Υπάρχουν στιγμές που η ζωή δοκιμάζει τις αντοχές σου, σε αναγκάζει να επαναπροσδιορίσεις τις προτεραιότητές σου και τελικά αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπεις τα πράγματα. Ο Βασίλης Τσεκούρας έχει ζήσει τέτοιες στιγμές. Και μάλιστα κάποιες από αυτές την ώρα που οι τηλεοπτικές κάμερες ήταν ανοιχτές.
Ο δημοσιογράφος και παρουσιαστής του «Mega Non Stop» έρχεται σήμερα στο zappit και μιλά για τη νέα τηλεοπτική του καθημερινότητα δίπλα στον Ζήση Μούσιο και τη Μαρία Αντωνά, παίρνει θέση για τα σχόλια που προκάλεσαν συζητήσεις με το ξεκίνημα της εκπομπής, αλλά αυτή τη φορά η κουβέντα πηγαίνει πολύ πιο πέρα από την τηλεόραση.
Ο Βασίλης Τσεκούρας περιγράφει πώς πληροφορήθηκε τον θάνατο του πατέρα του, ενώ ήταν στον αέρα, αναφέρεται στη σοβαρή περιπέτεια της υγείας του, στο δεκάωρο χειρουργείο που άλλαξε την κοσμοθεωρία του και στις εικόνες από την τραγωδία στο Μάτι που, όπως εξομολογείται, δεν θα μπορέσει ποτέ να ξεχάσει.
Ανάμεσα σε αυτές τις δύσκολες αναμνήσεις, όμως, υπάρχει και η φωτεινή πλευρά της ζωής. Ο γάμος του με τη Γωγώ Μπαλή, η επιθυμία να αποκτήσουν παιδιά και μια βαθιά προσωπική απάντηση στην ερώτηση για το ποια στιγμή της ζωής του θα ήθελε να ξαναζήσει, έστω για πέντε λεπτά.
Μια συζήτηση για όσα μας καθορίζουν, όσα μας αλλάζουν και, κυρίως, για εκείνα που τελικά έχουν πραγματική σημασία. Ο Βασίλης Τσεκούρας έρχεται σήμερα στο zappit και αυτή είναι… The Full Story της ζωής του.
H πρόταση για το Mega Non Stop ήρθε μέσα στο καλοκαίρι. Ευχάριστα με ξάφνιασε γιατί είχε περάσει η περίοδος που λες ότι τώρα έρχονται οι προτάσεις για νέα projects. Συνεπώς έλεγα ότι αυτή τη σεζόν θα παρέμενα στο ρεπορτάζ. Με ξάφνιασε πολύ ωραία και χαίρομαι πάρα πολύ που το έχω αναλάβει, που είμαι μέρος αυτής της ομάδας.
Είστε μια πρόταση διαφορετική, πόσο εύκολο είναι να συντονιστείς και να συνεργαστείς στον αέρα με άλλα δύο πρόσωπα.
Με τον Ζήση είμαστε φίλοι ούτως ή άλλως. Δηλαδή κάναμε παρέα και εκτός καναλιού πολύ πριν, άρα γνωριζόμαστε και με μια ματιά μπορεί να αντιληφθεί ο ένας τι θέλει να πει ο άλλος. Η Μαρία μπήκε σε αυτή την ομάδα, αλλά από την πρώτη στιγμή καταλάβαμε ότι μπορεί να είναι ένα πολύ κοντινό μας μέλος. Πάρα πολύ σύντομα, μετά την πρώτη, δεύτερη εκπομπή καταλάβαμε ότι μπορούμε να συνεννοηθούμε και με τη Μαρία με τον ίδιο τρόπο.
Η Μαρία έρχεται τηλεοπτικά από έναν άλλο χώρο, ψυχαγωγικό περισσότερο. Ήταν κάτι που σε άγχωσε;
Το αντίθετο, να σου πω την αλήθεια. Όταν έχεις δύο ανθρώπους που προέρχονται από την ενημέρωση και υπάρχει και ένα μέλος που προέρχεται από την ψυχαγωγία, έρχονται να κουμπώσουν δύο διαφορετικοί τηλεοπτικοί κόσμοι. Δηλαδή η Μαρία μπορεί να κάνει ερωτήσεις στην ενημέρωση, την οποία εμείς μπορεί να μην το έχουμε στο μυαλό μας ή αντίστοιχα και εμείς στην ψυχαγωγία μπορεί να κάνουμε ερωτήσεις που μπορεί κάποιοι να το θεωρούν λίγο πιο αυτονόητο και να μην πάνε σε αυτά τα κομμάτια. Άρα νομίζω ότι δένει το ένα με το άλλο. Δεν είναι παράλληλοι δρόμοι. Κουμπώνουμε.
