Zappit

Η Έρρικα Πρεζεράκου συγκλονίζει: «Είδα την παλάμη μου κομμάτια – Μύες, σάρκες, όλα μια ματωμένη μάζα»

"Η ζωή μου κρίθηκε μέσα σε ένα νανοδευτερόλεπτο" εξομολογείται η Έρρικα Πρεζεράκου.

Την πρώτη εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη για το 2021 παραχώρησε η Έρρικα Πρεζεράκου στο περιοδικό ΟΚ! και την δημοσιογράφο Κάλλια Καστάνη. Η γνωστή αθλήτρια μίλησε από καρδιάς για το ατύχημα που άλλαξε τη ζωή της.

Ένα σοβαρό ατύχημα που σημειώθηκε το περασμένο καλοκαίρι και της στιγμάτισε την καθημερινότητα.

Πιο συγκεκριμένα, μέσα σε όλα, η Έρρικα Πρεζεράκου σημείωσε χαρακτηριστικά πως «το χέρι μου δεν είναι λειτουργικό ακόμα. Τους τελευταίους μήνες κάνω καθημερινά τρίωρες φυσικοθεραπείες, χειρομάλαξη, ασκήσεις σε ειδικό μηχάνημα, ενώ στο μέλλον θα χρειαστεί να υποβληθώ σε δύο τουλάχιστον χειρουργεία, επειδή, τώρα του λείπουν κάποιοι μύες. Σε άλλα δάχτυλα έχω αίσθηση αφής, σε άλλα όχι, ο αντίχειρας και ο δείκτης κλείνουν δύσκολα, δεν έχουν δύναμη και δεν μπορώ να είμαι λειτουργική στην καθημερινότητά μου».

Όσον αφορά  στη στιγμή του σοβαρού ατυχήματος στην Κύθνο, η Έρρικα Πρεζεράκου συγκλονίζει με την περιγραφή της: «Είχα μόλις φτάσει στην Κύθνο για διακοπές και ήταν το πρώτο πρωινό στο νησί. Ωραίος, ζεστός Αύγουστος, μπόλικος κόσμος στην παραλία της Αγίας Ειρήνης. Έγραψα λίγο, έκανα μια βουτιά. Αργά το μεσημέρι με προσκάλεσαν μαζί με την παρέα μου να πάμε για φαγητό σε μια κοντινή παραλία. Μπήκαμε στο φουσκωτό, τέσσερα άτομα ήμασταν, καθίσαμε και ξεκινήσαμε. Δεν είχαμε βγει καλά καλά από το λιμανάκι, όταν ο οδηγός του σκάφους έκανε έναν επικίνδυνο ελιγμό 180 μοιρών. Ξαφνικά από το κάθισμά μου εκσφενδονίστηκα μέσα στη θάλασσα».

«Βρέθηκα ξαφνικά κουτρουβαλώντας μέσα στο νερό και άκουσα έναν περίεργο θόρυβο, το «γκαπ» της προπέλας που έκοβε το χέρι μου. Μόνο που εγώ δεν το ήξερα τότε. Το κατάλαβα βγαίνοντας στην επιφάνεια και βλέποντας τη δεξιά παλάμη μου κομμάτια – κομμένη στη μέση, μύες, σάρκες, όλα μια ματωμένη μάζα, το μικρό μου δαχτυλάκι να κρέμεται,» πρόσθεσε με ειλικρίνεια η Έρρικα Πρεζεράκου στο περιοδικό. «Η ζωή μου κρίθηκε μέσα σε ένα νανοδευτερόλεπτο. Αν όπως ανέβαινα στην επιφάνεια του νερού και βρέθηκα ακριβώς κάτω από τις προπέλες στη θέση του χεριού μου βρίσκονταν τα μαλλιά ή το κεφάλι μου, δεν θα ήμασταν σήμερα εδώ να μιλάμε».