Δώδεκα χρόνια στο ίδιο τηλεοπτικό πλατό. Δώδεκα χρόνια με το ίδιο χαμόγελο, την ίδια ενέργεια και μια καθημερινή σχέση με τους τηλεθεατές που έχει αποκτήσει πλέον τη δική της ξεχωριστή δυναμική. Η Σταματίνα Τσιμτσιλή είναι από τα πρόσωπα που κατάφεραν να μετατρέψουν μια πρωινή τηλεοπτική συνήθεια σε μια σταθερή σχέση εμπιστοσύνης. Πίσω, όμως, από τη φωτεινή εικόνα της παρουσιάστριας του Happy Day υπάρχει μια γυναίκα που δεν σταματά να αναζητά τις ισορροπίες της, να επαναπροσδιορίζει τις προτεραιότητές της και να αναρωτιέται αν, μέσα σε όλα όσα έχει καταφέρει, προλαβαίνει τελικά να απολαμβάνει το παρόν.
Συναντηθήκαμε στο τηλεοπτικό της σπίτι, εκεί όπου περνά ένα μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς της και όπου, όπως η ίδια παραδέχεται, οι συνεργάτες της έχουν γίνει πια μια δεύτερη οικογένεια. Γνωριζόμαστε αρκετά χρόνια, κι αυτή η οικειότητα έδωσε στη συζήτησή μας τον χώρο να κινηθεί πέρα από τις συνηθισμένες τηλεοπτικές ερωτήσεις. Να μιλήσουμε για όσα την κρατούν στον Alpha, τις ιδιαίτερα γενναιόδωρες προτάσεις που αρνήθηκε, το ενδεχόμενο ενός νέου επαγγελματικού βήματος, αλλά και τη στιγμή που θα πρέπει ίσως να αποχαιρετήσει το Happy Day.
Η κουβέντα μας, ωστόσο, δεν έμεινε στα τηλεοπτικά. Η Σταματίνα μιλά ανοιχτά για τις εντάσεις και τις διαφωνίες με τους συνεργάτες της, για τα σχόλια που την πλήγωσαν, για τη σχέση της με τον Θέμη Σοφό και τις αγωνίες της ως μητέρα τριών παιδιών. Επιστρέφει στη δύσκολη περίοδο της ξαφνικής απώλειας του πατέρα της, σε όλα όσα αναγκάστηκε να διαχειριστεί σε νεαρή ηλικία και στην ψυχοθεραπεία που τη βοήθησε να συμφιλιωθεί με εκείνο το τραύμα.
Στο The Full Story του zappit, έρχεται σήμερα η Σταματίνα Τσιμτσιλή και μιλά για όσα έχει κατακτήσει, όσα δεν φοβάται να αφήσει πίσω και όσα εξακολουθεί να αναζητά. Με την ειλικρίνεια μιας γυναίκας που ξέρει καλά ότι πίσω από κάθε χαμόγελο υπάρχει πάντα μια μεγαλύτερη ιστορία.
Δε σου κρύβω ότι αυτό το πλατό και το καμαρίνι και οι άνθρωποι εδώ είναι μια προέκταση της οικογένειας, του σπιτιού, της καθημερινότητάς μου. Νιώθω πάρα πολύ όμορφα εδώ. Είναι όλοι μέλη μιας ευρύτερης οικογένειας. Έτσι αντιλαμβάνομαι εγώ την καθημερινότητα στον Alpha.
Ένιωσες κάποια στιγμή φθορά στο Happy Day σε αυτά τα δώδεκα χρόνια;
Υπάρχουν στιγμές που νιώθω ότι ίσως χρειάζεται ένα άλλο ανακάτεμα στα υλικά του κέικ. Αλλά τη συνταγή την αγαπώ. Ξυπνάω και έρχομαι με ενθουσιασμό. Έρχεται ο Σεπτέμβρης και έχω ενθουσιασμό. Έχω χαρά που το κάνω. Δεν με έχει υποχρεώσει ούτε ο Alpha να το κάνω, και προτάσεις δέχτηκα να κάνω άλλα πράγματα και να ξαναμηδενίσω το κοντέρ και να προσπαθήσω, αλλά έρχομαι με την ίδια χαρά και τον ίδιο ενθουσιασμό.