«Αυτές οι κριτικές δε με αγγίζουν»
Πάντως δεν προλάβατε να ξεκινήσετε. Ακούσατε και σχόλια, συζητήθηκαν και διάφορα πράγματα.
Κάποιο σχόλιο κριτική για τη δουλειά μας έχεις ακούσει; Δηλαδή για το πώς πηγαίνει η εκπομπή, αν δουλεύει καλά, αν κάνουμε σωστές ερωτήσεις, αν η ενημέρωσή μας είναι σωστή; Εμάς μας ενδιαφέρει πιο πολύ το να μας κάνουν κριτική στο πώς δουλεύουμε, στο αν δηλαδή είναι σωστή η ενημέρωσή μας, αν κάνουμε κάτι σωστό, λάθος. Αυτά είναι κομμάτια της εκπομπής τα οποία τα ακούμε. Είναι μια κριτική την οποία τη θέλουμε κιόλας, γιατί μόνο έτσι βελτιώνεσαι. Τώρα το αν είναι σακάκια, αν είναι πουκάμισα και τα λοιπά, προσωπικά τουλάχιστον εμένα αυτά δε με ενδιαφέρουν. Αυτές οι κριτικές δε με αγγίζουν κιόλας.
Πιστεύεις ότι επειδή η Μαρία είναι γυναίκα, ήταν πιο εύκολο να κάνει κάποιος ένα σχόλιο τέτοιο;
Προφανώς και η Μαρία σαν γυναίκα το αντιλήφθηκε πάρα πολύ διαφορετικά όλο αυτό. Διότι η αλήθεια είναι ότι έγινε και ένας μικρός διαχωρισμός. Δεν ήταν το ενδυματολογικό σαν ενδυματολογικό νομίζω. Ήταν απλά αυτή η διαφοροποίηση. Ότι είναι δύο συν ένας. Που τα πράγματα δεν είναι έτσι. Είμαστε τρεις, τρεις είναι η ομάδα, τρεις παραμένει και θα παραμείνει.
Εσείς πώς το συζητήσατε τότε αυτό; Γιατί πήρε πολύ μεγάλη έκταση μετά στην τηλεόραση.
Είδαμε πρώτα από όλα ότι υπήρχε μια ενόχληση, αλλά από την άλλη πλευρά με χιούμορ το αντιμετωπίσαμε, να σου πω την αλήθεια. Με πολύ χιούμορ κιόλας. Από εκεί και πέρα όμως, καλό θα είναι τέτοιες κριτικές να, να μένουν έξω από εμάς, διότι δε, δε μας αγγίζουν. Δηλαδή δεν είναι κάτι με το οποίο θα ασχοληθούμε και θα δώσουμε τόσο μεγάλη έκταση.
Είσαι αυστηρός κριτής στον εαυτό σου;
Ο πιο αυστηρός. Θέλω δηλαδή και τη λεπτομέρεια να την διορθώνω. Κάνω πάρα πολλά λάθη στη ζωή μου και στην καθημερινότητά μου και στη δουλειά μου και στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο, οπουδήποτε μπορεί να κάνεις λάθη. Ανθρώπινα είναι όλα αυτά. Αλλά λες, “Γιατί έγινε αυτό; Να το διορθώσω;” Ποτέ δε βλέπω επανάληψη μιας εκπομπής ή ενός δελτίου τα επόμενα λεπτά. Περιμένω να μου φύγει όλη αυτή η ένταση και μετά με την ηρεμία μου πάω και βλέπω και παρατηρώ πού είναι το λάθος, πού είναι το σωστό.
