Το 2005, όταν το συγκρότημα δέχτηκε να ανοίξει για πρώτη φορά τόσο ανοιχτά την πόρτα της ιστορίας του σε κάμερες, δεν είχε τίποτα να χάσει. Η καριέρα τους έμοιαζε τελειωμένη, οι προσωπικές αποτυχίες είχαν ήδη γραφτεί στα tabloids και ο Robbie Williams -ο μόνος με πραγματική δημόσια παρουσία- απουσίαζε εμφατικά από το κάδρο. Εκείνο το ντοκιμαντέρ, όμως, άλλαξε τα πάντα: έφερε reunion, sold out περιοδείες και ένα δεύτερο κεφάλαιο που αποδείχθηκε σχεδόν πιο εντυπωσιακό από το πρώτο.
Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά, το νέο ντοκιμαντέρ του Netflix ξεκινά από πολύ διαφορετική αφετηρία. Οι Take That δεν παλεύουν πια για επιβίωση αλλά είναι θεσμός. Παίζουν σε στάδια, έχουν βραβεία, κοινό πολλών γενιών και μια θέση στο βρετανικό pop πάνθεον που δύσκολα αμφισβητείται.
Τι μαθαίνεις τελικά – και τι όχι
Το ντοκιμαντέρ αξιοποιεί περίπου 35 ώρες ανέκδοτου αρχειακού υλικού από backstage στιγμές, στούντιο, περιοδείες, στιγμές χαλάρωσης, σε έναν κόσμο που, όσο κι αν τον έχεις ξαναδεί, εξακολουθεί να έχει ενδιαφέρον.
Η γνωστή αφήγηση επαναλαμβάνεται: η δημιουργία του συγκροτήματος στις αρχές των ’90s, το marketing προς το gay κοινό, η υστερία των εφήβων, η εσωτερική ανισορροπία με τον Gary Barlow να κρατά αποκλειστικά τα ηνία της σύνθεσης, η αποχώρηση του Robbie Williams, η κατάρρευση. Όλα ειπωμένα ξανά, σωστά, προσεκτικά, αλλά χωρίς το σοκ της πρώτης φοράς.
Ακόμα και οι πιο σκοτεινές εξομολογήσεις-η κατάθλιψη του Barlow, οι αυτοκτονικές σκέψεις του Howard Donald- έχουν ήδη καταγραφεί και συγκινούν ξανά, αλλά δεν αιφνιδιάζουν.
Γιατί, παρ’ όλα αυτά, αξίζει να το δεις
Γιατί στο τέλος παίζει ένα καινούργιο τραγούδι. Και είναι καλό. Και γιατί, όσο κι αν ξέρεις την ιστορία, πάντα υπάρχει κάτι καθησυχαστικό στο να βλέπεις ανθρώπους που επιβίωσαν από τη φήμη, το εγώ και τον χρόνο. Το ντοκιμαντέρ των Take That τους τοποθετεί εκεί που ανήκουν πια: ως ένα κομμάτι της βρετανικής pop μνήμης που, ακόμα και στη μέση ηλικία, παραμένει απρόσμενα ζωντανό.
Το ντοκιμαντέρ είναι διαθέσιμο στο Netflix.
credits φωτογραφιών: Netflix.