Επειδή εσύ είσαι ένας άνθρωπος που μας ξέρεις και φιλικά και κοινωνικά, ξέρεις ότι αυτό που βλέπεις αυτό είναι. Και είμαστε και άνθρωποι που αν μια μέρα ο ένας θυμώσει με τον άλλον ή θέλει να πειράξει τον άλλον, θα το κάνει και on air. Δηλαδή δεν είμαστε άνθρωποι που θα το παίζουμε μπροστά αγκαλίτσες, φιλάκια, όλα τέλεια και από πίσω μπορεί να σφαχτούμε. Αν υπάρχει διάθεση ο ένας να πει κάτι στον άλλον, θα το κάνει εκείνη την ώρα στο ζωντανό.
Σταματίνα, επαγγελματικά υπήρξε κάποιος άνθρωπος που σου άλλαξε την πορεία;
Γεγονός είναι ότι έχω κάνει πολλά διαφορετικά πράγματα. Δηλαδή όταν ήμουν στη σχολή Δημοσιογραφίας του ΑΝΤ1, η πρώτη πρόταση που μου έγινε ήταν από το δελτίο ειδήσεων του TV Μακεδονία, που θεωρώ ότι ήταν η πρώτη μεγάλη ευκαιρία που μου δόθηκε. Τότε, επειδή έψαχναν να μας δώσουν ρόλους τι μπορεί να κάνει ο καθένας και ήμουν και πολύ μικρή σε ηλικία, επειδή μιλούσα τρεις ξένες γλώσσες, μου ανέθεσαν το διεθνές ρεπορτάζ. Δεν ήξερα τίποτα. Μετά ένας παιδικός μου φίλος μου άνοιξε την πόρτα του MAD, ο Νίκος ο Τάγης, με τον οποίο κάνουμε ακόμα πάρα πολύ παρέα. Τότε πάλι με βάση τις ξένες γλώσσες, αυτό που μου πρότειναν ήταν να κάνω τις συνεντεύξεις στους ξένους καλλιτέχνες. Μετά, η πρώτη μου επαφή με την ιδιωτική τηλεόραση, που δεν μπορώ να πω ότι ήταν και ιδανική, ήταν με την Αλεξάνδρα Πασχαλίδου, με την οποία κάνουμε ακόμα παρέα. Δεν το λέω για την Αλεξάνδρα. Ήτανε στο πρωινό της. Και μετά ένας άνθρωπος που σίγουρα μου έδωσε δύο μεγάλες ευκαιρίες είναι η Ζήνα Κουτσελίνη και στο Alter και μετά εδώ στον Alpha εννοείται και στον Antenna πέρασα μια βόλτα, αλλά και εκεί τα πράγματα αλλιώς ξεκίνησαν. Τέλος πάντων…
«Ήταν μια δύσκολη στιγμή τότε στο Star…»
Γιατί είναι αυτό που πια το καταλαβαίνω μετά από τόσα χρόνια στη δουλειά. Δεν υπήρχε καλή επικοινωνία στην ομάδα. Ήταν λες και ο καθένας δούλευε για κάποιον. Δηλαδή η Αλεξάνδρα ήθελε να τα καταφέρει, αλλά δεν είχε καλή επικοινωνία με την αρχισυνταξία. Η αρχισυνταξία μόλις είχε έρθει με μια μεταγραφή, ήθελε να πετύχει, αλλά δεν είχε καλή επικοινωνία με την παρουσιάστρια. Εμείς ήμασταν όλοι ψαρωμένοι. Εγώ ήταν η πρώτη φορά στην ιδιωτική τηλεόραση. Δεν επικοινωνήσαμε ποτέ.