«Ήμουν για τρεις, τέσσερις ώρες στον αέρα γνωρίζοντας ότι ο πατέρας μου δε ζει»
Η πιο δύσκολη στιγμή σου στον αέρα μέχρι τώρα θυμάσαι πότε ήταν;
Ε, φυσικά! Ήταν πριν από πέντε χρόνια. Όταν έκανα εκπομπή και κατά τη διάρκεια της εκπομπής έμαθα ότι έχει φύγει από τη ζωή ο πατέρας μου. Αυτό νομίζω το πιο δύσκολο πράγμα.
Βασίλη πώς το έμαθες τότε αυτό;
Πολύ τυχαία. Η εκπομπή τότε επειδή ήταν καλοκαίρι, ήταν σε εξέλιξη οι μεγάλες πυρκαγιές στην Εύβοια. Είχε ξεκινήσει πάρα, μα πάρα πολύ νωρίς, σχεδόν ξημερώματα η εκπομπή. Και άρχισα να λαμβάνω κάτι μηνύματα, κάτι τηλέφωνα περίεργα. Το στυλ άνθρωποι οι οποίοι δεν είχαν λόγο να με παίρνουν, να με καλούν έξι η ώρα το πρωί. Το κάνουν προφανώς για το άγχος τους, για να μη μάθω κάτι, για να με προστατεύσουν. Αλλά τότε άρχισα να καταλαβαίνω ότι κάτι υπάρχει, κάτι γίνεται. Και τηλέφωνο στο τηλέφωνο, στα διαλείμματα ή στα βίντεο που έπαιζαν, άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι ο πατέρας μου δεν είναι στη ζωή. Ήταν το πιο δύσκολο, διότι ήμουν για τρεις, τέσσερις ώρες στον αέρα γνωρίζοντας ότι ο πατέρας μου δε ζει κι εγώ θα έπρεπε να είμαι φυσιολογικά, να νιώθω τον πόνο των ανθρώπων στην Εύβοια που χάνουν περιουσίες, που, που είναι εγκλωβισμένοι σε χωριά. Τους συναδέλφους που είναι κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες και μεταδίδουν. Αλλά να ζεις το προσωπικό σου δράμα. Εκεί λες βάζω μπροστά τον επαγγελματισμό, όσο και αν πονάει η ψυχή σου και η καρδιά σου.
Πάλεψε μέσα σου ο ένας Βασίλης με τον άλλον εκείνες τις ώρες;
Δεκαπέντε Βασίλης με τον άλλον πάλεψαν. Όχι ένας. Διότι ο πατέρας μου ήταν η αδυναμία μου. Άρα ξέρεις, είναι κόσμοι που συγκρούονται μεν, αλλά από την άλλη λες ότι άμα κάνω αυτή τη δουλειά, κάνω αυτή τη δουλειά. Δοκιμάζομαι. Και έρχονται στιγμές που λες ότι τι ενδιαφέρει τον άλλον; Αν εγώ τελικά έχω χάσει τον πατέρα μου, έχω ένα προσωπικό πρόβλημα ή όχι. Με βλέπει διότι έχει επιλέξει εμένα να ενημερωθεί. Εκείνη τη στιγμή το βλέπεις πάρα πολύ ψυχρά ενδεχομένως. Εγώ το είδα τόσο ψυχρά. Εντάξει, προφανώς μετά, όταν έσβησαν τα φώτα, ήμουν ένας άλλος Βασίλης.
Τι έκανες όταν έσβησαν τα φώτα;
Έφυγα τρέχοντας για τους Δελφούς γιατί εκεί είναι η οικογένεια, εκεί είναι η μητέρα μου ακόμα εκεί ζει. Και εκεί ήταν και ο πατέρας μου. Έφυγα κατευθείαν για τους Δελφούς. Δεν καθυστέρησα ούτε δευτερόλεπτο. Δηλαδή από το Κορωπί τότε έφυγα κατευθείαν στους Δελφούς, έφτασα σε χρόνο dt.
Και επέστρεψες σύντομα σχετικά πίσω.
Τη μεθεπόμενη μέρα.
Αυτό ήταν μια ανάγκη και δική σου;
Ναι. Μόνο δική μου. Δεν υπήρξε ούτε ένα τηλέφωνο που να μου λέει ξέρεις κάτι; Γύρνα. Ήταν μια δική μου επιθυμία. Δηλαδή ότι ξέρεις κάτι; Για να ξεχαστώ κιόλας, δεν πρέπει να γυρίσω στη δουλειά; Είναι ο μόνος, ο μόνος τρόπος που λες ότι για πέντε, δέκα ώρες δε θα σκεφτώ τίποτα. Θα μου φύγει αυτό.
