O Νίκος Κοσώνας ανοίγει ένα πιο προσωπικό κεφάλαιο της ζωής και της πορείας του, μιλώντας για τις επιλογές που τον διαμορφώνουν τόσο ως ηθοποιό όσο και ως άνθρωπο, στην συνέντευξη που έδωσε στο zappit. Από την απόφασή του να χαράξει τη δική του διαδρομή χωρίς την «ταμπέλα» του γιου της Δάφνης Μπόκοτα, μέχρι τη συνειδητή στάση του απέναντι στη δημοσιότητα, ο νεαρός καλλιτέχνης δείχνει ξεκάθαρα πως επιδιώκει να κρατά ισορροπίες ανάμεσα στην έκθεση και την ιδιωτικότητα.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η αναφορά του στη θεατρική παράσταση «Ο κύριος Ζυλ», όπου πρωταγωνιστεί, αναλαμβάνοντας έναν απαιτητικό ρόλο με γυμνές και ερωτικές σκηνές που συζητήθηκαν. Ο ίδιος εξηγεί γιατί δεν δίστασε στιγμή να πει το «ναι», ενώ η Δάφνη Μπόκοτα παραδέχεται τον αρχικό της προβληματισμό, ο οποίος τελικά μετατράπηκε σε εμπιστοσύνη απέναντι στην καλλιτεχνική προσέγγιση της παράστασης.
Παράλληλα, ο Νίκος Κοσώνας τοποθετείται με ειλικρίνεια για τα όρια που θέλει να θέτει στην προσωπική του ζωή, ξεκαθαρίζοντας πως δεν επιθυμεί να την εκθέτει, ακόμη κι αν η αναγνωρισιμότητα φέρνει αναπόφευκτα φήμες και σχόλια. Μια στάση που, όπως φαίνεται, αποτελεί για τον ίδιο συνειδητή επιλογή και μέρος της ταυτότητάς του.
Σε προβλημάτισε στο ξεκίνημά του Νίκου ότι μπορεί να συστηθεί, στον κόσμο, ως «ο γιος της Δάφνης Μπόκοτα»;
Δάφνη: Ναι… Και το ‘χαμε συζητήσει! Και δεν το θέλαμε να γίνει… Και δεν έγινε! Τον πρώτο καιρό καθόλου! Δηλαδή δεν το έλεγε καθόλου ότι είναι γιος μου! Ούτε στη σχολή που σπούδαζε… δεν το ‘ξεραν! Όταν με είδανε κάποια στιγμή σε κάποια παράστασή του, είχανε πάθει σοκ. Δεν το ξέρανε ότι είμαι εγώ η μαμά του. Δεν θέλαμε να περάσει ως «ο γιος της Δάφνης Μπόκοτα». Και ακόμα δεν θέλω. Και ακόμα με ενοχλεί. Αλλά τώρα, έχει μαθευτεί, και πλέον… Δεν κρύβουμε κάτι.
Νίκος: Εγώ στην αρχή… δεν ήθελα… Γιατί… εφόσον είχα πάρει την απόφαση τη μεγάλη, να αφήσω… τη Φυσική για να γίνω ηθοποιός… Ήθελα να δω… ότι μπορώ… να το κάνω και μόνος μου! Να πάρω δύναμη, μέσα από το ότι τα καταφέρνω με τις δυνατότητές μου. Και τώρα που έχει επανέλθει και η μητέρα μου στη δράση… για λίγο καιρό μπήκα στη σκέψη ότι… να μην συνδεόμαστε. Να μην είμαι εδώ σήμερα… μαζί της! Να μη βγαίνουμε έξω μαζί… και να μας βγάζουν φωτογραφία… Αλλά, μετά σκέφτομαι: είναι σπάνιο αυτό που μας συμβαίνει και γιατί να μην το απολαύσουμε…
Θα σήκωνες ποτέ το τηλέφωνο, για να πάρει μία δουλειά;
Δάφνη: Όχι! Και δεν θα ‘θελα! Ούτε γι’ αυτό θα το ‘κανα. Ούτε εκείνος θα το ‘θελε. Με τίποτα! Και είμαι κάθετη σ’ αυτό. Όχι. Δεν θα το ‘κανα. Θα του ‘λεγα, “πήγαινε, δοκιμάσου, κι αν είσαι ο καλύτερος, να το πάρεις”. Αλλά, έτσι και τον μεγάλωσα. “Ό,τι κι αν κάνεις, θα το κάνεις καλά, ή όσο καλύτερα μπορείς…” Μπορεί να υπάρχουν και καλύτεροι. Θα το δεχτείς. Μπορεί να ‘σαι ο καλύτερος. Πάλι θα το δεχτείς.
«Δεν με προβλημάτισε το γυμνό στον “Κύριο Ζυλ”, είχα εμπιστοσύνη στην καλλιτεχνική προσέγγιση»
Νίκο θα ήθελα να σε ρωτήσω αν το σκέφτηκες λίγο παραπάνω πριν πεις το «ναι» στον “Κύριο Ζυλ”, λόγω των γυμνών και ερωτικών σκηνών που έχει η παράσταση.