Υπάρχει πάντα η σκέψη του να σταματήσουμε κάτι πριν αυτό μας σταματήσει. Αυτό συμβαίνει πάντα στη ζωή, αλλά θέλω να πιστεύω ότι θα έχω τη διαύγεια να το αντιληφθώ. Όταν δηλαδή βλέπεις ότι κάτι δεν συγκεντρώνει πια την αγάπη του κόσμου ή δεν ανταποκρίνεται ο κόσμος σε αυτό. Είμαι άνθρωπος που μ’ αρέσει η δουλειά και όταν χρειάστηκε στη ζωή μου να μηδενίσω το κοντέρ και να το πάρω από την αρχή, τη βρήκα την άκρη. Δε φοβάμαι να δουλέψω. Μ’ αρέσει η δουλειά, μ’ αρέσει να κάνω πράγματα, μ’ αρέσει να είμαι δημιουργική. Δεν είμαι βολεμένη, δε μου αρέσει το βόλεμα του κάνω κάτι, πάει καλά. Το Happy Day δεν το κάνω επειδή με βολεύει, ότι βρήκαμε μια συνταγή που την αγαπάει ο κόσμος και πάει καλά. Μ’ αρέσει, το αγαπώ, το κάνω με χαρά.
Ανά διαστήματα στο τηλεοπτικό ρεπορτάζ υπάρχει το ερώτημα «Θα κάνεις Σταματίνα δεύτερη εκπομπή;»
Συζητήσαμε ότι έχουμε διάθεση να κάνουμε κάτι άλλο. Κατά καιρούς έχουμε συζητήσει και κάποιες ιδέες. Η μόνη διαφορά είναι ότι στο τρέχον συμβόλαιο έχουμε πει ότι οπωσδήποτε μέχρι τη λήξη του κάτι ακόμα θα κάνουμε. Το τι θα είναι αυτό, πότε θα γίνει και αν θα γίνει είναι ακόμα σε ένα θεωρητικό επίπεδο. Τώρα το team το διευθυντικό με τον Χρήστο τον Κόμπο και τη Σοφία Νικητάκου είναι στις Κάννες και η υπεύθυνη ψυχαγωγίας μας, με την οποία έχω πιο συχνή επικοινωνία, της έκανα πλάκα. Της λέω «Θα ψωνίσεις και κάτι να κάνουμε εδώ; Θα μου φέρεις κάποια ιδέα;». Μου λέει «Πήγα να κοιτάξω». Δε με αγχώνει, ούτε είναι αυτοσκοπός. Πιο πολύ το κάνω στη λογική του να δοκιμάσω και κάτι ακόμα.
Τι συμβαίνει όταν η παρέα διαφωνεί πραγματικά και όχι για πλάκα;
Έχω περάσει από όλα τα στάδια. Κοίτα, εκεί παίρνω το ρόλο της ψυχαναλύτριας. Η αλήθεια είναι ότι είναι έντονοι χαρακτήρες οι συνεργάτες μου και υπάρχουν στιγμές που μπορεί να έρθουν σε μια μεγαλύτερη ένταση, σε μια ρήξη, αλλά overall αυτό που μένει είναι ότι χαιρόμαστε που είμαστε όλοι μαζί και στα δύσκολα του καθενός μας όλοι το αποδεικνύουν.