Υπάρχει κάτι που δεν πρόλαβες να πεις στον πατέρα σου και θα ήθελες να του το είχες πει;
Ήμουν πολύ τυχερός διότι επειδή είχα περάσει μια περιπέτεια υγείας, ήμουν μαζί με τους γονείς μου για πάρα πολλούς μήνες. Άρα είπαμε πράγματα, κάναμε πράγματα μαζί. Περάσαμε πάρα πολύ χρόνο μαζί.
«Ανοίγεις τα μάτια και είσαι μέσα σε μια εντατική, αυτό δεν το ξεχνάς»
Ένα χρόνο πριν την απώλεια του πατέρα σου πέρασες ένα πρόβλημα υγείας.
Δεκατέσσερις μήνες πριν.
Τι θυμάσαι από εκείνη τη μέρα;
Τα πάντα. Να σου πω κάτι; Όταν περνάς κάτι πάρα πολύ δύσκολο στη ζωή σου ή σβήνεις τα πάντα ή θυμάσαι τα πάντα. Εγώ ανήκω στη δεύτερη κατηγορία. Δηλαδή θυμάμαι τα πάντα, κάθε λεπτομέρεια, ό,τι και να με ρωτήσεις. Αυτά που ξέρεις, λέγονται και δε λέγονται και στα και στα μέσα ενημέρωσης. Κάποια πράγματα τα κρατάς για τον εαυτό σου. Ακόμα και αυτές τις λεπτομέρειες τις θυμάμαι πάρα πολύ καλά. Δηλαδή και ας είναι τέσσερα χρόνια μετά, τα θυμάμαι όλα πάρα πολύ καλά.
Ποια ήταν η στιγμή που κατάλαβες ότι σου συμβαίνει κάτι σοβαρό;
Μου το είπαν οι γιατροί. Εκεί ξέρεις, έρχεται ο γιατρός και σου λέει θα πρέπει να κάνουμε μια επέμβαση. Ωραία, κατάλαβα. Δεν ξέρεις τι επέμβαση ακριβώς, αλλά καταλαβαίνεις ότι τα πράγματα είναι δύσκολα, είναι σκούρα.
Σκέφτηκες τότε ότι μπορεί να μπεις για την επέμβαση και να μη βγεις ζωντανός;
Ποτέ. Ποτέ, ποτέ, ποτέ, ποτέ. Και ήμουν και πάρα πολύ ψύχραιμος. Θυμάμαι κι εγώ, αλλά πες ότι εγώ δεν ήμουν τόσο. Δηλαδή το φανταζόμουν ότι ήμουν ψύχραιμος. Μου το λέγαν και γύρω γύρω και μου το είπαν και μετά. Ότι είχα πολύ μεγάλη ψυχραιμία.
Υπήρξε άνθρωπος που είχες περισσότερο ανάγκη εκείνη τη στιγμή;
Ήταν εκεί όλοι. Δηλαδή την ώρα του χειρουργείου μου κάποια στιγμή γυρνάνε οι γονείς μου και βλέπουν καμιά εικοσαριά άτομα. Τώρα μιλάμε για ξημερώματα, δε μιλάμε για απόγευμα ή πρωί. Ο πατέρας μου νόμιζε ότι είναι από άλλο χειρουργείο. Τελικά ήταν συνάδελφοί μου, φίλοι και συνάδελφοι, οι οποίοι είχαν έρθει εκεί, ήταν γύρω στα είκοσι πέντε άτομα αν δεν κάνω λάθος.
Πόσες ώρες κράτησε το χειρουργείο;
Δέκα. Εγώ δεν το κατάλαβα το δεκάωρο. Οι άλλοι το κατάλαβαν.
