Είναι τραγουδιστής, ηθοποιός, performer ένας καλλιτέχνης που έχει μάθει να μετατρέπει κάθε πρόκληση σε δημιουργία, ο οποίος δεν χωρά εύκολα σε ταμπέλες. Ο Biased Beast ή Κρίστοφερ Ηλία, μεγάλωσε στην Κύπρο και κυνηγώντας από νωρίς το όνειρό του βρέθηκε στη Νέα Υόρκη, όπου σπούδασε υποκριτική και διαμόρφωσε τη δική του ξεχωριστή καλλιτεχνική ταυτότητα.
Σήμερα, μέσα από τη συμμετοχή του στο «Your Face Sounds Familiar» του ΑΝΤ1, αποδεικνύει κάθε εβδομάδα ότι μπορεί να μεταμορφώνεται σε εντελώς διαφορετικούς καλλιτέχνες, χωρίς ποτέ να χάνει τη δική του αυθεντικότητα.
Συνάντησα τον Biased Beast λίγο πριν τον τελικό του YFSF και είχα μαζί του μια κουβέντα πολύ διαφορετική από τις συνηθισμένες. Ο ίδιος μίλησε για την ελευθερία που, όπως λέει, «του έσωσε τη ζωή», για τα χρόνια που τον διαμόρφωσαν στη Νέα Υόρκη, για τις δυσκολίες και τις απαιτήσεις του YFSF, αλλά και για τη μάχη που δίνει κάθε φορά που καλείται να γίνει κάποιος άλλος πάνω στη σκηνή, όταν ο ίδιος επιθυμεί περισσότερο από οτιδήποτε να παραμένει ο εαυτός του.
Ο Biased Beast μοιράζεται ιστορίες που τον συγκίνησαν, αποκαλύπτει ποιος κριτής «διαβάζει» καλύτερα την ψυχή του και ποιος τον αγχώνει. Μιλά με ειλικρίνεια για το σκοτάδι, τη μοναξιά και τις σκέψεις που τον συνοδεύουν πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας.
Ο Biased Beast έρχεται σήμερα στο zappit και αυτό είναι… The Full Story της ζωής του.
«Η αγάπη με έχει σώσει ως άνθρωπο, η ελευθερία»
Νιώθω πολύ έντονα το αίσθημα της ελευθερίας και την ανάγκη της ελευθερίας, άρα μπορώ να πω ότι μου έσωσε τη ζωή, ρε παιδί μου, γιατί χωρίς την ελευθερία, πού θα ήμουν, ποιος θα ήμουν; Έτσι ίσως και γι’ αυτό η προκατάληψη, αλλά είναι και λίγο παιχνίδι λέξεων.
Πώς είναι για ένα παιδί που ζει στην Κύπρο μέχρι τα 18 του, να βρεθεί ξαφνικά στη Νέα Υόρκη;
Πολύ έξω απ’ τα νερά του αυτό το παιδί, αλλά προσαρμόστηκα γρήγορα. Έτσι μου άρεσε, είχα πολλές εμπειρίες εκεί στη Νέα Υόρκη, γιατί μ’ αρέσει να εξερευνώ και όταν πήγα έτσι πεινασμένος από την Κύπρο για εμπειρίες, για ιστορίες, για χρώματα, αμέσως έδωσα το παρών.
Πώς ήταν αυτά τα τέσσερα χρόνια εκεί;
Χαρούμενα και δύσκολα. Τα πρώτα δύο χρόνια σπούδαζα, κάθε μέρα ήμουνα στη σχολή. Έτσι, σπούδασα ηθοποιός το βράδυ, που έπαιρνα τις αληθινές εμπειρίες της Νέας Υόρκης, τα πιο real πράγματα που έχει να δείξει η πόλη το βράδυ, και μετά ακολούθησα αμέσως, άρχισα να δουλεύω. Άρχισα στα musical, τυχαία μπήκα μέσα στον κόσμο του musical. Μετά ξεκίνησα και τη μουσική, έκανα εννοείται και 100 άλλες δουλειές για να επιβιώσω, γιατί αλλιώς δεν μπορείς να επιβιώσεις στη Νέα Υόρκη, και έτσι είμαι πολύ ευγνώμων γι’ αυτά τα χρόνια. Νιώθω ότι ήτανε full καθοριστικά χρόνια για την πορεία μου. Δύσκολα χρόνια, μωρέ, εντάξει. Αλλά δεν μετανιώνω για τίποτα και θεωρώ ότι είμαι σκληρό καρύδι.
