Η ταινία του Netflix, Συγκάτοικοι στην επιφάνεια, μοιάζει με μια ακόμα ανάλαφρη κωμωδία συγκατοίκησης, στο γνώριμο ύφος της Happy Madison – της εταιρείας του Adam Sandler, που εδώ βρίσκεται πίσω από την παραγωγή. Όμως, όσο προχωρά η ιστορία, γίνεται σαφές ότι υπάρχει κάτι πιο σκοτεινό κάτω από το χιούμορ.
Η ιστορία ακολουθεί τη Devon και τη Celeste, δύο φοιτήτριες που ξεκινούν ως κολλητές συγκάτοικοι. Η Devon είναι πιο εσωστρεφής, σχεδόν άπειρη κοινωνικά, ενώ η Celeste είναι πιο εξωστρεφής, χαοτική, και κινείται με μεγαλύτερη άνεση στον κοινωνικό χώρο. Στην αρχή, αυτή η αντίθεση λειτουργεί. Σταδιακά όμως, η ισορροπία αρχίζει να διαταράσσεται.
Μικρές εντάσεις μετατρέπονται σε μεγαλύτερες. Η Devon αρχίζει να νιώθει ότι η Celeste εκμεταλλεύεται την καλοσύνη της – οικονομικά, συναισθηματικά, ακόμα και ακαδημαϊκά. Από την άλλη, τίποτα δεν παρουσιάζεται τόσο ξεκάθαρα. Η Celeste δεν είναι ποτέ ανοιχτά «κακή». Αντίθετα, υπάρχουν στιγμές που δείχνει να στηρίζει τη Devon με τρόπο που περιπλέκει ακόμα περισσότερο την εικόνα.
Η ταινία ανοίγει με τις δύο φοιτήτριες να καβγαδίζουν έντονα, έχοντας φτάσει στο σημείο να εκτεθούν μπροστά σε κόσμο. Όταν βρίσκονται στο γραφείο του πρύτανη, εκείνος επιλέγει να τους πει μια ιστορία για να τους δείξει πού μπορεί να οδηγήσει μια τέτοια σύγκρουση. Και κάπου εκεί ξεκινά η βασική αφήγηση.
Cast που δίνει βάθος σε ένα άνισο σενάριο
Η Sadie Sandler κάνει εδώ ένα ξεκάθαρο βήμα προς τα μπροστά. Μακριά από τον «τίτλο» της κόρης του Adam Sandler, καταφέρνει να δώσει έναν χαρακτήρα με εσωτερικότητα και ένταση, χωρίς υπερβολές.
Απέναντί της, η Chloe East κινείται με μεγαλύτερη ελευθερία, εναλλάσσοντας την αθωότητα με κάτι πιο απρόβλεπτο. Η χημεία τους λειτουργεί, και είναι αυτό που κρατά την ταινία σε στιγμές που το σενάριο μοιάζει να διστάζει.
Παράλληλα, η παρουσία της Sarah Sherman ως αφηγήτρια δίνει ένα meta στοιχείο στην ταινία, χωρίς όμως να αξιοποιείται πλήρως το ιδιαίτερο κωμικό της ύφος.
Το πρόβλημα: δεν είναι τόσο αστείο όσο θα έπρεπε
Για μια παραγωγή που φέρει την ταμπέλα της κωμωδίας, η ταινία δεν βασίζεται στο γέλιο. Τα αστεία υπάρχουν, αλλά είναι περιορισμένα και δεν αποτελούν τον βασικό κινητήριο μοχλό της ταινίας.
Αντίθετα, το ενδιαφέρον προκύπτει από την αμηχανία, την ένταση και τη σταδιακή αποδόμηση της σχέσης των δύο χαρακτήρων. Σε αρκετά σημεία, η ταινία μοιάζει να φλερτάρει με το ψυχολογικό δράμα – ακόμα και με το horror.
Mε μικρές αλλαγές, το Συγκάτοικοι θα μπορούσε να είναι μια πολύ πιο τολμηρή και σκοτεινή ταινία.
Ένα από τα πιο θετικά στοιχεία είναι οι διάλογοι. Ακούγονται φυσικοί, σύγχρονοι και δεν δίνουν την αίσθηση ότι «προσπαθούν» να μιλήσουν τη γλώσσα της Gen Z. Αυτό βοηθά την ταινία να παραμείνει αυθεντική και να μη βγάζει τον θεατή έξω από την ιστορία.
Αξίζει να τη δεις;
- Ναι, αν ψάχνεις κάτι διαφορετικό από την κλασική Netflix κωμωδία.
- Δεν είναι ιδιαίτερα αστεία, αλλά έχει ενδιαφέρουσα δυναμική και κρατά το ενδιαφέρον.
- Οι ερμηνείες της Sadie Sandler και της Chloe East είναι από τα δυνατά σημεία.
- Σε αρκετά σημεία νιώθεις ότι θα μπορούσε να γίνει κάτι πιο δυνατό – ίσως και πιο σκοτεινό.
- Δεν είναι must-watch, αλλά για ένα χαλαρό βράδυ στο Netflix, στέκεται αξιοπρεπώς.
Η ταινία είναι διαθέσιμη στο Netflix.
credits φωτογραφιών: Netflix.