Μετά την επέμβαση ποια είναι η πρώτη εικόνα που θυμάσαι;
Νοσοκομείο. Ανοίγεις τα μάτια και είσαι μέσα σε μια εντατική. Αυτό δεν το ξεχνάς. Ξέρεις αυτά είναι σημάδια τα οποία δε θα σου φύγουν ποτέ από το μυαλό. Είναι χαραγμένα. Τελείωσε. Δηλαδή ό,τι κι αν σου συμβεί, μερικές φορές γυρνάω και λέω ότι αυτή η εικόνα είναι που με κρατάει, με κάνει πιο δυνατό. Δηλαδή να ξυπνάς μετά από ένα δύσκολο χειρουργείο, να βλέπεις μια εντατική που εγώ δεν ήξερα καν πώς είναι εντατική. Βασικά εγώ στο νοσοκομείο πήγαινα απλά για να κάνω καμία εξέταση αίματος και έφευγα. Δεν είχα καμία εμπειρία με νοσοκομεία. Και τελικά απέκτησα.
Ήταν το μετά μια περίοδος που μπορεί να λύγισες ψυχολογικά; Στην αποθεραπεία;
Η αποθεραπεία είναι κάτι πάρα πολύ δύσκολο. Δηλαδή θα πρέπει να έχεις κι εσύ μια πολύ δύναμη ψυχής, μεγάλη δύναμη ψυχής και να έχεις έναν περίγυρο που σε υποστηρίζει κάθε δευτερόλεπτο. Εγώ ήμουν πάρα πολύ τυχερός που είχα αυτόν περίγυρο. Με βοήθησε πάρα πολύ. Μακάρι να μπορούσα να δώσω κι εγώ συμβουλές σε ανθρώπους που περνάνε αντίστοιχα περιστατικά και να τους πω ότι μετά από πέντε, έξι μήνες, εφτά μήνες μπορεί να είσαι και όπως πριν. Εκείνη τη στιγμή δεν το καταλαβαίνεις. Νιώθεις ένα βουνό, ένα τεράστιο βουνό μπροστά σου που λες εγώ θα ορθοποδήσω ποτέ; Θα μπορώ να κάνω ότι έκανα πριν; Νομίζεις δεν θα το κάνεις ποτέ. Κι όμως μπορείς να τα κάνεις. Μπορείς να λειτουργήσεις σαν άνθρωπος όπως ήσουνα πριν. Δεν το συζητάμε. Είναι δύσκολες καταστάσεις. Δε λύγισα όμως.
Μετά από μία τέτοια εμπειρία βλέπεις διαφορετικά τη ζωή;
Ναι. Να σου πω κάτι; Όταν, όταν βλέπεις ότι έχεις περάσει κάτι πολύ δύσκολο, αλλάζεις πρώτα απ’ όλα η κοσμοθεωρία. Εγώ άλλαξα κοσμοθεωρία σε ένα απόγευμα. Ξέρεις ο χαρακτήρας δεν θα αλλάξει. Δηλαδή ο χαρακτήρας του Βασίλη δεν άλλαξε στα τριάντα έξι του που έπαθα, που έκανα πολύ δύσκολο χειρουργείο. Ο χαρακτήρας του είναι ο ίδιος. Ο τρόπος σκέψης του είναι ο ίδιος. Το πώς λειτουργεί είναι ο ίδιος. Αυτό που έχω αλλάξει είναι το ότι αντιλαμβάνομαι ότι αυτό που μπορεί να με πιέσει, να με αγχώσει, είναι σοβαρό ή δεν είναι σοβαρό; Και πλέον το ξεχωρίζεις κατευθείαν. Λες αυτό, από τη στιγμή που δεν είναι σοβαρό, μπορώ να το αντιμετωπίσω και άστο λίγο στην άκρη, θα το φτιάξω. Το φτιάχνω.
«Στη Γωγώ μου αρέσει το μυαλό της, η εξυπνάδα που έχει στα μάτια της»
Εκτός από δύσκολα καλοκαίρια όμως ήρθε φέτος ένα καλοκαίρι ευχάριστο. Έκανες ένα βήμα στην προσωπική σου ζωή.
