Ο Μανώλης Κωστίδης βρέθηκε καλεσμένος στο «Στούντιο στις 3» με τη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο το απόγευμα της Παρασκευής (04/09/26) και μίλησε για τη ζωή του στην Κωνσταντινούπολη, τις ρίζες της οικογένειάς του και τη βαθιά σχέση του με την Ελλάδα.
«Έχω γεννηθεί στην Πόλη από Ρωμιούς γονείς. Ζάππειο, Ζωγράφειο Λύκειο, στο οποίο επιστρέφω τώρα πάλι. Ο Θεός με αξίωσε να επιστρέψω, γιατί ήρθα, σπούδασα εδώ, μετά δουλειά και μετά επιστροφή πάλι στην Κωνσταντινούπολη», ανέφερε αρχικά ο Μανώλης Κωστίδης.
Μιλώντας για την ελληνική κοινότητα της Κωνσταντινούπολης, σημείωσε: «Τη δεκαετία του ’80-’90 ήμασταν περίπου οκτώ με δέκα χιλιάδες, τώρα είναι περίπου δύο χιλιάδες».
Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στις ρίζες της οικογένειάς του: «Ο πατέρας μου είναι από την Κοτύωρα, το επώνυμο προέρχεται από τη Χίο. Εμείς έχουμε μακρινούς συγγενείς από τη Χίο. Της μητέρας μου το σόι, Αντωνιάδου και Μερκούρου, είναι από Πόντο και Καππαδοκία. Κλασική περίπτωση Ρωμιών. Δηλαδή, η Κωνσταντινούπολη ήταν ο ελληνισμός από παντού, και από την Ελλάδα, από την Ήπειρο, από τα νησιά, όπως και από την Καππαδοκία και από τον Πόντο».
«Για μας η Ελλάδα είναι ιδέα. Η θεία του πατέρα μου, ήταν πέντε αδέρφια που ζούσαν στο ίδιο σπίτι. Άκουγαν από το πρωί ως το βράδυ ελληνική ραδιοφωνία, μάλιστα της Ορεστιάδας, με ένα παλιό ραδιόφωνο. Όταν πήγαινες το μεσημέρι να μιλήσεις, σου έλεγαν “σώπα, ακούμε ειδήσεις”. Το βράδυ το ίδιο. Δεν ήρθαν ποτέ στην Ελλάδα. Δεν ήξεραν τι είναι η Ελλάδα και την αγαπούσαν όσο περισσότερο μπορείτε να φανταστείτε», πρόσθεσε.
Ο Μανώλης Κωστίδης θυμήθηκε, τέλος, και την πρώτη φορά που ταξίδεψε ο ίδιος στην Ελλάδα, όταν ακόμη πήγαινε σχολείο. «Κι εγώ πρώτη φορά στην Ελλάδα ήρθα το 1988 για το Φεστιβάλ Αθηνών, με έναν θίασο, με ένα έργο, την “Ενδεκάτη Εντολή”. Ήμουν μικρός, Δευτέρα Γυμνασίου».
Όταν ρωτήθηκε πώς του είχε φανεί τότε η Ελλάδα, η απάντησή του ήταν χαρακτηριστική: «Μαγική! Όνειρο. Όνειρο. Όνειρο. Όνειρο. Δηλαδή ζούσα ένα όνειρο».
