Η Ιζαμπέλλα Μπαλτσαβιά μιλά για εκείνα τα «ναι» που δεν χρειάζονται πολλή σκέψη, αλλά καθαρό ένστικτο, για την εμπιστοσύνη που χτίζεται με τον χρόνο, για τους ρόλους που μοιάζουν επιφανειακοί αλλά κρύβουν πολλά και για μια σειρά που δεν φοβάται να αγκαλιάσει το παράλογο χωρίς να χάνει την ανθρωπιά της.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η ηθοποιός μιλά ανοιχτά για τον ρόλο της ως Σίσσυ στη σειρά της ΕΡΤ (και στο ERTFLIX), το Παιδί – έναν χαρακτήρα που ζει στον κόσμο των social media, αλλά με αυθεντική ανάγκη σύνδεσης και προσφοράς. Θυμάται τις σκηνές που τη φόρτισαν, για το πώς σήμερα ζούμε συχνά τη ζωή μας σαν content, και το γιατί, τελικά, οι πιο αληθινοί χαρακτήρες είναι εκείνοι που δεν φοβούνται να δείξουν τις αδυναμίες τους.
Τι ήταν αυτό που σε έκανε να πεις “ναι” στο Παιδί; Ήταν το σενάριο, ο χαρακτήρας σου ή κάτι πιο διαισθητικό;
Το πρώτο “ναι” ήρθε σχεδόν αντανακλαστικά για τον σκηνοθέτη της σειράς, Στέφανο Μπλάτσο. Είναι ο άνθρωπος που με εμπιστεύτηκε στο ξεκίνημά μου, στο “Έρωτας Μετά”, οπότε υπάρχει μια βαθιά καλλιτεχνική εμπιστοσύνη μεταξύ μας. Όταν μου περιέγραψε τη σειρά ως Guy Ritchie meets Kusturica, με κέρδισε αμέσως. Σε συνδυασμό με το σενάριο του Παναγιώτη Ιωσηφέλη -γεμάτο μαύρο χιούμορ, δράση και συναίσθημα – η απόφαση ήταν εύκολη. Αυτό το δημιουργικό χάος που υποσχέθηκαν οι συντελεστές ήταν η πρόκληση που έψαχνα· στην οθόνη, το χάος, όταν έχει άποψη, είναι πάντα ελκυστικό.
Η Σίσσυ είναι ένας χαρακτήρας που «ζεί» μέσα στα social media. Τι σου άρεσε περισσότερο σε αυτόν τον κόσμο και τι σε δυσκόλεψε;
Η αλήθεια είναι πως όλοι λίγο‑πολύ κατοικούμε στον ψηφιακό κόσμο. Στη Σίσσυ με γοήτευσε η ταχύτητα και η αμεσότητα με την οποία επικοινωνεί, η ειλικρινής διάθεσή της να βοηθάει τους γύρω της και ο τρόπος που χρησιμοποιεί τα social media ως εργαλείο αυτοέκφρασης. Υπάρχει όμως και η άλλη όψη: αυτή η συνεχής ανάγκη της να “φιλτράρει” την πραγματικότητα, αφού εξαρτάται άμεσα από την εξωτερική επιβεβαίωση και αναζητά διαρκώς τις γνώμες και τις γνώσεις των άλλων για να πορευτεί. Το δύσκολο -αλλά και πιο ενδιαφέρον- ήταν να βρω τη δική της, ειλικρινή φωνή και να αναδείξω την αλήθεια του χαρακτήρα, χωρίς να εγκλωβιστώ σε μια καρικατούρα.
Η Σίσσυ λειτουργεί συχνά σαν παρατηρητής αλλά και σχολιαστής των γεγονότων. Πιστεύεις ότι οι άνθρωποι σήμερα βιώνουν τη ζωή περισσότερο ως content;
Είναι γεγονός ότι τα social media έχουν αλλάξει ριζικά τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα. Πολλές φορές η καθημερινότητά μας μετατρέπεται σε μια κατασκευασμένη εικόνα, με μοναδικό σκοπό να την δουν οι άλλοι και να τη θαυμάσουν. Η Σίσσυ λειτουργεί ως ο καθρέφτης αυτής της κατάστασης, αναδεικνύοντας πώς η προσοχή μας έχει μετατοπιστεί από το “βιώνω” στο “φαίνομαι”.
