Στο «Πρωίαν σε είδον» με τον Φώτη Σεργουλόπουλο και την Τζένη Μελιτά βρέθηκε το πρωί της Τετάρτης 21 Οκτωβρίου 2026 η Νεφέλη Μαϊστράλη, με αφορμή την παράσταση «Ενοικιάζεται», της οποίας έχει γράψει το κείμενο, όπου μίλησε για τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε στην αναζήτηση κατοικίας και τις αδιάκριτες ερωτήσεις που έχει δεχτεί από ιδιοκτήτες ακινήτων.
«Έχω ακούσει, ας πούμε, “πέρνα κι εσύ, κούκλα μου, να σου δείξω το βασίλειό σου” και με πήγε στην κουζίνα», αποκάλυψε αρχικά η ηθοποιός, προκαλώντας την έκπληξη των παρουσιαστών. «Η διαδικασία των ενοικίων είναι σαν να δίνεις συνέντευξη για δουλειά. Δηλαδή εδώ τώρα είμαστε πιο χαλαροί», είπε χαρακτηριστικά.
«Έχω ντυθεί με σακάκι για να πάω σε συνέντευξη για ενοικίαση. Κανονικά, δηλαδή, μαλλί, βάψιμο, σακάκι. “Τι σκέφτεστε να κάνετε; Η σχέση σας πώς είναι; Θα κάνετε παιδιά;” Δεν ξέρω. Όλα. Σκέφτεστε να δουλέψετε του χρόνου; Θα δουλεύετε; Ποιος ξέρει;» ανέφερε η Νεφέλη Μαϊστράλη.
Η ηθοποιός αποκάλυψε, μάλιστα, ότι κάποια στιγμή πίστεψε πως θα εξασφάλιζε ένα σπίτι, καθώς ο ιδιοκτήτης την αναγνώρισε από την τηλεόραση.
«Καλά, τότε έπαιζα στην τηλεόραση εντωμεταξύ. Μία περίπτωση που δεν θα αναφέρουμε είναι ότι έπαιζα στην τηλεόραση τότε και μου λέει “σας βλέπουμε και στη σειρά”. Λέω “α, τι ωραία!” Και λέω “το ‘χουμε το σπίτι, το ‘χουμε το σπίτι”. Και τελικά δεν το πήρα. Είχε έναν δημόσιο υπάλληλο πριν από εμένα», σχολίασε.
Η συζήτηση συνεχίστηκε με τις τηλεοπτικές αναμνήσεις της ηθοποιού από τη δεκαετία του ’90 και τις σειρές που παρακολουθούσε ως παιδί.
«Έβλεπε η γιαγιά μου “Λάμψη” και “Καλημέρα ζωή” και έβλεπα κι εγώ. Μετά το σχολείο. Έτρωγα και έπαιζε η “Λάμψη”. Έχω φάει σαπούνι, διότι είμαι ένα παιδί που γεννήθηκε το ’88. Αυτή είναι η αλήθεια. Άρα, έχω περάσει τα ’90s με πάρα πολλή τηλεόραση. Η τηλεόραση ήταν συνέχεια ανοιχτή στο σπίτι και έβλεπα τηλεόραση την ώρα που έτρωγα.
Παίζανε οι σειρές αυτές, οι μεγάλες σειρές τότε της ελληνικής τηλεόρασης που περιμέναμε, ας πούμε. “Δύο ξένοι” για παράδειγμα. Πηγαίναμε στο σχολείο και λέγαμε “τι έγινε χθες το βράδυ;”. Και “Δις Εξαμαρτείν”. Ερχόταν η μαμά μου και μου έκλεινε την τηλεόραση κι αυτά. Τι να βλέπεις κάτι μικρό παιδί;»