Πιστεύεις ότι σου δίνει αυτή η περσόνα την ελευθερία που θες να εκφραστείς καλλιτεχνικά ή μήπως μπορεί να σε περιορίζει κιόλας;
Έχει μια αγριάδα το όνομα, που βέβαια μπορεί να έχει και ενδιαφέρον, γιατί είναι λίγο οξύμωρο, εγώ κάποιες φορές, σε μια αντίθεση, είμαι πολύ πιο ευαίσθητος. Δεν ήτανε άμυνα. Ήτανε περισσότερο εφόδιο για το πώς θα πάω εγώ στον πόλεμο, πώς θα βγω εγώ στο, στον δρόμο για την Ιθάκη. Άρα όχι τόσο άμυνα, παρά εφόδιο για τη ζωή μου, για την καριέρα μου. Και, εντάξει, μπορεί να με περιορίζει στο μέλλον. Προς το παρόν δεν μασάω, ξέρεις, τη μια μέρα είμαι rock τραγουδιστής, την άλλη μέρα τραγουδάω μπαλάντες, είμαι ηθοποιός, την άλλη μέρα μαγειρεύω στην τηλεόραση, δηλαδή ό,τι θες, τα περιμένουν όλα από μένα και μ’ αρέσει να είμαι έτσι ελεύθερος.
Ποια μεταμόρφωση σε δυσκόλεψε περισσότερο στο YFSF;
Η κάθε μία έχει τις δυσκολίες της. Πιστεύω σίγουρα η το μεγαλείο της Ελένης Βιτάλη δεν πιάνεται εύκολα, να το πω έτσι, και εκεί δυσκολεύτηκα λόγω του ότι δεν έχω αυτά τα ακούσματα στα αφτιά μου. Με δυσκόλεψε και ο Χρήστος Δάντης πάρα πολύ, η χροιά του, αυτή η μοναδική χροιά δεν μπορείς να την μιμηθείς εύκολα. Είναι δύσκολο να ‘σαι και γυναίκα, δύσκολο να να ντυθείς, να είσαι μια γυναίκα, τουλάχιστον believable γυναίκα, να σε πιστέψει ο άλλος ότι είσαι γυναίκα. Γενικά όλα δύσκολα είναι, να σου πω την αλήθεια, γι’ αυτό, εντάξει, γι’ αυτό πήγα. Ήξερα ότι θα χορέψω, θα διπλωθώ, θα ξεδιπλωθώ, θα δυσκολευτώ.
Ποια μεταμόρφωση ήταν αυτή που μόλις πάτησες το buzzer και είδες ότι θα κάνεις αυτό το πρόσωπο, είπες “Αχ”;
Εντάξει, από το δεύτερο που σου ‘κατσε η Άννα Βίσση; Ε δεν περίμενες στο δεύτερο επεισόδιο “θα μου, θα μου βάλουνε Βίσση”! Ε, στο τρίτο ποιος ήταν; Ο Marilyn Manson, λέω “ok, εντάξει, πάμε σε πιο τρελά πράγματα”. Ε μετά πήγανε Βιτάλη, ο Σταμάτης Κόκοτας, που το πας αυτό;
Τι σε δυσκολεύει περισσότερο στο να προσεγγίσεις έναν καλλιτέχνη όπως απαιτεί το YFSF; Το ότι πρέπει να κάνεις τη φωνή σου ίδια με τον καλλιτέχνη ή η εμφάνιση;
Πιστεύω υπάρχει μια αντίσταση βαθιά μέσα μου, αυτό έχει να κάνει πολύ με τα ψυχολογικά μου, με το ψυχολογικό μου κόσμο και την, το DNA μου, που αντιστέκεται στο να γίνει κάποιος άλλος ακόμα και για πέντε λεπτά πάνω στη σκηνή. Και παλεύω πολύ με αυτές τις φωνές που λένε “μην το κάνεις, μην το κάνεις” και μετά οι φωνές που λένε “πρέπει να το κάνεις, είναι η δουλειά σου, είναι το Your Face”. Έτσι όλα με δυσκολεύουνε γιατί είμαι και λίγο τεμπέλης και λίγο πεισματάρης, δύσκολος, άρα πώς να το πω; Θα ακουστεί και λίγο λάθος, ώρες ώρες βαριέμαι, δυσκολεύομαι, δεν μπορώ. Αλλά αφού πρέπει, στο τέλος κάπως μαλακώνω και το φέρνω όσο μπορώ, αλλά αντιστέκομαι και έχω συνειδητοποιήσει μέσα από αυτό το show το πόσο θα ήθελα και θα δουλέψω για να είμαι ο εαυτός μου, γιατί είναι δύσκολο να είσαι κάποιος άλλος τελικά.