Δυστυχώς, τα social media έχουν κάνει τη ζωή μας λίγο σαν… content: όλα για το κλικ, τη φωτογραφία, το like – και η ουσία, η στιγμή, χάνεται κάπου ανάμεσα στα φίλτρα.
Υπήρξε σκηνή που σε άφησε “φορτισμένη” και μετά το cut; Από αυτές που δεν φεύγουν εύκολα όταν γυρίζεις σπίτι;
Σίγουρα η σκηνή της πρότασης γάμου που κάνει η Σίσσυ στον Θέμη είναι κάτι που δε θα ξεχάσω ποτέ. Αρχικά το στοίχημα ήταν μεγάλο, καθώς επιλέχθηκε να γυριστεί ως μονοπλάνο, με μια χορογραφία που περιλάμβανε όλο το χωριό – τύπου flash mob. Αυτό απαιτούσε απόλυτο συγχρονισμό για τα τέσσερα λεπτά που τελικά διήρκησε η σκηνή: όλοι έπρεπε να ξέρουν τα βήματα και το timing τους με μαθηματική ακρίβεια. Και όχι μόνο οι ηθοποιοί – αλλά και τα τεχνικά τμήματα, όπως π.χ. ο οπερατέρ και ο booman, που ακολουθούν τη δική τους “χορογραφία” πίσω από τις κάμερες.
Το άγχος μου ήταν τεράστιο, καθώς έπρεπε να μιλήσω στο τέλος της σκηνής. Ήξερα ότι ένα λάθος ή σαρδάμ θα σήμαινε ότι θα τα ξεκινούσαμε όλα από την αρχή. Ευτυχώς, όλα πήγαν φανταστικά και από τις τρεις λήψεις διαλέχτηκε η πιο άρτια. Τέτοιες σκηνές σπάνια γίνονται σε καθημερινή σειρά, γιατί απαιτούν χρόνο που συνήθως δεν υπάρχει – αλλά γι’ αυτό αγαπώ “Το Παιδί”, γιατί τα απίθανα τα κάνουμε δυνατά.
Το πιο συγκινητικό για μένα ήταν να βλέπω όλους τους συντελεστές, ακόμα και τους μεγαλύτερους σε ηλικία ηθοποιούς, τον κ. Παπαγιάννη και τον κ. Ζάκα, να τρέχουν και να χορεύουν με αστείρευτο κέφι και δόσιμο σαν παιδιά. Εκεί είπα: “Γι’ αυτό κάνουμε αυτή τη δουλειά”. Αυτή η χαρά και η ζωή είναι το μεγαλύτερο δώρο που μας δίνει το επάγγελμά μας.
Αν έπρεπε να περιγράψεις το Παιδί σε κάποιον που δεν έχει δει ούτε ένα επεισόδιο, τι θα του έλεγες χωρίς να αποκαλύψεις τίποτα;
Όλα ξεκινούν από ένα παιδί στο φάσμα του αυτισμού, τον Ντιμίτρι, και μια πρώην πρωταθλήτρια του ταεκβοντό, την Άρτεμη, που κατέληξε -κάπως- να είναι η νταντά του. Το παιδί πρέπει να μείνει ασφαλές, γιατί το κυνηγάει… ολόκληρη η ρωσική μαφία. Και φυσικά, για να συμβεί αυτό, όλοι γύρω του κάνουν ακριβώς τις χειρότερες δυνατές επιλογές.
Κάποιοι τρέχουν, κάποιοι κρύβονται, κάποιοι τρώνε λίγο παραπάνω απ’ το φυσιολογικό, κάποιοι ερωτεύονται τη λάθος στιγμή και κάποιοι λένε με αυτοπεποίθηση «το ’χω», ενώ είναι ξεκάθαρο ότι δεν το ’χουν καθόλου. Η Άρτεμις αποφασίζει να κρύψει τον Ντιμίτρι στο Νεοχώρι, το χωριό του πατέρα της που έχει πεθάνει – μια επιλογή που ακούγεται απολύτως λογική, αν σκεφτεί κανείς ότι σε ολόκληρη την Ελλάδα υπάρχουν 52 Νεοχώρια. Άντε μετά να βρει η μαφία σε ποιο Νεοχώρι κρύβονται.