Πρόσφατα διαφώνησες ας πούμε με τον Δημήτρη για την Μπέττυ Μαγγίρα…
Εγώ νομίζω ότι ο Δημήτρης καμιά φορά μπορεί ας πούμε, να έχει μια σωστή άποψη για κάτι, αλλά ο τρόπος με τον οποίο επιλέγει να εκφράσει αυτή την άποψη μπορεί τελικά να τον αδικήσει ως προσωπικότητα. Δηλαδή με την Μπέττυ αυτό που του λέω είναι ότι οκ, το είπες. Δεκτό, σεβαστό. Έχεις ενοχληθεί γι’ αυτό το λόγο. Δεν χρειάζεται να το λες κάθε τρεις και λίγο στον αέρα. Το έχουν μάθει πια οι τηλεθεατές μας. Ο Δημήτρης από την άλλη, θεωρεί ότι μέχρι να γίνει κάτι που θα τον ικανοποιήσει, είτε αυτό λέγεται μια συγγνώμη είτε μια κουβέντα μαζί της, θέλει να το λέει. Εγώ το είπα με διάθεση βέβαια πειράγματος και πάλι ότι «Βρε Δημήτρη, μου φτάνει». Το ‘πες.
Έχεις σε κάποιο διαφημιστικό διάλειμμα πεις σε συνεργάτη σου «Εδώ έκανες λάθος» ή έχεις καυγαδίσει κιόλας για κάτι που έχει γίνει στον αέρα;
Κοίτα, στα δώδεκα χρόνια τα έχω κάνει όλα, είπαμε, δεν είμαι και μητέρα Τερέζα. Και έχω καυγαδίσει και έχω πει «Εντάξει παιδιά, τώρα γιατί το κάνατε αυτό;». Μπορεί και να τους έχω πει ότι «Καλά δεν ακούγατε τη Μαίρη που λέει πάμε σε διάλειμμα και εκείνη την ώρα μιλούσατε, γιατί μου το κάνατε;». Μπορεί να είμαι και εγώ σε μια μέρα πιο έντονη και να, ξέρεις, να δώσω και εγώ μεγαλύτερη διάσταση σε κάτι. Όμως εννιά στις δέκα στο διάλειμμα γελάμε με κάτι ή σχολιάζουμε κάτι και κάνουμε πλάκα.
«Είχα μάθει για έναν πολύ γνωστό ηθοποιό που είχε παρεξηγηθεί»
Έχεις βρεθεί και εσύ κατά καιρούς στο στόχαστρο άλλων εκπομπών. Έχεις νιώσει ότι μπορεί να υπερέβαλαν σε σχόλια που έχουν κάνει για σένα;
Ναι, το έχω νιώσει, αλλά καταλαβαίνω ότι είναι στο πλαίσιο της δουλειάς. Δεν μ’ αρέσει η αμετροέπεια. Δηλαδή αν κάποιος θεωρήσω ότι το παρακάνει, θα το εκφράσω. Το ότι μπορεί κάποιος να πει κάτι παραπάνω στη λογική μιας κουβέντας, επειδή μπορεί να έχει συμβεί και σε εμάς, δεν με ενοχλεί. Αλλά αν καταλάβω ότι υπάρχει πίσω σκέψη, ότι υπάρχει κάτι προσωπικό, ότι υπάρχει μια εμμονή, ότι υπάρχει η λογική που υπάρχει πολύ στη δουλειά μας «Έχω κρατήσει το σχόλιό σου από δύο μήνες πριν και σε περιμένω στη γωνία, στη στιγμή αδυναμία σου για να σου την πω»…
Έχεις μετανιώσει για κάποιο σχόλιο που έχεις κάνει στον αέρα;
Α, μια και οι δύο. Έχω μετανιώσει, ναι. Γιατί ξέρεις, καμιά φορά εδώ παρασύρεσαι και είσαι, ξέρεις, σε πιάνει αυτή η άνεση, η χαλαρότητα της παρέας και μπορεί να πεις το κάτι παραπάνω. Ναι, έχω μετανιώσει και έχω στεναχωρηθεί, ειδικά όταν καταλαβαίνω ότι κάποιον τον στεναχωρήσαμε.
