Για τη μητρότητα, τις δυσκολίες που αντιμετώπισε μεγαλώνοντας μόνη της τον γιο της, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο βλέπει σήμερα τη ζωή μίλησε η Λουκία Παπαδάκη στην εκπομπή «Νωρίς Νωρίς» με τη Μαρία Ηλιάκη και τον Κρατερό Κατσούλη το πρωί της Παρασκευής 6 Νοεμβρίου 2026.
Η έμπειρη ηθοποιός χαρακτήρισε το μεγάλωμα ενός παιδιού ως τη μεγαλύτερη περιπέτεια της ζωής της, περιγράφοντας τις αντιφάσεις, τις αγωνίες και τα έντονα συναισθήματα που συνοδεύουν τον ρόλο του γονέα.
«Είμαι περιπετειώδης άνθρωπος. Είμαι τολμηρός άνθρωπος. Δοκιμάζω πράγματα. Βουτάω. Δεν το πολυσκέφτομαι», ανέφερε αρχικά η Λουκία Παπαδάκη.
Όταν ρωτήθηκε ποια θεωρεί τη μεγαλύτερη περιπέτεια της ζωής της, απάντησε: «Ήθελα δεν ήθελα, είπα το “ναι” συνειδητά στο μεγάλωμα του γιου μου. Δεν υπάρχει, νομίζω, μεγαλύτερη περιπέτεια από το να μεγαλώνεις παιδιά. Και δεν το λέω ως κλισέ. Γυρνάω πίσω και σκέφτομαι και λέω “Παναγία μου, πώς το κάναμε αυτό;”. Όλοι οι άνθρωποι στον πλανήτη. Πώς το κάνουμε;
Είναι μαγική περιπέτεια. Έχει όλα τα στοιχεία της απογνώσεως και του αδιεξόδου, αλλά έχει ένα συγκλονιστικό στοιχείο. Βγαίνει ένας καινούργιος άνθρωπος. Είναι και κυρίως σε πρακτικά πράγματα. Αυτά τα πρακτικά, τα οποία νομίζει κανένας ότι ξεπερνιούνται, δεν ξεπερνιούνται. Είναι πάρα πολύ σημαντικά».
Και πρόσθεσε: «Εκατομμύρια γυναίκες αυτή τη στιγμή που μιλάμε λειτουργούν με αυτόν τον τρόπο και σε πολύ δυσκολότερες συνθήκες. Σε βαρύτατες συνθήκες. Και η μοναδική τους αποστολή είναι αυτή. Να προστατέψουν και να μεγαλώσουν τα παιδιά τους».
«Τουλάχιστον εμείς ή όποιες γυναίκες σε χώρες ειρήνης και ευημερίας, γιατί έχουμε και ειρήνη και ευημερία. Δεν ακούγεται έτσι, αλλά έτσι είναι. Γιατί δεν ξέρουμε καθόλου το πώς είναι το ανάποδο. Είναι απλώς δυσκολίες καθημερινότητας. Δεν έχουμε αγωνία για τη ζωή μας. Δεν έχουμε αγωνία για το αν θα επιβιώσει το παιδί μας ένα εικοσιτετράωρο», είπε στη συνέχεια η Λουκία Παπαδάκη.
Κλείνοντας, η ηθοποιός υπογράμμισε: «Στον κόσμο που ζούμε και σε αυτή τη λαίλαπα πληροφοριών και τσιτάτων που κολλιούνται πάνω μας ασυναίσθητα, καλό είναι κάποια στιγμή να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη και να λέμε “Έι, αυτά δεν είναι προβλήματα. Αυτά είναι αστεία πράγματα. Τα σοβαρά είναι αλλού”».