Καιρός δεν ήταν;
Ο γάμος ήταν κάτι που σε απασχολούσε;
Πάντα με απασχολούσε. Δε θα παντρευόμουνα ποτέ απλά για να παντρευτώ. Δηλαδή αν ήταν να παντρευτώ για να χωρίσω μετά από δύο, τρία, που δεν ξέρω τι μπορεί να είναι η ζωή μου. Αλλά λέω ότι να κάνω κάτι απλά για να το κάνω δεν το έκανα ποτέ. Γι αυτό και δεν το έχω κάνει μέχρι τώρα. Αλλά πάντα να σου πω κάτι; Υπάρχει μια σειρά, μια ωραία σειρά. Δηλαδή είσαι με έναν άνθρωπο, αποφασίζεις να παντρευτείς, παντρεύεσαι. Εμείς το πήραμε ότι θέλουμε να πάρουμε για παράδειγμα την ευχή του Θεού. Θα μπορούσαμε να κάνουμε έναν πολιτικό γάμο κάλλιστα, όπως πολλοί και πολύ σωστά. Μπορεί να κάνει ο καθένας ότι θέλει και μετά έρχεται η οικογένεια. Νομίζω ότι αυτή είναι η γραμμή της ζωής. Αυτή η γραμμή εμένα μ’ άρεσε πάρα πολύ και είμαι χαρούμενος που και στη Γωγώ άρεσε και αυτή η γραμμή επίσης.
Τι είναι αυτό που είδες στη Γωγώ και είπες αυτός είναι ο άνθρωπος που θέλω να παντρευτώ;
Το μυαλό της. Ότι λειτουργεί παρόμοιο τρόπο με το δικό μου. Δηλαδή όχι ο τρόπος σκέψης. Τα βιώματά σου, το τι θες να κάνεις στη ζωή σου, ότι έχεις στόχους, ότι θέλει να τραβήξει τον άλλον μπροστά. Όχι, ποτέ να μην τον έχει στάσιμο. Θέλω κι εγώ να την τραβάω προς τα μπροστά. Αυτό είναι κάτι πάρα πολύ ωραίο. Δηλαδή να λειτουργείς σαν ομάδα. Αυτό εμένα τη Γωγώ μ’ άρεσε πάρα πολύ, όπως μ’ άρεσε πολύ και η εξυπνάδα που έχει στα μάτια της, που μου δείχνει ότι θέλει να ζήσει τη ζωή με ωραίο τρόπο, να κάνει την οικογένειά της, να δουλέψει, να πάει μπροστά. Αυτό μ’ άρεσε πάρα πολύ.
Επειδή είστε και οι δύο δημοσιογράφοι, η δουλειά τελειώνει στη δουλειά ή τη φέρνετε και λίγο στο σπίτι;
Προσπαθούμε να μην τη φέρνουμε στο σπίτι. Είναι λίγο άβολο διότι και ο περίγυρος μας, καλώς ή κακώς, έχει δημοσιογράφους. Άρα όταν βρίσκεσαι έξω ακόμα και για έναν καφέ, για ένα φαγητό, πολλές φορές πας και αναλύεις τη δουλειά. Εκεί κάποιος πρέπει να μπει μπροστά και να πει παιδιά περιμένετε. Έχουμε κι άλλα πράγματα σε αυτή τη ζωή να ασχοληθούμε. Δεν είναι μόνο η δουλειά. Έχεις κι άλλα πόσα πράγματα που μπορεί να συζητήσεις, που μπορεί να σε απασχολούν. Άρα λοιπόν, εμείς κάθε βράδυ κάνουμε το εξής. Κάνουμε ένα μικρό meeting σε ό,τι αφορά τη δουλειά ή θέμα που μπορεί να απασχολεί τον έναν, τον άλλον ή και τους δύο. Τελειώνει αυτό το meeting που είναι η σύνοψη της ημέρας ή της επόμενης μέρας και μετά ασχολούμαστε με ό,τι άλλο μπορεί να αφορά την προσωπική μας ζωή.
Ποιος είναι πιο αυστηρός κριτής του άλλου στα επαγγελματικά;
Το ίδιο και οι δύο για τον άλλον και για τον εαυτό του ο καθένας, αλλά και για τον άλλον. Ούτως ή άλλως, όταν κάνεις μια δουλειά, όταν κάνεις ένα live, για παράδειγμα μια εκπομπή, πάντα παίρνω τη Γωγώ ή η Γωγώ παίρνει εμένα και λέει Το είδες; Τι είδες; Τι πρέπει να διορθώσω; Έκανα κάποιο λάθος; Το κάνουμε κάθε φορά αυτό. Γιατί ξέρεις ότι η άποψη του άλλου θα είναι πολύ αυστηρή.
