Μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη έδωσε η Ζέτα Μακρυπούλια, αυτή την εβδομάδα, στο ΒΗΜΑgazino και την δημοσιογράφο Έρη Βαρδάκη.
Μέσα σε πολλά, δε, η εντυπωσιακή ηθοποιός και παρουσιάστρια μίλησε από καρδιάς για το φλερτ που είχε με την ματαιότητα στο πρόσφατο παρελθόν και για την ελευθερία που παραχώρησε στον εαυτό της να βιώσει το συναίσθημα.
Τι έχει αλλάξει ριζικά μέσα σας;
Είμαι σε μια διαδικασία τού να επαναφέρω τη χαρά, την ανεμελιά στη ζωή μου. Με τύλιξε για πολύ καιρό η ματαιότητα.
Φλερτάρατε με αυτό που λέγεται κατάθλιψη;
Όχι με αυτό που θα έλεγε κανείς διαγνωσμένη κατάθλιψη. Θέλω να είμαι προσεκτική με τις λέξεις. Αλλά με ένα βαρύ αίσθημα ματαιότητας, ναι. Εμένα η καραντίνα, ξέρετε, με βοήθησε πολύ. Επέτρεψα για πρώτη φορά στον εαυτό μου να βουλιάξει, να κλάψει ελεύθερα, να αντιμετωπίσει τις αδυναμίες του χωρίς ρολόι, χωρίς ενοχή.
Γιατί ήταν η μόνη περίοδος που δεν συναναστρεφόμουν κόσμο, γιατί δεν υπήρχε το κομμάτι της δουλειάς, των γυρισμάτων και έτσι κανείς δεν μπορούσε να δει την αδυναμία μου, την οποία θέλω πάντα να κρύβω.
Υπήρξε περίοδος που κρυβόσασταν από τους γύρω σας;
Για δυο χρόνια πήγαινα στα γυρίσματα του “Ρουκ Ζουκ” και είχα μάθει να μπαίνω κάπως στο ρελαντί. Ξυπνούσα δηλαδή με ένα βάρος και έλεγα μέσα μου: “Σου επιτρέπω να το νιώθεις μέχρι τις 12, που θα πας στο γύρισμα”. Ξεκινούσα παίζοντας κάτι σαν θέατρο, γιατί δεν ήθελα να καταλάβει κανείς πως είμαι. Και μπαίνοντας σε αυτή τη διαδικασία μετά πραγματικά χαλάρωνα. Γι’ αυτό είμαι ίσως τόσο δεμένη με το “Ρουκ Ζουκ”, γιατί την πραγματική μου ζωή την τύλιγε τότε η ματαιότητα.
Στην καραντίνα, λοιπόν, για πρώτη φορά διαλύθηκε ο χρόνος και επέτρεψα στον εαυτό μου να βγάλει τα συμπεράσματα του, να βρει τα λάθη του, τα καλά και τα στραβά του.