Όχι, καθόλου. Ήμουν… «πάμε να το κάνουμε». Γιατί συναντήθηκα με τον σκηνοθέτη, με τον Θωμά τον Μοσχόπουλο, στην Κύπρο, για οντισιόν άλλης παράστασης. Και τελικά μιλήσαμε τρεις-τέσσερις μήνες μετά και μου λέει: «Έχω αυτό στο μυαλό μου, θες να το κάνουμε;» Το «αυτό» ήταν ο “Κύριος Ζυλ”. Που είναι μία μεταγραφή ενός πολύ κλασικού έργου, της Δεσποινίδας Τζούλιας στο θέατρο, που είναι ένας ρόλος γυναικείος, η δεσποινίς Τζούλια, που κάθε κοπέλα τελειώνοντας δραματική σχολή θα ‘θελε να τον κάνει. Και τώρα έγινε μεταγραφή σε αντρικό, σε άντρα ρόλο. Και αυτό που ‘χει φτιάξει ο Θωμάς είναι ακόμα πιο σύγχρονο και απασχολεί νομίζω ακόμα περισσότερο την εποχή μας και τους ανθρώπους του τώρα, παρόλο που το έχει τοποθετήσει στο 1945. Οπότε ναι, περίμενα να δω το κείμενο, το οποίο δεν το ‘χε έτοιμο, το έγραφε όσο προχωρούσαμε στην ημερομηνία. Και κάναμε και οντισιόν μαζί! Δηλαδή είχα τη σταθερότητα ότι εγώ θα είμαι στη δουλειά, και είδαμε ανθρώπους μαζί, το οποίο ήταν φοβερό. Και για μένα η εμπειρία του ηθοποιού που δεν περνάει οντισιόν, άρα δεν κρίνεται, άρα είναι χαλαρός στο να αλληλεπιδράσει με τον άλλον, ήταν φανταστικό πράγμα. Και έχω μάθει πάρα πολλά από αυτή τη δουλειά. Και μ’ αρέσει και το αποτέλεσμα πολύ.
Εσύ Δάφνη; Το σκέφτηκες;
Εγώ το σκέφτηκα.
Τι ήταν αυτό που σε προβλημάτισε περισσότερο; Το γυμνό σε σχέση με το αν ο γιος σου θα είναι γυμνός σε μία σκηνή, ή αν σε αυτό το σημείο της καριέρας του ίσως δεν τον ωφελεί, τον πειράξει;
Και τα δύο. Και μου λύθηκε ο κόμπος μου, γιατί είχα έναν κόμπο. Το ‘φερα βαρέως δηλαδή. Δεν του το ‘λεγα, δεν ήθελα να τον επηρεάσω, το καταλάβαινε βέβαια…
Σαφώς, το ένιωθα! …αλλά το ‘χα. Με μία εμπιστοσύνη στην αισθητική του Μοσχόπουλου, γιατί το γυμνό, το αισθητικά σωστό, είναι διαφορετικό από το πρόστυχο γυμνό. Εμένα λοιπόν με τρόμαζε πάρα πολύ το άγριο γυμνό. Όταν άρχισα να καταλαβαίνω πώς πάει η παράσταση και συνειδητοποίησα ότι είναι αισθητικό το γυμνό αυτό, έπαψε να με ενοχλεί. Αλλά όχι, στην αρχή ναι, με ενόχλησε. Μέχρι να συνειδητοποιήσω ότι θα πάει καλά.
Περιγράψτε μου λίγο την ημέρα της πρεμιέρας. Νιώσατε κάπως αμήχανα;
Νίκος: Εγώ είχα άγχη άλλα. Να πάει καλά η παράσταση καθολικά, οπότε δεν είχα καθόλου μέσα μου το αν η μητέρα μου θα ζοριζόταν. Το κουβάλαγα μέχρι την πρεμιέρα αυτό, ότι οι γονείς μου λίγο θα είναι μαγκωμένοι με αυτό που θα δουν. Που τελικά το πήραν πολύ καλύτερα και ανακουφίστηκα κι εγώ.
Δάφνη: Δεν μου είχε πει ακριβώς σε ποιο σημείο προκύπτει το γυμνό, και περίμενα με τρομερή αγωνία, καταλάβαινα περίπου πού πάει. «Έρχεται, έρχεται, είμαι έτοιμη, είμαι έτοιμη!». Αλλά ειλικρινά, όταν έγινε, σε παρασέρνει τόσο πολύ ο λόγος και το συναίσθημα και όλο αυτό το κουβάρι που υπάρχει επί σκηνής, και το δράμα, που δεν κάθισα στο γυμνό.
