Τη Σοφία Αρβανίτη υποδέχθηκαν στο πλατό του “Καλημέρα, είπαμε;” ο Τάσος Ιορδανίδης και η Ζωή Κρονάκη. Η γνωστή τραγουδίστρια έδωσε μία εφ’ όλης της ύλης συνέντυξη, προχωρώντας μεταξύ άλλων στην παραδοχή πως έχει εργαστεί σε νυχτερινά σχήματα από ανάγκη λόγω οικονομικών υποχρεώσεων.
«Το ’92-’93 άρχισε να κάνει επιτυχίες ο Φοίβος με τα παιδιά που ήτανε γύρω του. Κάνανε πολύ μεγάλες επιτυχίες, γιατί ο Φοίβος πέτυχε ένα πάντρεμα με ήχο του εξωτερικού, ποικίλο στίχο με χιουμοριστικά στοιχεία, δεν ήταν απλά ένας ερωτικός στίχος. Είχε αν σκεφτείς ας πούμε το «Gucci», το τραγούδι του Μαζωνάκη, το «Αυτό το κάτι» που τραγούδησε η Γαρμπή. Είχε ένα πάντρεμα με τέτοια συστατικά και αμέσως εκτόξευσε ο Φοίβος τη μουσική εμπορική σκηνή», αφηγήθηκε η Σοφία Αρβανίτη.
«Οπότε το ποπ, που ήταν ένα καθαρά αυθόρμητο πράγμα που κάναν οι συνθέτες και οι στιχουργοί, που εξέφρασαν, κατέγραψαν τους έρωτές τους, γιατί βιωματικά γράφαμε, κι εγώ που έγραφα στίχους, υπήρχε μια αγνότητα σε αυτό. Ενώ το άλλο ήρθε, συγκέντρωσε τα συστατικά που χρειαζότανε και αμέσως άρχισε το πράγμα να λαϊκοφέρνει. Εμείς που ζούσαμε κιόλας από το τραγούδι, όλες οι τραγουδίστριες που ανέφερες πριν, νιώσαμε, και με παρότρυνση από τις εταιρείες, ότι πρέπει λίγο να κολυμπήσουμε κι εμείς σε αυτά τα νέα νερά», συνέχισε.
«Κάναμε και λαϊκούς, καθαρά λαϊκούς δίσκους με μέτριες επιτυχίες, όχι όμως με αποτυχίες, με μέτριες επιτυχίες και λέω μέτριες, γιατί δεν ήμασταν αυτό ακριβώς, πήγαμε λίγο να δούμε πώς γίνεται. Και εγώ μετά είπα “μωρέ, άστο τώρα”, ενώ εκεί και οι αμοιβές ήταν καλύτερες. Με απωθούσε κάπως το λουλούδι. Μετά γίνανε και λαϊκά σχήματα. Γιατί ας πούμε εγώ, δούλευα με τον Ρόκκο, με τον Σφακιανάκη, με βαριά ονόματα λαϊκά», περιέγραψε η Σοφία Αρβανίτη.
«Δεν μου ταίριαζε. Και γι’ αυτό βγήκα. Παρότι έχεις απώλειες που βγαίνεις από αυτό. […] Κατάλαβα ότι θέλω να την κάνω λίγο με ελαφρά, ακόμη κι αν μειώθηκε ας πούμε το ετήσιό μου εισόδημα, κατά πολύ, δεν με πείραζε καθόλου… ένιωθα τόσο καλά, κι ως τα τώρα.
Και με την κρίση, που δεν βρίσκαμε δουλειές της προκοπής, εγώ ας πούμε υποχρεώθηκα, γιατί επειδή έχτιζα μία περίοδο εκεί λίγο γύρω στο 2000… και είχα επιταγές. Έπρεπε να ‘χω επιταγές για να μπορώ να πληρώνω τις υποχρεώσεις μου στους χρόνους που υπέγραφα. Ανάγκασα τον εαυτό μου να δουλέψω και σε κάποια σχήματα που σου ‘βγαινε το μάτι λίγο να με βλέπεις στην αφίσα… δεν θα πω ονόματα, με κάποια ονόματα της εθνικής οδού, να το πούμε; Αλλά είπα θα το κάνω, γιατί εγώ δεν θέλω να καταλήξω στη φυλακή», εξομολογείται η Σοφία Αρβανίτη.