«Μου είπε… Όταν πέθανε ο παππούς μου βρήκαμε μέσα στο αμάξι του cd με τα τραγούδια σου»
Τι σου γράφουν συνήθως στα social media;
Πολλά που δεν λέγονται εδώ! Όχι, τα σοβαρά τα μηνύματα ο κόσμος αντιμετωπίζει την ενέργειά μου ότι είναι κάτι διαφορετικό στα δεδομένα της Ελλάδας, της Αθήνας, ή της τηλεόρασης, που έχει να κάνει και από τα ρούχα μέχρι το πώς συμπεριφέρομαι, το πώς κάνω perform. Αλλά μετά μπαίνει λίγο πιο βαθιά και αρχίζει να σχολιάζει το πόσο φωτεινός είμαι ή γλυκός ή αδιαπραγμάτευτος στο ποιος είμαι, σ’ αυτά που κάνω.
Τι σου λένε από κοντά;
Πρόσφατα είχα μια συναυλία. Ήρθε ένας πιτσιρικάς και δεν το πίστευα αυτό που μου είπε. Μου λέει ο παππούς μου, ήταν νέος ο πιτσιρικάς, δεκαπέντε χρονών, και μου λέει ο παππούς μου ήταν ο μεγαλύτερος σου θαυμαστής. Και μου λέει πέθανε, πρόσφατα απεβίωσε, και όταν πέθανε βρήκαμε μέσα στο αμάξι του cd με τα τραγούδια σου και είχε όλα τα τραγούδια σου πάνω. Ο τύπος τώρα, ο κύριος ήταν 85 χρονών, κάπου εκεί νομίζω. Και μου λέει σε άκουγε κάθε μέρα και το ότι ο παππούς μου είχε αυτή τη σύνδεση μαζί σου, μου δημιουργεί κι εμένα μια σύνδεση μαζί σου. Το ότι με φέρνει πιο κοντά σε σένα και στην ενέργειά σου. Ότι ο παππούς μου σε εκτιμούσε πολύ, έτσι σε εκτιμάω κι εγώ. Και ο μικρός, ξέρεις, με συγκίνησε πάρα πολύ. Δεν πίστευα ότι ένας άνθρωπος ογδόντα πέντε χρονών θα ακούει τα τραγούδια μου και θα νιώθει κάτι.
Σε έχει φέρει κάποιος σε δύσκολη θέση;
Ναι, μωρέ, αλλά εντάξει, εγώ είμαι σκληρό καρύδι και είμαι και έχω και πολύ χιούμορ. Εντάξει τώρα, τι να κάνεις και κάτι πολύ τραγικό να συμβεί, είμαι λίγο, λίγο πολύ έτοιμος για αυτά. Τα χειρίζομαι όλα με χιούμορ.
«Η μητέρα μου έχει λάβει τουλάχιστον οχτακόσια μηνύματα τους τελευταίους τρεις μήνες»
Γιατί όταν εγώ δεν απαντάω ποιο θα ζαλίζουν; Τη μάνα μου; Και λένε θέλω να τον παντρευτώ. Είναι και πολύ specific, πολύ συγκεκριμένα αυτά που λένε τα πράγματα. Τι; Πώς θέλουν το γάμο και τι. Και παρακαλώ είμαι καλό κορίτσι.
Με ποιον από τους κριτές παίζεις καλύτερη μπάλα;
Καλύτερη μπάλα; Ίσως με το βλέμμα, νομίζω ότι ο κύριος Θεοφάνους καταλαβαίνει τι άνθρωπος είμαι και τι θέλω να πω, τι θέλω να κάνω.
Σου είχε πει ότι είχες αγγίξει την Άννα Βίσση στην άρθρωση και στην τονικότητα.
Ναι, αυτά εντάξει τα τεχνικά, αλλά έχει πει και άλλα που έχουν να κάνουν με την ψυχή του ανθρώπου. Το πώς προσεγγίζω εγώ μια ερμηνεία και αυτό κατάλαβα ότι το έχει πιάσει. Γιατί πολλές φορές όταν τον βλέπω στα μάτια νιώθω ότι με πιάνει, με καταλαβαίνεις.
