Στον καναπέ της εκπομπής “Studio στις 3” κάθισε νωρίτερα σήμερα (24/9/2026) ο Παύλος Λιάρος. Ο σπουδαίος ηθοποιός, που ξεκίνησε την καριέρα του ως κινηματογραφικός γιος του Λάμπρου Κωνσταντάρα στον “Στρίγκλο που έγινε αρνάκι”, άνοιξε την καρδιά και τα χαρτιά του, ανασύροντας αναμνήσεις από τη μακρόχρονη επαγγελματική του πορεία.
Μεταξύ όσων εξομολογήθηκε στη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και στον Θανάση Αναγνωστόπουλο, ο Παύλος Λιάρος μοιράστηκε άγνωστες ιστορίες από τα γυρίσματα στο πλευρό της Ρένας Βλαχοπούλου, την ιδιαίτερη αγάπη που έτρεφε για τον Γιώργο Φούντα, ενώ αναφέρθηκε και στον πολύχρονο γάμο του με τη σύζυγό του, Νάνσυ.
«Ο Γιώργος Φούντας είχε το γαλατάδικο του πατέρα του στου Ψυρρή. Ο πατέρας μου έμενε στην Ψυρρή και ήταν και πρωταθλητής στο μποξ και γνωρίζονταν. Κάποια στιγμή μου έλεγε ο πατέρα μου να πάω Πολυτεχνείο. Του λέω “ρε μπαμπά, δεν θέλω εγώ να πάω Πολυτεχνείο, άμα θες άφησέ με να πάω να γίνω διευθυντής ξενοδοχείου στην Ελβετία” που είχε μια σχολή και έπαιρνε 5-6 άτομα από όλη την Ελλάδα. Εγώ ήμουνα μοναχοπαίδι, η μάνα μου να με αφήσει; Του λέω “ή έτσι ή ηθοποιός”», αφηγείται ο Παύλος Λιάρος.
«Λέω λοιπόν “αφού αρέσω τι, ο Κακαβάς και ο Μπάρκουλης καλύτεροι είναι ας πούμε;”. Αυτό ήταν το σκεπτικό μου. Και λέω του πατέρα μου “θα γίνω ηθοποιός”. Το τι άκουσα δε λέγεται. Δεν μπορώ να αναφέρω αυτά που μου είπανε. Όμως η μάνα μου είχε ένα παιδί, μοναχοπαίδι. Έκλαιγε. Οπότε σηκώνεται ο πατέρας μου, λέει “θα πάω να βρω τον Γιώργο. Και αν μου πει ο Γιώργος ότι κάνεις, θα σε αφήσω να πας”.
Κι όπως έρχομαι ένα μεσημέρι που έχω σχολάσει από το πρώτο πρότυπο που πήγαινα στην Πλάκα και γυρίζω σπίτι, μπαίνω μέσα και βλέπω τον Γιώργο Φούντα. Έπαθα πλάκα. Μου λέει “πες ένα ποίημα”. Εγώ δεν ξέρω κανένα ποίημα. Μου λέει “έλα, δεν ξέρεις ένα ποίημα”; Λέω “δεν ξέρω”. Μου λέει τον εθνικό ύμνο να μου ‘λεγε πάλι δεν θα μπορούσα να τον πω. Τέλος πάντων, κάθεται, μου παίζει, μου λέει ένα ποίημα, μου παίζει δύο ρόλους, μου λέει “αυτά πάρ’ τα”. Φαίνεται ότι κάτι είδε σε μένα βέβαια», περιγράφει ο ηθοποιός στον αέρα του ΣΚΑΪ.
«Μετά από κανένα μήνα ενάμιση ξαφνικά χωρίς να το περιμένω, μου ‘ρχεται σπίτι. Εν τω μεταξύ να έχει μαζευτεί το σύμπαν. Εκτός από τους δικούς μου, ήρθε η κόρη τότε που ήταν η τότε νοικοκυρά που είχα νταραβέρι μαζί της, για να δουν εμένα πώς θα τα πω στον Φούντα.
Και από εκεί βρίσκει και τη Μαρία την Κυβέλου, την μετέπειτα, που και με αυτή είχα μια ιστορία. Τη φέρνει και αυτή. Και ξαφνικά βλέπω να πούμε έναν κόσμο γύρω γύρω, “αμάν” λέω. Λέω “δεν πάμε μέσα στο άλλο δωμάτιο να τα πούμε οι δυο μας;”. Όχι, μου λέει εδώ. Τέλος πάντων. […] Και είναι ένα σημείο που ο Γιώργος όταν το είπε έσπασε το δάκρυ στο μάτι του και έφυγε. Και πετάγεται ο Γιώργος απάνω. “Αυτός είναι δικός μου, τον αναλαμβάνω εγώ”… και έτσι πήγα», κατέληξε στην ιστορία του ο Παύλος Λιάρος.
«Πιο απλός άνθρωπος από τον Γιώργο δεν υπήρχε. Για μένα πολλές φορές έχω αναρωτηθεί τελικά ποιον αγαπούσα περισσότερο, τον πατέρα μου ή τον Γιώργο; Σε τέτοιο σημείο. Γιατί είμαστε πλέον από κει και πέρα οικογένεια. Έρχονταν σπίτι μου, έτρωγε, πήγαινα εγώ σπίτι του», εξομολογήθηκε κλείνοντας την ιστορία του ο Παύλος Λιάρος.
«Η Ρένα Βλαχοπούλου και ο Λάμπρος Κωνσταντάρας αυτοσχεδίαζαν. […] Οι σφαλιάρες του Λάμπρου Κωνσταντάρα ήταν αληθινές. […] Η σχέση μου με τον Νίκο Φώσκολο χάλασε όταν μου έκοψαν σκηνές από ταινία. […] Πέρασα και καλά και άσχημα στη δουλειά. […] Είμαι περήφανος που μπορώ να κοιτάζω στον εαυτό μου στον καθρέπτη χωρίς να τον φτύνω», μοιράστηκε σε άλλα σημεία της συνέντευξής του ο Παύλος Λιάρος.
