Με αφορμή την διπλή τηλεοπτική της παρουσία αυτή τη σεζόν, στο Μεγάλο Κανάλι, η Νίκη Λυμπεράκη έδωσε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στο περιοδικό Vita και τη συνάδελφο της, Μικαέλα Θεοφίλου.
Μέσα σε όλα, δε, η γοητευτική δημοσιογράφος και παρουσιάστρια αναφέρθηκε στην αντοχή που έχει κληθεί να δείξει στο συνδυασμό της καθημερινότητας με τις επαγγελματικές της υποχρεώσεις καθώς και στην ευγνωμοσύνη που νιώθει για όλα όσα έχει αντιμετωπίσει μέχρι σήμερα.
Υπάρχει ένας όρος που τα τελευταία χρόνια ακούγεται πάρα πολύ στο wellness, αλλά αφορά και τους δημοσιογράφους που ασχολούνται και με πολύ σοβαρά θέματα της επικαιρότητας, όπως εσύ και η ομάδα σου στην εκπομπή “Μεγάλη εικόνα”. Αναφέρομαι στη λέξη “resilence” που στα ελληνικά αποδίδεται ως “αντοχή”. Εσύ έχεις νιώσει κάτι τέτοιο και λόγω του επαγγέματος σου;
Όχι, αν και καταλαβαίνω, βέβαια, την έννοια. Απλώς, καμιά φορά, όταν στη ζωή μας τυχαίνει να περάσουμε πολύ δύσκολες καταστάσεις, όπως μια μεγάλη περιπέτεια υγείας, αυτό αφήνει το στίγμα του και στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τα πράγματα. Στη δική μου οικογένεια, συνέβη κάτι τέτοιο πριν από αρκετά χρόνια και κράτησε μια δεκαετία.
Από τότε και μετά, έχω επαναπροσδιορίσει τις διαστάσεις και τη σημασία των πραγμάτων και τον βαθμό στον οποίο επιτρέπω ή δεν επιτρέπω να με επηρεάσουν. Δεν εννοώ ότι όταν όλη μέρα βλέπω εικόνες από βομβαρδισμούς, αυτό μπορώ να το έχω έξω από το μυαλό μου. Μπορώ όμως να μην το βάλω μέσα στο σπίτι μου.
Είναι εύκολο;
Μπορεί να μην είναι εύκολο, αλλά όταν θυμάσαι πράγματα που έχεις περάσει, κάπου στέκεσαι στην ευγνωμοσύνη και προσπαθείς να μείνεις σε αυτό. Σε όσα σου συμβαίνουν, σου τυχαίνουν, σε όσα έχεις, τα οποία σε κάνουν να νιώθεις ευγνώμων. Γιατί η δυστυχία δεν τελειώνει πουθενά. Η τραγωδία δεν τελειώνει πουθενά. Αν της αφήσεις άπλετο χώρο, μπορεί αν σε καταπιεί.
Και αυτό δεν σε κάνει ούτε λειτουργικό, ούτε καλό στη δουλειά σου, ούτε σε βοηθά να είσαι ο γονιός που θέλεις. Άρα, χρειάζεται μια οριοθέτηση. Για μένα έγινε με αυτόν το δύσκολο τρόπο. Όταν αισθάνομαι ότι κάτι πάει να με ρίξει, πάντα θυμάμαι πράγματα πολύ δύσκολα που ευτυχώς ανήκουν πια στο παρελθόν. Και νιώθω ευγνωμοσύνη για τα καλά που μου συμβαίνουν. Αυτό προσπαθώ να κάνω. Δεν το πετυχαίνω πάντα, αλλά αυτή είναι η προσπάθεια. Δηλαδή, κοιτάζω το παιδί μου και νιώθω ευγνωμοσύνη.