Νίκο είχες άγχος μη σηκώσει κάποιος θεατής κινητό;
Ναι, ναι, ναι, ναι. Και είχαμε αποφασίσει ότι θα δίναμε φακέλους να βάλουν τα κινητά τους μέσα στο φάκελο, έτσι ώστε τουλάχιστον να είναι μεγάλο το να χρειαστεί να βγάλει, να σκίσει το φάκελο. Τελικά δεν το κάναμε. Έχουμε κάποιον που μας προσέχει με ένα λέιζεράκι άμα ανοίξει κάνα κινητό.
Οι ερωτικές σκηνές με το συμπρωταγωνιστή σου ήταν κάτι που σε προβλημάτισε;
Ναι, αυτό ήτανε πιο δύσκολο για μένα. Το πώς θα το κάνουμε. Αλλά ευτυχώς είμαστε και οι δυο πολύ μαλακοί άνθρωποι και ευγενικοί, και μπήκαμε σε μία συνθήκη που δουλέψαμε με κινησιολόγο και ήρθαν όλα πολύ ομαλά. Παρόλο που τα αφήσαμε για το τέλος. Γιατί ήταν πολύ δύσκολες σκηνές. Τις αφήσαμε την τελευταία βδομάδα, δουλεύτηκαν. Αλλά όλα καλά.
«Θέλω να είναι πολύ ιδιωτική η προσωπική μου ζωή»
Νίκο συζητάς με τη Δάφνη για την προσωπική σου ζωή;
Ναι, ναι, ναι. Κάποια πράγματα ναι. Τα περισσότερα κιόλας.
Δάφνη έχεις απορρίψει κάποια σχέση του;
Ποτέ! Και θα στο πει. Όχι, είμαι ό,τι θέλει. Μπορεί αν χρειαστεί ή θέλει ή δω κάτι, να του πω… θα του το πω. Ποτέ χωρίς να με ρωτήσει. Και ποτέ δεν θα απορρίψω, ποτέ.
Εσύ Νίκο τώρα που γίνεσαι πια διάσημος, πώς νιώθεις με την έκθεση της προσωπικής σου ζωής;
Δεν μ’ αρέσει καθόλου. Θέλω να ‘ναι πολύ ιδιωτική. Και κάπως αυτό με τροφοδοτεί για να είμαι εξωστρεφής κατά τα άλλα… Δηλαδή με ενδυναμώνει να νιώθω ότι είναι κάποια πράγματα τα οποία δεν είναι για κοινή θέα και χρήση.
Επειδή έχεις όμως πολύ στραμμένο το ενδιαφέρον επάνω σου, υπάρχουν φημολογίες για την προσωπική σου ζωή τον τελευταίο καιρό και γενικότερα. Πώς το διαχειρίζεσαι αυτό;
Δεν μ’ αρέσει να μπαίνω σε συζήτηση, ούτε να το επιβεβαιώνω, ούτε να το διαψεύδω.
Αν θες με τη σύντροφό σου να πάτε να διασκεδάσετε κάπου, θα το σκεφτείς… για να μη σας δουν;
Όχι. Αλλά θα επιλέξω να μη φωτογραφηθώ, για να δώσω εγώ χώρο σε αυτό. Δηλαδή θεωρώ ότι καλό είναι να απασχολώ και ως καλλιτέχνης και ως άνθρωπος με πράγματα πιο ουσιαστικά. Όχι με το πιο ιδιωτικό μου κομμάτι, ας πούμε.
Έχεις αποδεχτεί όμως ότι ένα κομμάτι της δουλειάς σου είναι και αυτό;
Ναι, απλά θεωρώ ότι κάνει περισσότερο καλό να μην ασχολούμαι εγώ πολύ με την προβολή αυτού του πράγματος. Οι άλλοι όμως μπορούν να ασχολούνται. Όπως μπορεί και κάποιος να σηκώσει το κινητό του και να βγάλει μια φωτογραφία, κάτι απ’ το θέατρο…
Σε ενδιαφέρει η μητέρα σου να συμπαθεί την κοπέλα σου;
Ναι, ναι. Βέβαια.
Αν σου κάνω ερώτηση… αν είσαι σε σχέση αυτή την περίοδο. Είναι μια ερώτηση που σε ενοχλεί;
Ε, αρχίζει… αρχίζει, μπαίνω στο φάσμα του «νιώθω άβολα».
Έχεις προετοιμαστεί όμως ότι μπορεί να στην κάνουν πολύ συχνά στο μέλλον;
Ναι… Ε, νομίζω πάντα το ίδιο άβολα θα ‘μαι.
Και πώς θα απαντάς, έχεις χαράξει μια στρατηγική σε αυτό;
Μ’ αρέσει η αυθεντικότητα. Δηλαδή, μπορώ να αναγνωρίσω κίνητρο, μπορώ να αναγνωρίσω βλέμμα… ανάλογα τη διάθεση. Και νομίζω ότι πολύ συχνά είναι αρκετό να πεις ότι δεν θες να απαντήσεις κάτι τέτοιο.
