Με αφορμή την καλοκαιρινή περιοδεία της παράστασης «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω» του Εντουάρντο ντε Φιλίππο, την οποία σκηνοθετεί, η Ταμίλα Κουλίεβα μίλησε στο «Enjoy» και στη Μαρία Ανδρέου για ένα ακόμη σημαντικό κεφάλαιο της καλλιτεχνικής της πορείας.
Η ηθοποιός και σκηνοθέτρια εξηγεί πώς προέκυψε η ανάγκη να περάσει πιο ενεργά στη σκηνοθεσία και μιλά για το έργο που αποτίει φόρο τιμής στους ηθοποιούς και την παράδοση των μπουλουκιών.
-Σας γνωρίσαμε και σας λατρέψαμε ως ηθοποιό. Πώς μπλέξατε με τη σκηνοθεσία;
Η σκηνοθεσία ήταν η πρώτη μου αγάπη. Στη Ρωσία σπούδασα σκηνοθεσία. Για μένα ήταν πολύ σημαντικό κάποια στιγμή στην καριέρα μου να καταπιαστώ με αυτό που σπούδασα, γιατί έχω το αντικείμενο της γνώσης. Αυτό που αναζητούσα και ως ηθοποιός στην Ελλάδα, και αυτό το έβλεπα χρόνο με το χρόνο, ήταν ουσιαστικά η σκηνοθεσία παράλληλα με την υποκριτική. Τα τελευταία χρόνια, και τίποτα δεν γίνεται τυχαία, ήρθε ίσως το πλήρωμα του χρόνου να αντιμετωπίσω και τη σκηνοθεσία και να έχω την ευθύνη του συνολικού αποτελέσματος στη σκηνή.
Ό,τι είχα ως σπουδές στο μυαλό μου, ό,τι είχα ζήσει στην πράξη ως ηθοποιός, όποια εμπειρία αν κουβαλώ καλλιτεχνικά έγινε επιτακτική ανάγκη το τελευταίο διάστημα. Ναι, είχα την ανάγκη να μιλήσω για συγκεκριμένα πράγματα, αυτά που απασχολούν εμένα αρχικά, και ήθελα να τα επικοινωνήσω στον κόσμο. Έτσι ήρθε σε εμένα τουλάχιστον αυτή η θεατρική αφύπνιση της σκηνοθεσίας.
Ήθελα να καταθέσω δικές μου ανησυχίες και επέλεξα συγκεκριμένα έργα για να σκηνοθετήσω. Έχω πλέον 35 χρόνια ενεργής ζωής στον καλλιτεχνικό χώρο, αν προσθέσουμε σε αυτά και τα φοιτητικά μου χρόνια στη σκηνοθεσία στη Ρωσία.
-Πώς είναι να σκηνοθετείτε λοιπόν ένα έργο που ουσιαστικά μιλά για τα μπουλούκια, τους πρώτους θιάσους σε Ιταλία και Ελλάδα;
Ευλογία. Γιατί, ως ηθοποιός και σκηνοθέτρια, έχω να δουλέψω πάνω σε μια παράσταση-αφιέρωμα, φόρο τιμής, στο δύσκολο επάγγελμα των ηθοποιών. Μπροστά μου ανοιγόταν ένας σπουδαίος ορίζοντας. Αυτοί οι ηθοποιοί που ξεκίνησαν να περιοδεύουν από πόλη σε πόλη με διάφορα έργα, σε δύσκολες συνθήκες, το έκαναν πρώτα από όλα για την επιβίωση και μετά βεβαίως για την τέχνη.
Τα μπουλούκια του τότε θυμίζουν τους καλοκαιρινούς θιάσους του σήμερα, με τις περιοδείες στην περιφέρεια. Από εκεί, από αυτές τις ρίζες, πάνω σε αυτούς βαδίζουμε σε αυτή την παράδοση.
Πηγή εικόνας: NDP
