Καλεσμένος του Γρηγόρη Αρναούτογλου τα μεσάνυχτα της Τρίτης, ο Μιχαήλ Ταμπακάκης μίλησε για τα παιδικά του χρόνια, τον χαρακτήρα του και τη σχέση του με την υποκριτική, περιγράφοντας έναν εσωστρεφή άνθρωπο που έμαθε να ισορροπεί ανάμεσα στην ανασφάλεια και την αυτοπεποίθηση.
«Πάντα είχα κουτάκια. Νομίζω είναι κάτι δικό μου. Δεν αισθάνθηκα ότι οι γονείς μου με περιόρισαν ποτέ. Ήταν ένα χαρακτηριστικό που το είχα από μικρός. Δεν ήθελα να αισθάνομαι ότι χάνω χρόνο», ανέφερε αρχικά, τονίζοντας πως, παρότι ήξερε ότι οι γονείς του θα χαίρονταν αν ήταν καλός μαθητής, δεν ένιωσε ποτέ πίεση.
Ο ηθοποιός μίλησε και για την οικογένειά του. «Έχω καταγωγή από τα Χανιά, αλλά έχω μεγαλώσει στην Αθήνα. Πηγαίνω τα καλοκαίρια στα Χανιά. Η μαμά μου είναι μουσικός και χαίρεται πολύ για μένα. Έχω έναν μικρότερο αδερφό, τρία χρόνια διαφορά, που δεν έχει καμία σχέση με την ηθοποιία».
Αναφερόμενος στον χαρακτήρα του, ο Μιχαήλ Ταμπακάκης παραδέχθηκε πως «οι περισσότεροι που δεν με γνωρίζουν λένε ότι βγάζω μια άμυνα. Όχι απρόσιτος, αλλά υπάρχει μια άμυνα που γίνεται ακούσια. Όταν γνωριστώ όμως με τον άλλον και νιώσω ασφάλεια, αφήνομαι και βγαίνει ο εαυτός μου».
Όπως εξήγησε, η εσωστρέφεια ήταν πάντα έντονο στοιχείο της προσωπικότητάς του. «Δεν ήμουν το χαρακτηριστικό του ωραίου στο σχολείο και δεν ήμουν καθόλου κοινωνικός. Είχα συγκεκριμένους φίλους. Έχω προσπαθήσει να γίνω πιο κοινωνικός, και λόγω της δουλειάς που το απαιτεί, αλλά η τάση μου είναι προς την εσωστρέφεια».
Μάλιστα αποκάλυψε πως δεν διστάζει να κάνει πράγματα μόνος του. «Τώρα ας πούμε είχα πάει μια μέρα στο θέατρο μόνος μου. Τελείως μόνος μου, χωρίς φίλο ή κάποιον να με συνοδεύει».
Παράλληλα μίλησε για τη σχέση του με το κοινό, σημειώνοντας ότι τον συγκινεί όταν οι τηλεθεατές ακολουθούν έναν ηθοποιό και στο θέατρο. «Είναι πολύ ωραίο όταν αντιλαμβάνεσαι ότι φέρνεις τον κόσμο από την τηλεόραση στο θέατρο και κάπως εκεί κάτι μετακινείται».
Τέλος, στάθηκε στον ρόλο της τύχης στην καριέρα του. «Μικρότερος έβαζα πολύ μπροστά την τύχη, γιατί είχα μια αδυναμία να αναγνωρίσω στον εαυτό μου κάτι που μπορεί να κάνω καλά. Μεγαλώνοντας προσπαθώ να βρω ένα balance. Η τύχη παίζει ρόλο, αλλά δεν μπορεί να είναι πάντα μόνο η τύχη. Κάτι κάνεις κι εσύ καλά».
