Ενημέρωση
Την περίοδο που η 17 Νοέμβρη μετασχηματιζόταν, αλλάζοντας σύνθεση και χαρακτήρα και ανοίγοντας τη στρατολόγηση σε νέα στελέχη που ξεχώριζαν σε κινητοποιήσεις και καταλήψεις, εντάχθηκε και ο Δημήτρης Κουφοντίνας. Είχε προηγηθεί η συμμετοχή του σε δυναμικές διαμαρτυρίες, μεταξύ άλλων και ενάντια στην κατασκευή του νέου αεροδρομίου στα Σπάτα. Αργότερα θα εξελισσόταν σε κεντρικό πρόσωπο της οργάνωσης.
Ο ίδιος περιγράφει τα πρώτα του βιώματα στον «Φάκελο 17Ν»: «Άκουσα πρώτη φορά το όνομα της οργάνωσης το 1976. Ήμουνα στο καπνοχώρι το πατρικό, στας Σέρρας, που λέγαμε. Ακούσαμε από το ραδιόφωνο την είδηση για την εκτέλεση του αρχιβασανιστή Μάλλιου, θυμάμαι τον κομμουνιστή παππού στο μισοσκόταδο, άστραψαν τα μάτια του και έλεγε “δικά μας παιδιά είναι”. Αυτή ήταν η πρώτη εικόνα που έχω, από την αυθεντία του κομμουνιστή παππού».
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Αναφερόμενος στην ιδεολογική του διαδρομή, σημείωσε: «Ο Τσε Γκεβάρα έλεγε να αφήσουμε τις επευφημίες στις εξέδρες και να μπούμε εμείς οι ίδιοι στην αρένα, να μοιραστούμε τη μοίρα των μονομάχων. Αυτό που μας έθελξε, ήταν το πιο συναρπαστικό χαρακτηριστικό του. Η συνέπεια που είχε ανάμεσα στην θεωρία και στην πράξη, στα λόγια και στην πράξη. Είναι μακρύς ο δρόμος για έναν νέο να φτάσει από το Πολυτεχνείο στην ένταξη στη 17 Νοέμβρη. Το ΠΑΣΟΚ του 1974, για έναν νέο 16χρονο τότε, ήταν ένας χώρος που μιλούσε για αυτοδιαχείριση, για σοσιαλισμό, αυτοοργάνωση. Έλεγε έξω οι βάσεις, όχι στην ΕΟΚ των μονοπωλίων.
Ως αφετηρία ήταν μια λογική επιλογή. Άλλωστε και ιστορικά, ο Ραούλ Σέντικ των Τουπαμάρος από το Σοσιαλιστικό Κόμμα είχε ξεκινήσει. Ο Χρήστος Κασσίμης του ΕΛΑ ήταν στην νεολαία της Ένωσης Κέντρου.
Όσο λογικό μπορεί να ήταν ως αφετηρία, ιδεολογική ήταν και η σύντομη αποχώρηση από εκεί, για να ακολουθήσουμε άλλους δρόμους, τους ακηδεμόνευτους αγώνες της μεταπολίτευσης, τους δυναμικούς αγώνες, μέχρι να καταλήξουμε στην οργάνωση».
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