Υπάρχει κάποιο γνωστό πρόσωπο που σταμάτησε να σου μιλάει επειδή έκανες κάποιο σχόλιο γι’ αυτόν στην εκπομπή;
Είχα μάθει για έναν πολύ γνωστό ηθοποιό που είχε παρεξηγηθεί, που τον είχαμε ακυρώσει μια φορά ως καλεσμένο και είχε θυμώσει με την εκπομπή, αλλά το έμαθα- επειδή είμαι άνθρωπος που δεν έχω πρόβλημα να ρίξω τα μούτρα μου, να σε πάρω, να το συζητήσουμε, να σου ζητήσω συγγνώμη- πάντα λύνονται όλα αυτά.
Εσύ έχεις σταματήσει να μιλάς σε κάποιον σε αυτά τα χρόνια της πορείας σου;
Κοίτα, persona non grata, δε σε ξέρω, δεν υπάρχεις, όχι, αλλά ότι να πάρω μια απόσταση, ναι, μου έχει τύχει. Να πάρω μια συνειδητή απόσταση.
Ήταν άνθρωπος που ήσασταν πιο κοντά πριν;
Όχι, όχι, αλλά έχει τύχει ας πούμε, ξέρεις, να μείνω σε ένα τυπικό “Γεια, τι γίνεται;”. Μπορείς να το κάνεις και αυτό. Μπορεί να είσαι τυπικά ευγενικός με κάποιον. Αλλά δεν είμαι ο άνθρωπος που θα σνομπάρω ή θα γυρίσω το κεφάλι μου επιδεικτικά σε κάποιον. Δε μ’ αρέσουν αυτές οι συμπεριφορές.
Με τις απαιτητικές δουλειές που κάνετε ο Θέμης και εσύ, ποιος κάνει μεγαλύτερες υποχωρήσεις στο σπίτι;
Τώρα εκεί λίγο μοιράζεται το παιχνίδι. Το πρωί εγώ λείπω που ξυπνούν όλοι γύρω στις επτά. Εγώ είμαι ήδη εδώ σε πυρετώδεις προετοιμασίες και εκείνος είναι σπίτι με τα παιδιά. Αλλά το μεσημέρι εγώ μπορώ και είμαι σπίτι με τα παιδάκια μας. Εκείνος έρχεται πιο αργά το βράδυ, αλλά με έναν τρόπο όλο αυτό ρολάρει σωστά, με απόλυτη κατανόηση και σεβασμό. Και το Σαββατοκύριακο όσο μπορούμε προσπαθούμε να είμαστε οι πέντε μας.
«Σε εμάς έχει λειτουργήσει ως μυστικό το ότι λείπει ο ένας τον άλλον»
Το έχω πει πολλές φορές, αλλά αυτό το ότι εγώ κάποιες φορές μένω μέσα στην ημέρα με την, με την ανάγκη “Πω, πω, δεν τον χόρτασα. Πού είναι; Να του μιλήσω”. Αυτό κάπου πάντα μου δημιουργεί την επιθυμία να θέλω να περάσω περισσότερο χρόνο μαζί του. Δεν ξέρω πώς θα ήταν αν ήμασταν όλη μέρα κάθε μέρα μαζί. Δηλαδή αυτό, το ότι μου λείπει μέσα στην ημέρα, με βοηθάει να τον ψάχνω, να θέλω να δημιουργήσω τις συνθήκες, να τον δω περισσότερο, να κάνουμε πράγματα. Και αντίστοιχα νομίζω λειτουργεί αυτό και σε εκείνον.
Έχεις την αγωνία της τέλειας μητέρας;
Ω, καλά. Και πολλές φορές αυτολογοκρίνομαι κατά τη διάρκεια της ημέρας. Λέω κοίτα, στα παιδιά σου λες αυτό, αλλά εσύ δεν είσαι ένα ζωντανό παράδειγμα. Προσπαθώ λοιπόν, αυτολογοκρίνομαι και εγώ. Ή ας πούμε λέω θέλω να ‘μαι ήρεμη, αλλά καμιά φορά αν πω κάτι τρεις φορές και δε γίνει, ανεβάζω την ένταση. Εκεί, ας πούμε, λέω τώρα αξίζει να χαλάς μια ωραία ατμόσφαιρα;
Ποια πλευρά του εαυτού σου βλέπουν ο Θέμης και τα παιδιά στο σπίτι που δεν ξέρουν οι τηλεθεατές του Happy Day;
Ναι, οι τηλεθεατές του Happy Day βλέπουν κυρίως την αλέγκρα πλευρά. Έχω και της πειθαρχίας την πλευρά, που όμως είναι μονόδρομος, δηλαδή με τρία παιδιά στο σπίτι και τόσα πράγματα άμα δεν έχεις και αυτή λίγο την προσήλωση δε βγαίνει το πρόγραμμα.
