Η Ιωάννα Μαυρέα, σε μια από τις σπάνιες και πιο καθηλωτικές εξομολογήσεις της στο «Πρωίαν σε είδον», μίλησε για τη διαδρομή της από το Μαθηματικό στο Θέατρο Τέχνης, αλλά και για το βαρύ πένθος που εξακολουθεί να ορίζει τη ζωή της.
«Τα παιδικά μου χρόνια δεν ήτανε ό,τι πιο εύκολο για ένα παιδί, γιατί ο πατέρας μου ήτανε στρατιωτικός, η μαμά μου ήταν δασκάλα, ακολουθούσε κι αυτή, και αλλάζαμε κάθε χρόνο ή κάθε δύο χρόνια. [..] Όταν τελείωσα το σχολείο μπήκα στο Μαθηματικό. Αρχίζω τις σπουδές μου στο Μαθηματικό και εκεί νομίζω ήξερα πλέον μέσα μου ότι και κάτι άλλο ήθελα. Είχε αρχίσει πλέον να σχηματοποιείται το θέμα του θεάτρου. Δίνω στο Θέατρο Τέχνης, στου Κάρολου Κουν, και περνάω και νομίζω ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου τότε», είπε η Ιωάννα Μαυρέα.
Θυμήθηκε με συγκίνηση την πρώτη της φορά στην Επίδαυρο ως πρωτοετής μαθήτρια στους «Βατράχους», ενώ στάθηκε σε δύο πρόσωπα-σταθμούς. «Η πρώτη παράσταση που έπαιξα ήτανε μαθήτρια ούσα στο πρώτο έτος, με τον Μίμη τον Κουγιουμτζή, οι «Βάτραχοι» του Αριστοφάνη στην Επίδαυρο. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πού βρισκόμουνα. Και νομίζω στη δεύτερη παράσταση λίγο έτσι έτριψα το πόδι μου κάτω και λέω “είσαι εδώ που… που δεν το ‘χες… δεν το φανταζόσουνα καν”. Και στην πορεία νομίζω ο άνθρωπος που με έχει στιγματίσει είναι η Λένα Κιτσοπούλου. Και βέβαια συνεργάστηκα και με άλλους ανθρώπους και ένας από αυτούς έτσι πολύ σημαντικός είναι ο Νίκος Μαστοράκης, που αυτός μου έδωσε μία πίστη, να πιστέψω στον εαυτό μου», είπε η σπουδαία ηθοποιός.
Με αφορμή την παράσταση «Ιεροτελεστία» του Γκιγιόμ Πουά σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη στο Εθνικό Θέατρο αναφέρθηκε στο πένθος και την απώλεια. «Και είναι κάτι που νομίζω ότι παλεύουμε όλοι οι άνθρωποι μ’ αυτό, με την απώλεια. Εγώ έχω χάσει τον άντρα μου, που για μένα ήτανε φάρος στη ζωή μου και είναι φάρος στη ζωή μου. Δηλαδή χάρη στον άντρα μου εγώ μπόρεσα να ξαναβγώ στο θέατρο. Ήταν αυτός που από πίσω μου είπε: “είμαι εγώ τώρα εδώ για σένα και στηρίζω εγώ τα πράγματα, δεν έχεις να ανησυχείς για τίποτα”. Ο Ευθύμης μου».
Κλείνοντας, η Ιωάννα Μαυρέα εξομολογήθηκε: «Δεν νιώθω εγώ ότι η ζωή είναι και πολύ ωραία. Δεν νομίζω ότι μπορείς να πεις ότι είμαι καλά. Δεν είναι εύκολο να πεις, έτσι όπως ζούμε, ότι είμαι καλά. Δεν μπορείς να είσαι καλά. Και αυτό πάντα που μου δίνει κουράγιο είναι το να σκέφτομαι ότι ζωή είναι, θα περάσει».
