Η Θεοδώρα Τζήμου μίλησε στο περιοδικό OK! και τον Αστέρη Κασιμάτη για τη σχέση της με τον χρόνο, τις αγωνίες που της προκαλεί η ηλικία, αλλά και τη σημασία που έχει η ψυχοθεραπεία στη ζωή της.
Η γνωστή ηθοποιός παραδέχτηκε πως, αν και κατά διαστήματα την απασχολεί το πέρασμα του χρόνου, δεν επιτρέπει σε αυτή τη σκέψη να κυριαρχήσει στην καθημερινότητά της.
-Είσαι συμφιλιωμένη με τον χρόνο που περνά;
Θα ήταν ψέμα να πω ότι δεν μπαίνω σε μια διαδικασία να με απασχολεί ο χρόνος που περνά από πάνω μου. Κατά διαστήματα, μου συμβαίνει πάρα πολύ. Όμως δεν το αφήνω να με καταβάλλει, να γίνεται πρώτο ζήτημα στη ζωή μου. Οι ηθοποιοί έχουμε μια πολύ διαφορετική σχέση με την ηλικία. Η ενέργεια που έχει ένας ηθοποιός δεν συμβαδίζει με την κοινωνική του ηλικία. Οπότε αυτό κάπως δυσκολεύει και καμιά φορά νιώθω λίγο σαν UFO.
-Δηλαδή σαν να χρειάζεται κάποιος να σε προσγειώσει.
Ναι. Ότι «ξέρεις, Θεοδώρα, είσαι 52. Συντονίσου» (γελάει). Κάποιες φορές όλο αυτό μου δημιουργεί και λίγη θλίψη, αγωνίες. Παλεύω με όλα αυτά, όπως όλοι μας.
-Δεν συνειδητοποιείς δηλαδή την πραγματική σου ηλικία.
Όχι. Αυτό έχει μια καλή πλευρά αλλά και μια δύσκολη. Δυσκολεύομαι να ενηλικιωθώ (γελάει). Ακριβώς για αυτό κάνω και ψυχοθεραπεία, με έχει βοηθήσει πάρα πολύ. Είναι από τα καλύτερα πράγματα που έχω αποφασίσει να κάνω για τον εαυτό μου, να τον βοηθάω και να τον φροντίζω.
-Πώς προέκυψε;
Το πάλευα χρόνια. Προσπαθούσα, σταματούσα, πλέον πηγαίνω τακτικά. Έχει σημασία να βρεις και τον κατάλληλο θεραπευτή. Σε μια δύσκολη προσωπική μου στιγμή, κάπως έτυχε και συναντήθηκα με αυτή τη γυναίκα και την ευγνωμονώ. Η μαμά μου είχε περάσει καρκίνο και με είχε επηρεάσει πάρα πολύ εκείνη την εποχή. Ένιωσα ότι έχασα τη γη κάτω απ’ τα πόδια μου, κανονικά. Έχω μια ιδιαίτερη σύνδεση με τη μαμά μου και έπρεπε να τη φροντίζω, όταν αρρώστησε. Ευτυχώς είναι καλά τώρα.