Αλλά το συγκεκριμένο χωριό έχει περισσότερα μυστικά απ’ όσα σπίτια και είναι μόνιμα παντρεμένο με το παράλογο. Από εκεί και πέρα, η ιστορία ξεφεύγει γλυκά και επικίνδυνα: ένα χωριό όπου τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται, χαρακτήρες που μπλέκουν όλο και πιο βαθιά και μια αίσθηση ότι όλα μπορούν να πάνε στραβά – και συνήθως πάνε.
Το Παιδί είναι μια σουρεαλ μαύρη κωμωδία με βαθιά κοινωνικά στοιχεία, που σε κάνει να γελάς, να συγκινείσαι και να σκέφτεσαι ταυτόχρονα. Πίστεψέ με: θα περάσεις πολύ καλά βλέποντάς την.
Μετά από αυτή τη σειρά, τι θα ήθελες να είναι “το επόμενο βήμα”; Κάτι πιο σκοτεινό, πιο ανάλαφρο ή κάτι εντελώς απρόσμενο;
Αγαπώ όλες τις πτυχές αυτής της δουλειάς, οποιαδήποτε πρόταση είναι καλοδεχούμενη. Μου αρέσει να εξερευνώ διαφορετικούς κόσμους, οπότε… bring it on!
Τι σε συγκίνησε περισσότερο στο Παιδί; Υπήρξε κάτι στην ιστορία που άλλαξε τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο;
Αρχικά, ο ίδιος ο τίτλος. Συνειδητοποίησα ότι “Το Παιδί” αφορά τελικά όλους μας και όχι μόνο τον Ντιμίτρι. Η σειρά μού υπενθύμισε ότι όλοι κρύβουμε μέσα μας ένα παιδί που έχει σημαδέψει ανεξίτηλα το ποιοι είμαστε· αυτό που παρουσιάζουμε σήμερα στον κόσμο, είναι το αποτέλεσμα όσων βίωσε εκείνο το παιδί.
Όλα τα storylines της σειράς ακολουθούν ανθρώπους αξιαγάπητους, που όμως είναι γεμάτοι ελαττώματα και αδυναμίες. Αυτό με έκανε να σκεφτώ πως δεν πρέπει να κρίνουμε τόσο εύκολα τους άλλους γύρω μας. Η ζωή δεν είναι άσπρο-μαύρο: υπάρχουν άπειρες αποχρώσεις, όπως υπάρχουν αιχμηρές, αλλά και λείες γωνίες σε κάθε άνθρωπο.
Η Σίσσυ δείχνει επιφανειακή, αλλά έχει και ευαισθησίες. Ποιο σημείο της θεωρείς πιο αληθινό;
Η Σίσσυ μπορεί να ασχολείται συχνά με την εικόνα της στα social media -την εμφάνιση, το skincare ή τα ρούχα- αλλά δεν είναι επιφανειακή. Δεν θα μπορούσε, άλλωστε, ως η νέα life coach του Νεοχωρίου. Η αγάπη της ξεκινά από τους φίλους και τον σύντροφό της, αλλά τελικά αγκαλιάζει όλο το χωριό.
Ένας άνθρωπος που βρίσκει την κλίση του στο να ακούει σε βάθος τους άλλους, να τους κατευθύνει και να τους βοηθά να “ξεμπερδέψουν” τη ζωή τους, διαθέτει ένα ένστικτο που βουτάει βαθιά στον ψυχισμό. Απαιτείται τεράστια ενσυναίσθηση για να δεις όσα οι άλλοι φοβούνται να δείξουν. Η Σίσσυ όχι μόνο δεν είναι επιφανειακή, αλλά δεν φοβάται να βουτήξει στα σκοτάδια του άλλου για να τον βοηθήσει. Αυτό το στοιχείο, που είναι βαθιά αλτρουιστικό και ανιδιοτελές, είναι κατά τη γνώμη μου και το πιο αληθινό της σημείο.
H σειρά το Παιδί προβάλλεται κάθε Δεύτερα εώς Πέμπτη στις 23.00 και όλα τα επεισόδια είναι διαθέσιμα στο ERTFLIX.
credits φωτογραφιών: EΡΤ.