«Ξαφνικά πήρα πολλά μαθήματα ζωής χωρίς να το ζητήσω»
Σταματίνα έχεις μιλήσει πολλές φορές για την ξαφνική απώλεια του πατέρα σου. Τι άλλαξε μέσα σου σε εσένα μετά από αυτή την απώλεια;
Νομίζω ότι μετά από μια τέτοια απώλεια, είτε το καταλάβεις είτε όχι, γίνεσαι ένας διαφορετικός άνθρωπος. Εγώ ήμουν σε μια ηλικία που δεν ήμουν ούτε μικρή. Δεν ήμουνα δηλαδή πέντε χρονών, ούτε όμως μεγάλη. Ήμουνα σε αυτό το πρώτο στάδιο που έχεις πρωτοπιάσει δουλειά, που προσπαθείς ξέρεις να κάνεις τα πρώτα σου βήματα. Ήμουν όμως μικρό κορίτσι και ξαφνικά ένιωσα την ανάγκη και να μεγαλώσω για να στηρίξω τη μαμά μου, που όμως και εκείνη είχε την αγωνία να στηρίξει εμένα. Είχε φύγει ο μπαμπάς μου και έγινε τόσο ξαφνικά που είχα να παλέψω με το μέσα μου ότι είπα αυτά που ήθελα; Μοιράστηκα τα συναισθήματά μου; Ξαφνικά δηλαδή πήρα πολλά μαθήματα ζωής χωρίς να το ζητήσω. Και επίσης ήμουν και ο άνθρωπος που έτρεξα κάποιες διαδικασίες τότε που ήταν πολύ σκληρές για ένα κορίτσι μικρό. Δηλαδή να πάω στο αστυνομικό τμήμα να πάρω τα πράγματα που είχε μαζί του στο αυτοκίνητο, να παραστώ στο δικαστήριο που έγινε γιατί κάποιος τον χτύπησε και προκάλεσε το θάνατό του. Δόξα τω Θεώ όμως κατάφερα να τα διαχειριστώ και πια και μετά από μεγάλη διαδρομή και ψυχανάλυση.
Έκανες ψυχοθεραπεία γι’ αυτό.
Βεβαίως και ψυχοθεραπεία και μετά από κάποια χρόνια και δημιουργώντας και τη δική μου οικογένεια, κατά καιρούς είχα κάποια μηνύματα ότι και ο μπαμπάς μου είναι κάπου εκεί και είναι φύλακας άγγελός μου.
Νιώθεις ότι σε έχουν αδικήσει κάποια σχόλια που έχουν γίνει για σένα;
Κατά καιρούς ναι, αλλά εντάξει, όχι, όχι από συναδέλφους. Γενικώς δεν έχω παράπονο. Με αγαπάνε οι συνάδελφοι και τους αγαπώ κι εγώ και είναι καλοπροαίρετοι. Στο άλλο κομμάτι που σου είπαν ότι εγώ θεωρώ ότι το να λέμε τη γνώμη μας σε μια παρέα που είμαστε και σχολιάζουμε πράγματα είναι μονόδρομος. Γιατί όντως υπάρχουν άλλες παρουσιάστριες Που ξέρεις αφήνουν τη δύσκολη δουλειά για τους συνεργάτες και εκείνες θέλουν να έχουν απλά ξέρεις ένα πλάνο χαμογελώντας ή να μην σπάσουν αυγά. Εγώ θεωρώ ότι ο κόσμος ξέρει ότι όπως θα πω το καλό, θα πω και το κακό και όπως πω αυτό που θεωρώ σωστό, θα πω και το λάθος.