Υπάρχει κάποιος από τους κριτές που φοβάσαι πριν σου κάνει κριτική;
«Πιστεύω η κυρία Μόρφη είναι λίγο απρόβλεπτη στις κριτικές της»
Έχει άλλες γνώσεις, είναι η πιο νέα της παρέας και έχει άλλα ακούσματα και έχει πλάκα να δεις τι θα πει, πως θα το έχει ψυχολογήσει το κομμάτι. Κοίταξε να δεις, είναι όλοι τους όμως τόσο σωστοί στη δουλειά τους και τόσο ευγενικοί που ποτέ δε θα πουν κάτι αρνητικό. Απλά εγώ πιστεύω ότι με τα ματάκια το έχει πιάσει πολύ ο κύριος Θεοφάνους και ο κύριος Χαραλαμπίδης.
Διακοπές θα κάνεις φέτος το καλοκαίρι;
Σ’ ένα μπαλκόνι στο Μεταξουργείο. Βαριέμαι κιόλας λίγο, διακοπές κάνω, είναι τόσο fun αυτή η ζωή, αλήθεια τώρα το λέω, δεν είναι δεν τα λέω γιατί είναι οι κάμερες. Γουστάρω ρε παιδί μου να ξυπνάω μες στη μέρα και τι θα κάνουμε τώρα; Τι θα κάνουμε τώρα; Άρα μπορεί να βρω καμιά παραλία να πάω, αλλά να σου πω και κάτι; Στην παραλία να κάτσω μετά εγώ πάνω από τρεις ώρες δεν θα πάρω το κινητό, θα πρέπει να βρω κάτι να κάνω.
Τι σ’ αρέσει να κάνεις στον ελεύθερο χρόνο σου;
Πλέον δεν υπάρχει πολύς ελεύθερος χρόνος. Τρέχω, μ’ αρέσει να πηγαίνω για τρέξιμο, αν δείτε έναν τρελό να τρέχει στους μεγάλους δρόμους της Αθήνας… Κάνω πεντάρια. Μπορεί να πάω 1:00-2:00 το πρωί να κάνω ένα πεντάρι για να μπορώ να κοιμηθώ καλύτερα. Γυμναστήριο, όταν υπάρχει περισσότερος χρόνος. Μ’ αρέσει πολύ να μαγειρεύω, δεν το κάνω τόσο συχνά πλέον γιατί τρέχω.
«Έχω περάσει πολύ σκοτάδι»
Όταν τα περιγράφω, κάποιος μπορεί να καταλάβει κάτι που ίσως δεν ισχύει, γιατί δεν είχε γίνει και τίποτα τραγικό ρε παιδί μου. Είμαι ένας περίεργος άνθρωπος, ένας διαφορετικός άνθρωπος, ιδιόρρυθμος. Έχω τις ιδιορρυθμίες ενός καλλιτέχνη. Άρα, πολλές φορές όταν κάθομαι σε ένα σύνολο ανθρώπων, νιώθω εκτός. Αυτό το ‘χω δουλέψει πάρα πολύ και στους ψυχολόγους και δεν έχει να κάνει με δικιά μου, δικό μου πρόβλημα να το πω έτσι. Κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται να μην έχουν συμβατότητα, την απόλυτη συμβατότητα με όλο τον πληθυσμό. Είμαι αισιόδοξος, αλλά όταν βγαίνω έξω από το σπίτι, δεν βλέπω “Αχ, τι όμορφος ο ήλιος, τα πουλιά, είναι όλα τέλεια”. Ζούμε σε έναν πολύ σκληρό κόσμο. Παλεύεις μόνος σου, όλοι παλεύουν μόνοι τους, υπάρχει η μάστιγα της μοναξιάς, υπάρχουν πόλεμοι γύρω μας, πεθαίνει κόσμος γύρω μας. Άρα εγώ τα βλέπω όλα αυτά, δεν είμαι όλο φρου-φρου κι αρώματα επειδή είμαστε μπροστά στις κάμερες. Εγώ κάθε μέρα ξυπνάω και λέω: Τι θα κάνω και πώς θα επιβιώσω, γιατί συγγνώμη εγώ, για μένα είναι εύκολο; Πώς θα ζήσω μέσα σε αυτό το σκοτάδι; Άρα, και όντως είναι έτσι. Άρα πολύ σκοτάδι.
