Για περισσότερο από δύο δεκαετίες, ο Jose Mourinho φρόντιζε να βρίσκεται ο ίδιος στο κέντρο της ιστορίας. Οι ατάκες στις συνεντεύξεις Τύπου, οι συγκρούσεις, οι πανηγυρισμοί, οι κόντρες με αντιπάλους και διαιτητές συχνά επισκίαζαν ακόμη και όσα συνέβαιναν μέσα στο γήπεδο. Το MOURINHO του Netflix αφήνει για λίγο τον ίδιο στην άκρη και δίνει τον λόγο στους ανθρώπους που έζησαν από κοντά τη μέθοδό του.
Η τριμερής σειρά δεν θέλει να εξηγήσει αν ο Mourinho ήταν πράγματι ο «Special One». Αυτό το έχει ήδη απαντήσει η ποδοσφαιρική ιστορία. Δύο Champions League, πρωταθλήματα σε διαφορετικές χώρες, ομάδες που κουβαλούν ακόμα τη σφραγίδα του και στιγμές που έχουν περάσει στη συλλογική μνήμη του αθλήματος. Πόσο όμως από όσα βλέπαμε όλα αυτά τα χρόνια ήταν ο πραγματικός Mourinho και πόσο ένας ρόλος που είχε κατασκευαστεί με απόλυτη συνείδηση;
Ο Mourinho είχε πάντα τον έλεγχο της αφήγησής του
Ήξερε πότε να προκαλέσει, πότε να τραβήξει τα φώτα επάνω του και πότε να μεταφέρει την πίεση από τους παίκτες στον εαυτό του. Η κάμερα, για δεκαετίες, ακολουθούσε εκείνον. Το Netflix επιλέγει τώρα να στρέψει το βλέμμα προς την αντίθετη κατεύθυνση, στους ανθρώπους που βρίσκονταν πίσω από το τείχος που ο ίδιος έχτιζε γύρω από κάθε ομάδα του.
Αντί να περιμένει από τον ίδιο να αποδομήσει τον μύθο του, ζητά από τους ανθρώπους που τον έζησαν να μιλήσουν γι’ αυτόν: Sir Alex Ferguson, John Terry, Frank Lampard, Petr Čech, Didier Drogba, Iker Casillas, Marcelo, Zlatan Ibrahimović, Samuel Eto’o, Javier Zanetti, Marco Materazzi, Rui Faria, André Villas-Boas.
Μέσα από αυτούς αναδεικνύεται η βασική αρχή της προπονητικής του Mourinho: η δημιουργία μιας κοινότητας που αισθανόταν μόνιμα πολιορκημένη. Ο αντίπαλος δεν ήταν ποτέ μόνο η άλλη ομάδα αλλά και ο Τύπος, οι διαιτητές, η διοίκηση, το «σύστημα», ολόκληρος ο κόσμος έξω από τα αποδυτήρια.
Η πρώτη Chelsea παραμένει ίσως το πιο καθαρό παράδειγμα αυτής της φιλοσοφίας. Μια ομάδα που δεν αντιμετώπιζε την άμυνα ως ταυτότητα αφού τα δεκαπέντε γκολ που δέχθηκε σε ολόκληρη σεζόν ήταν η απόδειξη ότι ο Mourinho μπορούσε να πείσει εξαιρετικά ταλαντούχους ποδοσφαιριστές να υποτάξουν την προσωπικότητά τους σε μια συλλογική αποστολή. Ο Drogba για παράδειγμα έχει περιγράψει ότι οι παίκτες του θα περνούσαν μέσα από τοίχο για χάρη του.
Στην Inter, αυτή η σχέση προπονητή και παικτών έφτασε ίσως στην τελειότερη μορφή της. Ο Samuel Eto’o, ένας από τους κορυφαίους επιθετικούς της εποχής του, μπορούσε να περάσει ένα μεγάλο ευρωπαϊκό βράδυ αμυνόμενος σαν μπακ επειδή ο Mourinho το απαιτούσε. Είναι απόδειξη εμπιστοσύνης, σχεδόν παράδοσης. Ο προπονητής ζητούσε να πιστέψουν ότι το σχέδιο είχε νόημα ακόμα και όταν απαιτούσε από αυτούς να γίνουν κάτι διαφορετικό από αυτό που ήταν.
Εκεί όπου η ένταση μπορούσε να λειτουργήσει ως κόλλα στην Chelsea και στην Inter, στη Μαδρίτη μετατράπηκε σταδιακά σε ρήγμα και η ίδια φιλοσοφία φτάνει στα όριά της.
Οι σκέψεις που θα κάνεις τελειώνοντας το MOURINHO
Ο Jose Mourinho είναι πιθανότατα ο λιγότερο αξιόπιστος αφηγητής της ίδιας του της ιστορίας, αλλά ταυτόχρονα ο πιο συναρπαστικός. Για περισσότερο από είκοσι χρόνια έχει αποδείξει ότι ξέρει να μετατρέπει κάθε κάμερα σε σκηνή. Το να περιμένεις από εκείνον μια απόλυτα ειλικρινή αυτοαποκάλυψη ίσως είναι μάταιο.
Ο «Special One» είναι πλέον τόσο στενά δεμένος με τον άνθρωπο πίσω από τον ”χαρακτήρα” που είναι σχεδόν αδύνατο να ξεχωρίσεις πού τελειώνει ο ρόλος και πού αρχίζει ο Jose.
Τελειώνοντας τη σειρά δεν χρειάζεται να αποφασίσουμε αν ο Mourinho υπήρξε ιδιοφυΐα, προβοκάτορας, χειριστικός ή όλα αυτά μαζί. Οι τίτλοι και οι νίκες έχουν ήδη γράψει τη δική τους εκδοχή. Σίγουρα όμως για πρώτη φορά, δεν έχει τον τελευταίο λόγο μόνο εκείνος και για έναν άνθρωπο που έχτισε ολόκληρη την καριέρα του ελέγχοντας την αφήγηση, αυτή μάλλον είναι η πιο αποκαλυπτική συνθήκη από όλες.
To Mourinho είναι διαθέσιμο στο Netflix.
credits φωτογραφιών: Netflix.