Από κει και πέρα θα σου πω μια φορά ας πούμε, με ενόχλησε ένα σχόλιο που είχα δει στο Instagram από μια άσχετη που γράφει από κάτω «Μην το παίζεις καλό παιδί. Σε είδα προχθές σε ένα κατάστημα και έλεγες εγώ είμαι η Τσιμτσιλή, θα με εξυπηρετήσετε». Εν τω μεταξύ αυτό είναι το ακριβώς αντίθετο από εμένα. Εκνευρίστηκα τόσο πολύ με αυτό το σχόλιο που μπήκα στη διαδικασία. Καλά της απάντησα και ανοιχτά. Έστειλα προσωπικό μήνυμα και λέω επειδή αυτό που λες είναι ψέματα και το ξέρεις, αν δεν ανακαλέσεις θα είναι η πρώτη φορά που θα πάω σε δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος να βρω ποια είσαι και γιατί το λες. Εγώ είμαι ακριβώς το αντίθετο. Τελικά η κυρία μου ζήτησε δημόσια συγγνώμη και μου λέει σας μπέρδεψα με κάποια άλλη.
Υπήρξε αυτά τα χρόνια που κάνεις το Happy Day πρόταση από άλλο σταθμό που να την σκέφτηκες;
Εσύ ξέρεις από τηλεοπτικό ρεπορτάζ. Υπήρξαν προτάσεις και πολύ τιμητικές και πολύ ζεστές και γενναιόδωρες και ειδικά στη μία περίπτωση ήταν τόσο γενναιόδωρη που λέω πρέπει έστω να τη σκεφτώ. Αλλά πάντα στο τέλος της ημέρας, όταν με φανταζόμουν εκτός Happy Day, εκτός Alpha, κάπως δεν ένιωθα καλά. Δεν ξέρω πώς να σου το εξηγήσω. Δηλαδή με τη λογική έλεγα ναι, μα αυτή η πρόταση φαντάζει πολύ ενδιαφέρουσα, αλλά με την καρδιά ήμουν εδώ, οπότε είμαι άνθρωπος που ακούει την καρδιά.
Οι προτάσεις είχαν να κάνουν με εντελώς διαφορετικά πρότζεκτ ή να μεταφέρεις αυτό που πολύ πετυχημένα έστησες εδώ σε ένα άλλο κανάλι;
Η αλήθεια είναι ότι αυτές οι προτάσεις που δέχτηκα αυτά τα χρόνια ήταν κυρίως για την πρωινή ζώνη.
Παπανώτας, Φραγκολιάς ή Μεσαροπούλου;
Α, θες να μου κλείσεις το σπίτι; Και οι τρεις συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον και όλοι κάτι βάζουν στην παρέα. Ο καθένας τα δικά του μετερίζια. Με τον Δημήτρη είμαστε μαζί από την πρώτη μέρα. Άμα εξαιρέσεις τη χρονιά που πήγε με τον Γιώργο στον ΣΚΑΙ. Με τον Κώστα είμαστε από τη δεύτερη σεζόν, επί της ουσίας όμως από την πρώτη χρονιά, γιατί η πρώτη σεζόν κράτησε τέσσερις μήνες. Και με την Τίνα, ξεκίνησε ως τηλεοπτική συντάκτρια με μια παρουσία δύο ή τρεις φορές την εβδομάδα και τα τελευταία οκτώ, εννιά χρόνια, είναι εδώ αναπόσπαστο κομμάτι.
