εδώ θα σταθώ λίγο παραπάνω, γιατί είναι και το νούμερο ένα παράπονο της κοινότητας στο Reddit και το Steam. Ο χειρισμός νιώθει «βαρύς». Υπάρχει ένα περίεργο input lag που κάνει τον Kliff να μοιάζει σαν να περπατάει μέσα σε λάσπη. Πολλές φορές πατάς το parry και ο χαρακτήρας αντιδρά… δευτερόλεπτα μετά.

Το community βράζει με το λεγόμενο “clunky” feel. Ειδικά στο PC, ο συνδυασμός mouse/keyboard είναι ένας μικρός εφιάλτης με τα άπειρα keybinds που πρέπει να θυμάσαι. Αν δεν παίξετε με controller, ετοιμαστείτε για «δακτυλικό μαραθώνιο». Η Pearl Abyss υποσχέθηκε βελτιώσεις, αλλά προς το παρόν, η αίσθηση του χαρακτήρα είναι περισσότερο εκνευριστική παρά απολαυστική.

Στόρι: Καλογραμμένο αλλά… χαμένο στη μετάφραση

Πάμε λίγο στο ζουμί, στο σενάριο. Ο πρωταγωνιστής μας, ο Kliff, είναι ένας κλασικός, σκληροτράχηλος μισθοφόρος. Η ιστορία ξεκινά με μια προδοσία που διαλύει τη μονάδα του και σε στέλνει σε ένα ταξίδι εκδίκησης και επιβίωσης. Το στόρι έχει τις στιγμές του, έχει βάθος και ηθικές γκρίζες ζώνες που θυμίζουν Game of Thrones.

Όμως, το μεγάλο «αλλά» είναι η ροή. Υπάρχουν στιγμές που η πλοκή σε καθηλώνει και άλλες που χάνεσαι σε ανούσια side quests που θυμίζουν MMORPG περασμένων δεκαετιών («φέρε μου 10 τομάρια λύκου»). Το δράμα του Kliff είναι εκεί, αλλά συχνά πνίγεται μέσα στον αχανή χάρτη και τις άπειρες δραστηριότητες που σε αποσπούν από το κυρίως πιάτο.

Ήχος και Μουσική: Το soundtrack της Pywel

Αν υπάρχει κάτι που πραγματικά με εντυπωσίασε, αυτό είναι ο ηχητικός τομέας. Η μουσική επένδυση είναι επική, με folk στοιχεία, βιολιά και κρουστά που σε βάζουν αμέσως στο κλίμα του “dark fantasy”. Οι ήχοι του περιβάλλοντος —το θρόισμα των φύλλων, ο ήχος της βροχή πάνω στη λάσπη, ο μεταλλικός ήχος των σπαθιών που συγκρούονται— είναι κορυφαίου επιπέδου. Στα ακουστικά μου, η εμπειρία ήταν απόλυτα immersive. Κάθε χτύπημα έχει «βάρος» και κάθε κραυγή εχθρού σε κάνει να νιώθεις την ένταση της μάχης.

Το αγκάθι του AI

Δεν μπορώ να μην αναφερθώ στο θέμα των ημερών. Παίζοντας, όντως πέτυχα κάποια textures στο background που φώναζαν “Generative AI” από χιλιόμετρα. Πίνακες με έξι δάχτυλα, παραμορφωμένα τοπία σε κάδους… εντάξει, η Pearl Abyss ζήτησε συγγνώμη, αλλά σε ένα τέτοιο budget, αυτά τα “φτηνά” κόλπα χτυπάνε άσχημα στο μάτι του απαιτητικού gamer.

Συμπέρασμα

Το Crimson Desert είναι ένας τίτλος που προσπαθεί να γίνει ο βασιλιάς των RPG, αλλά καταλήγει να είναι ένας “πολύ καλός στρατιώτης”. Έχει την εμφάνιση, έχει τον ήχο, έχει το μέγεθος (ο χάρτης είναι αχανής, ίσως και κουραστικά αχανής), αλλά του λείπει αυτή η «ψυχή» και το λούστρο που θα το έκανε αριστούργημα.

Είναι μια εμπειρία που θα σε εντυπωσιάσει τις πρώτες 10 ώρες, θα σε εκνευρίσει τις επόμενες 10 λόγω του δύστροπου χειρισμού και στο τέλος θα αναρωτιέσαι αν άξιζε τα 7 χρόνια αναμονής. Αν έχεις δυνατό PC, πάρ’ το για να δεις τι μπορεί να κάνει η κάρτα γραφικών σου. Αν ψάχνεις το επόμενο Witcher 3, ίσως απογοητευτείς.