Δημήτρης Πιατάς: «Στο πανηγύρι της Γιουροβίζιον βραβεύτηκε προφανώς…»

Τι σκεφτηκε ο ηθοποιός μαθαίνοντας το φετινό βραβείο της Γιουροβίζιον;

Ο ηθοποιός Δημήτρης Πιατάς μίλησε στον Μάνο Τσιλιμίδη και την εφημερίδα Real για τα επαγγελματικά του σχέδια, την επικαιρότητα αλλά και τους γονείς του.

Τι σκέφτηκες μαθαίνοντας για το φετινό βραβείο της Γιουροβίζιον;

«Από τις ειδήσεις έμαθα πως κέρδισε ένας… άντρας – γυναίκα, με μούσι. Σκέφτηκα ότι είναι μια νέα αισθητική πρόταση, η οποία καταξιώθηκε με ένα βραβείο. Άκουγα τις συζητήσεις και σκεφτόμουν ότι είναι αισχρό να παριστάνεις πως δεν έγινε – το αν είναι αρνητικό ή όχι δε θα το κρίνεις εσύ την ίδια στιγμή που συμβαίνει, θα κριθεί «αύριο». Στο πανηγύρι της Γιουροβίζιον βραβεύτηκε προφανώς η διαφορετικότητα, η οποία πάντοτε έχει ενδιαφέρον στη ζωή. Ή την αποδέχεσαι ή είσαι ένας συντηρητικός που έχει οχυρωθεί στα στερεότυπα: η τραγουδίστρια με το μούσι, τα τέρατα από τη Φιλανδία, η φούστα του Σάκη… Αυτή η βράβεσυη, όπως και χιλιάδες άλλα γεγονότα, δηλώνουν ότι ζούμε σε έναν κόσμο όπου τα πάντα αλλάζουν – άρα και η αισθητική. Οφείλεις αν θέλεις να είσαι ένας παρών πολίτης και όχι «νεκρός», να αντιληφθείς την αλλαγή. Να αποδεχτείς αυτό που ε΄ρχεται για να βρεθείς στο αύριο. Διότι το ανθρώπινο είδος, είτε με μούσι, είτε κόντρα ξυρισμένο, θα συνεχίσει να εξελίσσεται. Οτιδήποτε παραμένει στάσιμο είναι νεκρό – κι αυτό είναι κανόνας και της φυσικής και της ζωής. Η σημερινή μόδα είναι η πρωτοπορία του χθες.

Οι γονείς σου για ποια δουλειά σε προόριζαν;

Έχασα τη μητέρα μου πάρα πολύ γρήγορα. Ήμουν στα 18 και άκουγα να λένε για μένα πως είμαι ορφανός και μου φαινόταν πολύ δακρύβρεχτη λέξη.

Ο πατέρας σου δεν ήθελε έναν ακόμα λογιστή στην οικογένεια;

«Θα έλεγα ότι ο μπαμπάς μου δεν ενδιαφερόταν για μένα. Τον καταλαβαίνω, προσπαθούσε κι εκείνος να επιβιώσει, ξαναπαντρεύτηκε, δεν είναι απλό να χάνεις τη σύντροφό σου. Η μάνα είναι ο συνδετικός ιστός που κρατάει όρθιο ένα σπίτι. Αν υπάρχει κάτι θετικό σε όλο αυτό, ήταν ότι η στάση του μου έδωσε τη δυνατότητα να αυτονομηθώ. Να καταλαβαίνω, δηλαδή, ότι μπορώ μια χαρά να τα βγάζω πέρα στη ζωή, και ας ήμουν ένα αδύναμο πλάσμα, τρυφερό με χιούμορ και περίεργα μάτια τεράστια, το οποίο ζούσε με όνειρα και φαντασιώσεις. Δεν περιέχει ίχνος μελό αυτή η ιστορία. Απλώς μου έδωσε τη δύναμη να περπατήσω με τα δικά μου πόδια στην πραγματικότητα και να συνειδητοποιήσω ότι είναι πολύ πιο δυνατή και ευρυματική από την προσωπική μας φαντασία. Εάν το 1977 που πρωτογνωριστήκαμε μας έλεγε κάποιος ότι θα ερχόταν μια μέρα που θα έπεφτε το Τείχος, θα άνοιγε το Σιδηρούν Παραπέτασμα και ο κομμουνισμός δεν θα υπήρχε, ότι η Ελλάδα θα οδηγείτο σε χρεωκοπία και η καθημερινότητα θα έμοιαζε με ταινία επιστημονικής φαντασίας θα τον πιστεύαμε;

Διαβάστε ακόμα:

Πιατάς: Οι γραφικοί της εποχής μου ήταν ο Σαββόπουλος, ο Βέλτσος, ο Ραφαηλίδης


close button

Κάντε Like: Zappit.gr στο Facebook