Η Χριστίνα Χειλά Φαμέλη παραχώρησε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στο περιοδικό Gala και τη δημοσιογράφο Μαριλού Πανταζή αυτή την εβδομάδα. Μέσα σε όλα, δε, η γοητευτική ηθοποιός μίλησε τόσο για τον ορισμό που φέρει για εκείνην η φιλοδοξία αλλά και για την αληθινή σύνδεση με τον εαυτό της αλλά και με τους συνανθρώπους της.
Θα σε ενδιέφερε μια διεθνή καριέρα; Θα το κυνηγούσες;
Θα σου απαντήσω με απόλυτη ειλικρίνεια. Τα χρόνια δείχνουν ότι μάλλον δεν με ενδιέφερε και τόσο να κάνω διεθνή καριέρα. Φυσικά και θα μου άρεσε, αλλά είμαι τόσο καλοπερασάκιας και βολεύομαι τόσο πολύ με τη ρουτίνα μου, τους φίλους μου, τη γειτονιά μου, τα γνώριμα σε μένα πράγματα που, ενώ μου έχουν δοθεί ευκαιρίες να δουλέψω έξω, δεν τις έχω κυνηγήσει αρκετά.
Δεν είμαι καριερίστα. Η ευτυχία για μένα δεν έχει να κάνει πάντα με τη δουλειά και την επιτυχία. Έχει να κάνει με το να ξυπνάς το πρωί και να είσαι καλά, να φτιάχνεις τον καφέ σου με χαρά, να έχεις πράγματα να κάνεις και να γουστάρεις. Αυτά ίσως ακούγονται μικρά, αλλά είναι ανεκτίμητα.
Έχεις φιλοδοξίες;
Πως δεν έχω. Απλά η λέξη “φιλοδοξίες” έχει για μένα μια αρνητική χροιά, ότι είσαι έτοιμος να πατήσεις επί πτωμάτων. Αυτό εγώ δεν το έχω καθόλου. Δεν σου λέω ότι δεν θα χαιρόμουν αν ήμουν υποψήφια για κάποιο βραβείο ή αν μια παράσταση μου ήταν sold out. Προφανώς χαίρομαι όταν μια δουλειά μου πάει καλά, γιατί νιώθω ότι η αγάπη που έδωσα για να την κάνω μου επιστρέφεται και – δεν είναι ντροπή να το λέμε – ανεβαίνει η αυτοπεποίθηση μου. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα.
Ποιο είναι το θέμα;
Να μπορείς να συνδεθείς στ’ αλήθεια με τους ανθρώπους, με τον εαυτό σου. Να γελάς, να κάνεις χιούμορ, να περνάς καλά. να ξέρεις ότι δεν πειράζει που δεν είσαι αρεστός σε όλους. Αυτό διαπραγματεύεται και η παράσταση “Η πιο υπέροχη χειρότερη του κόσμου”. Από την αγωνία της να είναι αγαπητή σε όλους, η Αγάπη δεν κατάλαβε τίποτα για τον εαυτό της.
Κι εγώ είχα αυτή την αγωνία κάποτε, πάλευα να είμαι αρεστή. Το ξεπέρασα με δουλειά, με ψυχοθεραπεία. Δεν ταιριάζουμε όλοι με όλους και δεν χρειάζεται κιόλας.