Έχεις καλύψει και δύσκολα δημοσιογραφικά, έτσι, γεγονότα στα χρόνια που δουλεύεις. Ποια εικόνα σου έχει μείνει στο μυαλό που δε θα ξεχάσεις;
Μάτι. Το Μάτι. Ήταν οι πρώτες ώρες που, που είχε σβήσει η φωτιά και πήγαιναν πλέον δημοσιογράφοι στο Μάτι για να αποτυπώσουν τις πρώτες εικόνες. Και θυμάμαι δηλαδή… Πράγματα τα οποία δεν τα έχω πει ποτέ στη ζωή μου και δεν θα τα πω. Δεν, δεν μπορείς να αποτυπώσεις με λόγια αυτά που είδες. Ήταν, ήταν πολύ σκληρά πράγματα, πολύ σκληρά. Δε νομίζω να μπορεί να βρεις λέξεις για να πεις… να πω αυτά που είδα στο Μάτι. Προσπαθώ να στο φέρω απ’ έξω, απ’ έξω, να σου περιγράψω όλα αυτά, αλλά δεν μπορώ. Ακόμα και αυτό δεν μπορώ να κάνω. Όσο και πλούσια να ‘ναι η ελληνική γλώσσα. Ήταν ένα δράμα, ένα δράμα, ένας εφιάλτης που πραγματικά να μην το ζήσει ποτέ ξανά κανείς. Αυτά που έβλεπα μπροστά μου, το ένα ήταν πιο δύσκολο από το άλλο. Στο Μάτι όσο μπαίναμε με τους συναδέλφους, τους οπερατέρ και πιο μέσα, αντιλαμβανόσουνα ότι τα πράγματα ήταν ακόμα χειρότερα. Και λες αν εδώ το χειρότερο, πιο μέσα υπάρχει χειρότερο; Και υπήρχε. Όλο αυτό δηλαδή δεν μπορείς να το βγάλεις από το μυαλό σου και αυτό σε κάνει να μην μπορείς να σταματήσεις. Γιατί λες ότι θα πρέπει να αποτυπώσω, αυτό είναι το ρεπορτάζ. Είναι αυτές οι στιγμές που λες “καλύτερα να μην τα έκανα ποτέ στη ζωή μου, να μην υπήρχαν ποτέ στη ζωή μας.”
Βασίλη, αν μπορούσες να επιστρέψεις για πέντε λεπτά σε μία στιγμή της ζωής σου, ποια είναι η πρώτη που σου έρχεται στο μυαλό;
Όταν ήμουν ακόμα στο πατρικό μου, με όλη την οικογένεια μαζί. Μια στιγμή στο τραπέζι και που τρώμε όλοι μαζί. Δε νομίζω να θέλω κάποια άλλη, κάποια άλλη στιγμή. Είναι μια ανάμνηση που την έχεις πάντα στη ζωή σου και λες ότι αυτό είναι το δημιούργημα το δικό σου. Δηλαδή, εεε αυτός ο κύκλος σ’ έφτιαξε, αυτή η οικογένεια σ’ έφτιαξε και σ’ έκανε αυτό που είσαι τώρα. Σου έδωσε όλες τις βάσεις, παιδεύτηκε, στερήθηκε και έγινες αυτό που είσαι τώρα. Γιατί λοιπόν να μη γυρίσεις πέντε λεπτά να δεις με το μυαλό που έχεις τώρα, το πώς θα ‘σουνα τότε για πέντε λεπτά να τους έλεγες κάτι διαφορετικό ενδεχομένως;
Θα μεγαλώσει σύντομα η οικογένειά σου πιστεύεις;
Μακάρι. Δεν το ξέρω. Δεν είναι πάντα στο δικό μας χέρι, αλλά ότι υπάρχει η θέληση, υπάρχει θέληση. Δηλαδή κι αν υπάρχει ένας στόχος στη ζωή μου, γιατί με ρώτησες πριν, είναι αυτός. Το να κάνω οικογένεια και να έχουνε τα παιδιά μου να πάρουν κάποιες αξίες. Μετά δε με νοιάζει αν θα κάνω δημοσιογραφική επιτυχία…
