Αύριο: Μια ελληνική σειρά υψηλών απαιτήσεων που κινείται έξω από το κάδρο

Βγαίνοντας από την avant premiere της νέας σειράς της ΕΡΤ, Αύριο, το βράδυ της Τρίτης, είχα την αίσθηση ότι δεν παρακολούθησα απλώς μια εξαιρετική τηλεοπτική παραγωγή. Ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία με έμφαση στην ένταση, την αγωνία, τα εναλλασσόμενα συναισθήματα και την ανθρώπινη αντοχή. 

Το «Αύριο», που κάνει πρεμιέρα την Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου στο ERTFLIX, είναι η πρώτη ελληνική σειρά που τοποθετεί στον πυρήνα της μια επιχείρηση διάσωσης. Όχι ως ένα απλό δραματουργικό εύρημα, αλλά ως τον βασικό άξονα γύρω από τον οποίο χτίζεται όλη η αφήγηση. Και αυτό φαίνεται από την πρώτη στιγμή: στα απαιτητικά εξωτερικά γυρίσματα, στο γεγονός ότι μεγάλο μέρος της δράσης εκτυλίσσεται μέσα στο νερό του ποταμού, συχνά υπό βροχή, σε συνθήκες που ανεβάζουν κατακόρυφα τον βαθμό δυσκολίας για όλους τους συντελεστές. Εδώ η φύση δεν λειτουργεί μόνο ως σκηνικό, αλλά κυρίως ως αντίπαλος.

Το σενάριο και η σκηνοθεσία έχουν σταθερό ρυθμό και δύναμη στην εικόνα. Ο Γιώργος Γκικαπέπας δεν βιάζεται να εξηγήσει, ούτε προσπαθεί να «κρατήσει από το χέρι» τον τηλεθεατή. Αφήνει την αγωνία να χτιστεί σταδιακά, μέσα από τη διαδρομή, την αναμονή και την αβεβαιότητα. Χαρακτηριστικό του τρόπου γυρίσματος είναι η αίσθηση πως το στήσιμο της κάμερας λειτουργεί ως προέκταση των ηθοποιών, με αποτέλεσμα να νιώθεις πως δεν παρακολουθείς τη διάσωση, αλλά είσαι μέρος αυτής.

Κορυφαίες οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών

Ο Χρήστος Λούλης ενσαρκώνει μια φιγούρα που λειτουργεί σαν ήρεμη δύναμη μέσα στο χάος. Ο χαρακτήρας του αποπνέει έλεγχο, σταθερότητα και ψυχραιμία, μέχρι τη στιγμή που ανακαλύπτεις ότι δεν είναι μονοδιάστατος. Όσο προχωρά η πλοκή, αρχίζουν να διαφαίνονται σκοτεινές πλευρές, ρωγμές και εσωτερικές συγκρούσεις που δεν αποκαλύπτονται με την πρώτη ματιά. Ο Χρήστος Λούλης δεν τις «φωνάζει», αλλά τις αφήνει να υπονοηθούν και να περάσουν μέσα από μικρές λεπτομέρειες.

Η Στεφανία Γουλιώτη, από την άλλη, έρχεται με έναν απίστευτα δυναμικό και εκρηκτικό ρόλο. Ο χαρακτήρας της εμφανίζεται έντονος, αντιδραστικός, σχεδόν απρόβλεπτος, χωρίς όμως η σειρά να σου αποκαλύπτει εξαρχής τους λόγους που τη διαμόρφωσαν έτσι. Αυτό που βλέπεις είναι μια γυναίκα στα όριά της, σε συνεχή ένταση, και σταδιακά καλείσαι να ανακαλύψεις τι κρύβεται πίσω από αυτή τη συμπεριφορά. Η Στεφανία Γουλιώτη αξιοποιεί αυτή τη «θολή» περιοχή του χαρακτήρα της με τέτοιο τρόπο που σε κάθε επόμενη σκηνή σου αποκαλύπτει και κάτι νέο, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον.

Οι δύο πρωταγωνιστές είναι ο συναισθηματικός πυλώνας της σειράς. Μέσα από τη σχέση τους, το Αύριο δεν μιλά μόνο για τη διάσωση ως πράξη, αλλά και για τη διάσωση ως ανάγκη: του εαυτού μας, του άλλου, μιας σχέσης που δοκιμάζεται σε ακραίες συνθήκες.

Το Αύριο είναι μια σειρά αυξημένων απαιτήσεων και δυσκολιών, που τολμά να κινηθεί έξω από τα συνηθισμένα. Δεν υπόσχεται εύκολη θέαση, αλλά υπόσχεται μια εμπειρία που δεν σε αφήνει απλό παρατηρητή, αλλά συμμετέχεις σε αυτή. Στο τέλος της προβολής… ήθελα να δω λίγο ακόμα.