Τι σε φοβίζει περισσότερο; Η επιτυχία ή η συνήθεια;
Τώρα μεγάλη κουβέντα λες, αλλά σου λέω τη συνήθεια με την έννοια που τη λες δεν τη βιώνω. Δηλαδή μπορεί να είναι μια συνήθεια το ωράριο, το πρόγραμμα, το τι ώρα έρχομαι, το ότι βλέπω τους ίδιους ανθρώπους, είμαι με τους ίδιους συνεργάτες στην ίδια ζώνη. Αλλά η σκαλέτα μας διαφοροποιείται. Δηλαδή πάντα έχει κάτι διαφορετικό. Μ’ αρέσει πολύ αυτό που στο τέλος πάντα νιώθω «κοίτα, κάναμε ωραία εκπομπή σήμερα» με την έννοια ότι βγάλαμε ειδήσεις, βγάλαμε ωραίες συνεντεύξεις, έχουμε ωραία πρόσωπα, έχουμε ωραίο σχόλιο. Ξέρεις ότι πολλές φορές βλέπω ας πούμε στο Zappit που ξέρεις ότι σε διαβάζω και βλέπω τα αποσπάσματα και γελάω μόνη μου, ειδικά στο πώς γίνεται η κουβέντα που αυτό που λέμε λύνει ο ένας, δένει ο άλλος και λέω τα λέμε ωραία. Δεν εννοώ για μένα, εννοώ και οι συνεργάτες μου. Δηλαδή πολλές φορές ακούω και αστεία που δεν τα έχω πιάσει στον αέρα γιατί κάτι μπορεί να μου λέει η Μαίρη στο αυτί ή κάτι μπορεί να είναι το μυαλό μου στο πού θα πάμε μετά. Και λέω ωχ, κοίτα αυτό είπε ένα αστείο ο Δημήτρης, το προσπέρασα ή κοίτα αυτό τι ωραίο! Είχε πλάκα.
Στο κλείσιμο θα ήθελα να σε ρωτήσω αν βρίσκεις χρόνο για τη Σταματίνα.
Μεγάλη κουβέντα τώρα αυτή που ανοίγεις αγαπημένε μου φίλε Γιώργο. Προσπαθώ να βρίσκω και όταν εννοώ να βρίσκω χρόνο για μένα, δεν εννοώ να κάνω τα μποτέ μου ή ξέρεις κάποια ιεροτελεστία ομορφιάς. Αυτό που έχω καταλάβει μεγαλώνοντας ότι χρειάζομαι είναι κάποιες στιγμές ηρεμίας. Δηλαδή να πω ότι για μισή ώρα θα αδειάσω το κεφάλι μου από σκέψεις, θα πάρω βαθιές ανάσες, θα ηρεμήσω. Χρειάζομαι τέτοιες στιγμές, τέτοιες στιγμές που προσπαθώ και τις αναζητώ μέσα στην ημέρα. Δηλαδή πια θα γυρίσω μισή ώρα πριν έρθουν τα παιδιά από το σχολικό γιατί θέλω να κάτσω λίγο να ξεκουραστεί το κεφάλι μου. Αυτό είναι που έτσι ψάχνω μέσα στην ημέρα.
Έχεις προορισμό «καταφύγιο»;
Κοίτα, το σπίτι μου όταν λείπουν όλοι γιατί ο Θέμης είναι στη δουλειά και τα παιδιά στο σχολείο μοιάζει με ένα ήρεμο καταφύγιο. Μετά αρχίζει το ξύλο, το πέρα δώθε, οι φωνές…
Τελικά, τι εκπομπή θα ήθελες να κάνεις μέχρι να λήξει το συμβόλαιό σου;
Τα στελέχη θα μας πουν. Δεν ξέρω κι εγώ. Άκου και δεν είναι και αυτοσκοπός. Αν είναι να ‘ρθει κάτι ωραίο που θα το πιστεύει και ο σταθμός και θα το πιστεύω κι εγώ και θα το κάνω με διάθεση και με όρεξη, ας γίνει, αλλιώς…
