Για τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στη “Φόνισσα” του Παπαδιαμάντη, που ενσαρκώνει ξανά στο θέατρο μετά από 28 χρόνια, μιλά η Λυδία Κονιόρδου.
Υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Σωτήρη Χατζάκη, η κορυφαία Ελληνίδα τραγωδός άνοιξε την καρδιά της στην κάμερα της εκπομπής “Νωρίς Νωρίς” και τη δημοσιογράφο, Φανή Τζομάκα.
«Ήτανε μια μεγάλη επιθυμία να ξαναπαίξουμε αυτή την ιστορική παράσταση, που ήταν στην εποχή της ένα φαινόμενο. Πήγε τρία χρόνια, χειμώνα καλοκαίρι ασταμάτητα. Θα μπορούσε να είχε συνεχίσει.
Θεωρώ ότι αυτή η παράσταση και αυτό το έργο έχει πάρα πολλά πράγματα να πει σήμερα. Ο τρόπος που αποδόθηκε η Φόνισσα του Παπαδιαμάντη από τη σκηνοθεσία του Σωτήρη του Χατζάκη και από την ομάδα και τη μουσική του Τάκη Φαραζή έχει το στοιχείο του δρώμενου που αποκαλύπτει την άβυσσο της ανθρώπινης ψυχής, όχι μόνο σε τραγικές πλευρές, αλλά και μέσα στην αφέλειά της.
Αυτό το αποκαλύπτει ο Παπαδιαμάντης, γιατί κοιτάει τους ανθρώπους που έχει μέσα στα διηγήματά του με αγάπη, με έγνοια. Αυτό που θα ήταν για εμάς μια πολύ μεγάλη ικανοποίηση είναι να τον κεντρίσει τον θεατή αυτή η παράσταση, να πάρει το βιβλίο της Φόνισσας και να το διαβάσει ή να διαβάσει τον Παπαδιαμάντη», δηλώνει η Λυδία Κονιόρδου.
«Έχω υπάρξει πάρα πολύ τυχερή από τους ανθρώπους και τους δασκάλους αλλά και τους μεγάλους θεατράνθρωπους με τους οποίους συνεργάστηκα. Και πρώτα, βέβαια, ήταν ο Κουν, τον οποίο θεωρώ δάσκαλό μου, παρόλο που δεν τέλειωσα τη σχολή του. Τέλειωσα του Εθνικού, αλλά το θέατρο το έμαθα δίπλα στον Κουν.
Μετά ήταν τα έξι χρόνια με το Θεσσαλικό Θέατρο, με τον Κώστα Τσιάνο, που ήταν μια ανεκτίμητη εμπειρία. Μπορέσαμε και συνδέσαμε την κλασική μας κληρονομιά των αρχαίων τραγωδιών με αυτό που έχει διασώσει ο λαός μας μέσα στην παράδοσή του, στα τραγούδια του, στους χορούς, στα δρώμενα, στο ήθος. Και μετά, βέβαια, με τον Ουίλσον. Ήταν μία όαση, μία χαρά το να δουλεύεις μαζί του. Με επέλεξε και συνεργάστηκα μαζί του σε τέσσερα έργα διαφορετικά. Στην Ελλάδα ήταν η Οδύσσεια, στην Επίδαυρο ο Οιδίποδας και στη Γερμανία ήταν η Βαβυλωνία και ο Μαρτίνος Λούθηρος», αφηγείται η ηθοποιός.
«Τα νοιάζομαι πάρα πολύ τα νέα παιδιά, γιατί ειδικά σήμερα είναι ο χώρος των τεχνών γενικότερα, αλλά του θεάτρου που τον ζούμε, είναι πολύ πιο δύσκολος από ότι ήταν στην εποχή μας. Βεβαίως, τώρα υπάρχουν περισσότερες επιλογές, αλλά αυτό το γεγονός μπορεί να τα μπερδέψει τα παιδιά και να τα κάνει να χάσουν την εσωτερική τους φωνή, το κάλεσμά τους, αυτό για το οποίο είναι προορισμένοι και στο οποίο άμα το βρούνε θα είναι ευτυχισμένοι.
Επομένως, αυτό προσπαθώ να τους διδάξω. Να μπορούν να διακρίνουν ανάμεσα στον ορυμαγδό που κυκλοφορεί γύρω τους αυτό που είναι ή στο οποίο μπορεί να αποδώσει και η δική τους ψυχή και η καλλιτεχνική τους φύση. Το ταλέντο δεν είναι κάτι μεταφυσικό. Δεν είναι κάτι που εξαρτάται από μία στιγμή έμπνευσης. Είναι κάτι που καλλιεργείται και που οικοδομείται και στηρίζεται σιγά-σιγά», σημειώνει αμέσως μετά η Λυδία Κονιόρδου.
