Η Έλενα Ακρίτα ξεσπά: «Είμαστε και πολύ μάγκες, πατριωτάκια!»

«Εμείς και τα παιδιά μας: Είμαστε μια γενιά ενόχων. Που φέρνει στον κόσμο την επόμενη γενιά ενόχων.»

Μετά από μέρες σιωπής, η Έλενα Ακρίτα έχοντας ακόμα ως φωτογραφία προφίλ στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook μια φωτογραφία του Βαγγέλη Γιακουμάκη, δημοσιεύει το κείμενο της από τη στήλη της στα ΝΕΑ με τίτλο «Είμαστε και πολύ μάγκες, πατριωτάκια!» εκφράζοντας το θυμό της για τη σιωπή, την αδράνεια…

• Μην ανακατεύεσαι εκεί που δε σε σπέρνουν.
• Μη μπλέκεις σε καβγάδες, εσύ θα την πληρώσεις.
• Άσε τους άλλους να βγάλουν το φίδι απ’ την τρύπα.
• Τόσος κόσμος υπάρχει, κορόιδο είσαι να βοηθήσεις εσύ;
• Κοίτα το σπιτάκι σου και τη δουλίτσα σου.
• Κάνε πως δεν βλέπεις.
• Μόνος σου θ’ αλλάξεις τον κόσμο;
• Άσε κάναν άλλον να καθαρίσει, δεν είμαστε για μπλεξίματα.
• Μην πας στη διαδήλωση, θα ρίξουν δακρυγόνα.
• Προσπέρνα τον άστεγο.
• Προσπέρνα τον επαίτη.
• Προσπέρνα το θύμα της λεκτικής και σωματικής βίας.
• Προσπέρνα τον μετανάστη που ξυλοκοπούν.
• Προσπέρνα τον παχύσαρκο που ξεφτιλίζουν.
• Προσπέρνα τον γκέι που γελοιοποιούν.
• Προσπέρνα τον αδύναμο που χτυπάνε οι μπρατσωμένοι.
• Προσπέρνα τον μικρό που βασανίζουν οι μεγαλύτεροι.
• Κάψε ζωντανό το σκυλί να γελάσουμε.
• Βασάνισε μέχρι θανάτου το γατάκι να σπάσουμε πλάκα.
• Χτύπα.
• Δείρε.
• Βρίσε.
• Στιγμάτισε.
• Στηλίτευσε.
• Διαπόμπευσε.
• Κι όταν λυγίσει, όταν γονατίσει, ότι σωριαστεί – πάτα στο πτώμα του και προχώρα τη ζωή σου!
Ζωούλα. Σπιτάκι. Δουλίτσα. Γυναικούλα.Αντρούλης. Παιδάκια…
Όλα αυτά τα ‘-άκια’ και τα ‘-ούλια” της ντροπή. Όλα τα υποκοριστικά της μιζέριας, της ψυχικής ένδειας, ανθρωπ-ΑΚΙ της συμφοράς.
Είμαστε και πολύ μάγκες, πατριώτες;
Ή οι μάγκες δεν υπάρχουν πια, τους πάτησε το τρένο;
Κοίτα την πάρτη σου, κοίτα το τομάρι σου, κοίτα το νιτερέσο σου. Στάχτη και μπούρμπερη όλα τ’ άλλα. Για την αδικία δίπλα μας ΠΡΩΤΑ αδιαφορούμε και ΜΕΤΑ θρηνούμε.
Λυπάμαι που θα κακοκαρδίσω τους εθνικόφρονες και τους ‘πατριώτες’ (με πολλά εισαγωγικά), αλλά το φαινόμενο δεν προέκυψε τώρα.
Ρίξτε μια ματιά στις ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες που τόσο αγαπάμε.
Δείτε πιο προσεχτικά τις αρχές και στις αντιλήψεις που πρεσβεύουν οι χαρακτήρες:
Να βρουν μια δουλίτσα, να παντρευτούν το κορίτσι τους, να είναι ‘νοικοκυραίοι’, να κερατώσουν αλλά να μην χωρίσουν το στεφάνι τους, να προστατέψουν την παρθενία της κόρης, να πετάξουν στο δρόμο την ‘ατιμασμένη’, να καταδικάσουν το ‘μπάσταρδο’, να αποκληρώσουν, να διώξουν, να κλείσουν την πόρτα κατάμουτρα. Για να μην την ξανανοίξουν ποτέ πια. Κι ας πάει το παιδί τους άκλαυτο. Σαν το σκυλί στο αμπέλι.
Αυτές οι ταινίες δεν έπεσαν από το πουθενά. Αυτές αντικατοπτρίζουν τις ‘αρχές’ κι αξίες ενός άθλιου μικροαστισμού. Που στην ήπια μορφή του μεταφράζεται σε ‘κοινωνική αδιαφορία’. Και στην ακραία μορφή του σε εγκληματική ενέργεια.
Να βγάλουμε λοιπόν, τις παρωπίδες; Να πετάξουμε λοιπόν τις μάσκες; Να πούμε αλήθειες που πονάνε;
Φταίμε. Εδώ. Τώρα. Εμείς.
Εμείς και τα παιδιά μας: Είμαστε μια γενιά ενόχων. Που φέρνει στον κόσμο την επόμενη γενιά ενόχων.
Στην καλύτερη περίπτωση αδιαφορούμε, προσπερνάμε, στρέφουμε το βλέμμα από την άλλη πλευρά.
Στην χειρότερη περίπτωση ξεφτιλίζουμε, διαπομπεύουμε, βασανίζουμε, σκοτώνουμε:
Και τα όρια ανάμεσα στην παθητικότητα και την σκληρότητα – είναι διακριτά μόνο για όσους δεν εθελοτυφλούν.
Είμαστε και πολύ μάγκες, πατριώτες;
Ή οι μάγκες δεν υπάρχουν πια, τους πάτησε το τρένο;
Και τι είναι ‘μαγκιά’ στην τελική;
Να δέρνεις τον ανυπεράσπιστο; Ή να πλακώνεις αυτούς που δέρνουν τον ανυπεράσπιστo;


close button

Κάντε Like: Zappit.gr στο Facebook