Ο John Travolta πέρασε δεκαετίες χτίζοντας μία από τις πιο αναγνωρίσιμες καριέρες του Χόλιγουντ. Σήμερα, στα 72 του χρόνια, επιχειρεί για πρώτη φορά να καθίσει πίσω από την κάμερα ως σκηνοθέτης, παρουσιάζοντας το Propeller One-Way Night Coach, μια ταινία που μοιάζει περισσότερο με προσωπική εξομολόγηση παρά με παραδοσιακή κινηματογραφική αφήγηση.
H ταινία βασίζεται σε βιβλίο που έγραψε ο ίδιος ο Travolta το 1997 και αποτελεί ουσιαστικά ένα γράμμα αγάπης στην αεροπορία. Άλλωστε, ο διάσημος ηθοποιός δεν έκρυψε ποτέ την αδυναμία του στα αεροπλάνα. Είναι πιστοποιημένος πιλότος εδώ και δεκαετίες και η σχέση του με τις πτήσεις έχει αποτελέσει σημαντικό κομμάτι της ζωής του.
Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται ο μικρός Jeff, ένα αγόρι που λατρεύει τα αεροπλάνα σε βαθμό εμμονής. Όταν η μητέρα του αποφασίζει να μετακομίσουν στο Λος Άντζελες, αντί να επιλέξουν ένα σύγχρονο τζετ που θα τους μεταφέρει απευθείας στον προορισμό τους, ξεκινούν ένα ταξίδι με ελικοφόρο αεροπλάνο, κάνοντας πολλές στάσεις στην πορεία.
Η διαδρομή αυτή δίνει θεωρητικά την ευκαιρία για γνωριμία με διαφορετικούς ανθρώπους και ιστορίες. Ωστόσο, η ταινία σπάνια αξιοποιεί πραγματικά αυτή τη δυνατότητα. Οι περισσότεροι χαρακτήρες εμφανίζονται και εξαφανίζονται χωρίς να αφήσουν ισχυρό αποτύπωμα, με μοναδική εξαίρεση τη Doris, μια αεροσυνοδό που κερδίζει την καρδιά του μικρού Jeff και την οποία υποδύεται η κόρη του Travolta, Ella Bleu Travolta.
Η παρουσία της αποτελεί ένα από τα πιο φωτεινά σημεία της ταινίας. Διαθέτει φυσική γοητεία και άνεση μπροστά στην κάμερα, προσφέροντας λίγη από τη ζωντάνια που συχνά λείπει από την υπόλοιπη αφήγηση.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα του Propeller One-Way Night Coach βρίσκεται στον τρόπο που αφηγείται την ιστορία του. Ο Travolta επιλέγει να λειτουργήσει και ως αφηγητής, εξηγώντας συνεχώς στον θεατή τι νιώθει ο ήρωας και πόσο μαγική ήταν αυτή η εμπειρία για εκείνον. Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία που περισσότερο περιγράφει το συναίσθημα παρά το δημιουργεί.
Οπτικά, η ταινία έχει τις στιγμές της. Οι art deco επιρροές στα αεροδρόμια, τα έντονα χρώματα της εποχής και η νοσταλγική απεικόνιση των αεροπορικών ταξιδιών δημιουργούν μια αισθητική που θυμίζει παλιές καρτ ποστάλ. Είναι ξεκάθαρο ότι ο Travolta αγαπά βαθιά αυτόν τον κόσμο και θέλει να μοιραστεί αυτή την αγάπη με το κοινό.
O σκηνοθέτης όμως φαίνεται τόσο συναισθηματικά δεμένος με το υλικό του, ώστε θεωρεί δεδομένο πως ο θεατής θα νιώσει το ίδιο δέος που νιώθει και ο ίδιος. Έτσι, η ταινία λειτουργεί σαν μια πολύ προσωπική ανάμνηση, η οποία έχει τεράστια αξία για εκείνον που τη θυμάται, αλλά δυσκολεύεται να αποκτήσει την ίδια σημασία για κάποιον που τη βλέπει απ’ έξω.
Το Propeller One-Way Night Coach δύσκολα θα προστεθεί στη λίστα με τις σπουδαίες στιγμές της καριέρας του. Παραμένει, ωστόσο, μια ταινία που αποκαλύπτει τι πραγματικά αγαπά ένας σταρ όταν σταματά να σκέφτεται το κοινό και αποφασίζει να δημιουργήσει αποκλειστικά για τον εαυτό του.
Το Propeller One-Way Night Coach είναι διαθέσιμο στο Apple TV.
credits φωτογραφιών: Apple TV.