«Μεγάλωσα με μία πάρα πολύ ισχυρή γιαγιά, με τη μητέρα μου, η οποία ήταν πάρα πολύ ευαίσθητη, το αντίθετο από τη μάνα της, αλλά ταυτόχρονα πολύ δυνατή γυναίκα και ικανή, πολύ καλλιεργημένη και σπουδαγμένη, αλλά ταυτόχρονα έπαιρνε την πέτρα και την έστυβε. Δηλαδή ό,τι έπιανε πρασίνιζε. Ήταν μία γυναίκα σαν κομμάτι της φύσης. Και απ’ αυτές τις δύο γυναίκες έμαθα πάρα πολλά πράγματα. Από τη φύση, το πώς να επιβιώνω με ελάχιστα, γιατί περάσαμε και δύσκολες εποχές και η φύση μας προσέφερε την επιβίωση, άρα έμαθα να τη σέβομαι».
«Από νωρίς και στο σχολείο και από το σχολείο με διαλέξανε και με καλέσανε στην ομάδα και στην Εθνική, στην πρώτη Εθνική Ελλάδας των γυναικών και είναι ανεκτίμητα χρόνια που μου έμαθαν πολλά, όχι μόνο για τον αθλητισμό. Πέρα από το ότι απέκτησα μια δύναμη και αισθανόμουν ότι μπορώ να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Πέρα από αυτό, με έμαθε την ομαδική, το ομαδικό πνεύμα, ότι για να καταφέρουμε κάτι δεν είναι καθένας μόνος του, αλλά είναι η συνεργασία και είμαστε όλοι μαζί», περιγράφει η Λυδία Κονιόρδου για την ενασχόλησή της με τον αθλητισμό και τα οφέλη που αποκόμισε από αυτόν.
«Επίσης, η πειθαρχία, αυτοπειθαρχία. Για να μπορέσω να καταφέρω κάτι πρέπει να πειθαρχήσω τον εαυτό μου. Μου έδωσε τρομερά εφόδια για τη ζωή μου. Τον φασισμό σαν έφηβη και σαν φοιτήτρια μετά τον ζήσαμε πολύ έντονα δίπλα μας. Σήμερα τα νέα παιδιά που ίσως κάποια γοητεύονται από αυτούς τους χώρους, δεν ξέρουν τι πάει να πει να περπατάς στο δρόμο και να μην ξέρεις ποιος είναι πίσω σου. Έτυχα σε μία ομάδα συμμαθητριών και συμμαθητών όπου είχαμε αυξημένη την πολιτική συνείδηση και επίγνωση του φασισμού και της δικτατορίας. Δεν ήμουν ανυποψίαστη».
«Θα ήθελα φεύγοντας να μπορεί ο κόσμος, το κοινό να συνδέσει τη βία που ασκούνταν στο παρελθόν πάνω στις γυναίκες και φτάνει σε αυτή την τραυματική πράξη η Φραγκογιαννού, η Φόνισσα. Αυτή η βία που είχαν στη ζωή τους μέσα να τη διακρίνει και στη σημερινή εποχή, τη βία που υφίστανται οι γυναίκες και κάθε πλάσμα που θεωρείται πιο αδύναμο. Σήμερα καθένας ο οποίος θεωρείται από αυτούς που έχουν νιώθουν ότι έχουν δύναμη, θεωρούν ότι μπορούν να ασκήσουν βία ακόμα και να αφαιρέσουν τη ζωή και βλέπουμε τις γυναικοκτονίες που γίνονται συνέχεια και χωρίς σταματημό και αυτό είναι τρομακτικό. Γιατί εγώ έτσι μπορώ να το εξηγήσω.
Η γυναίκα σήμερα, επειδή ακριβώς έχει γίνει οικονομικά ανεξάρτητη, έχει σπουδάσει, είναι μορφωμένη, έχει ελεύθερο πνεύμα, διεκδικεί την αξιοπρέπειά της και την ελευθερία της. Αυτό κάποιοι άντρες δεν μπορούν να το συγχωρήσουν και δεν μπορούν να το επιτρέψουν. Και όταν συγκρούονται με τη γυναίκα, εξασκούν τη δύναμή τους απάνω της και της ασκούν βία.
Μέχρι πολύ πρόσφατα θα μπορούσα να πω τον προηγούμενο αιώνα υπήρχε πάντα η αίσθηση ότι “εσύ τι τα θες τώρα αυτά, κορίτσι είσαι, κάτσε σπίτι σου, αυτά είναι για τα αγόρια”. Υπήρχε ακόμα και το τι επαγγέλματα θα διαλέξεις. Υπήρχε πίεση από το σπίτι βεβαίως. Είχαν αρχίσει πια τα παιδιά, τα νέα παιδιά να ξυπνάνε και να ακούνε τη φωνή τους και να διαλέγουν αυτό που τους ταιριάζει και το ζευγάρωμα που τους ταιριάζει και όχι αυτό το οποίο τους υπεδείκνυαν οι γονείς.
Πιστεύω ότι οι γυναίκες έχουμε πολύ δρόμο ακόμα και για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε χρειαζόμαστε και τη βοήθεια των αντρών. Πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι όλοι είμαστε και άντρες και γυναίκες ταυτόχρονα», δηλώνει η Λυδία Κονιόρδου στην πρωινή εκπομπή της Δημόσιας Τηλεόρασης.
Φωτογραφία Εξωφύλλου: NDP Photo Agency
