Μπορεί το Real View να ολοκληρώθηκε έναν μήνα πριν το τέλος της σεζόν και οι τηλεθεάσεις του να περιορίζονταν σε χαμηλά μονοψήφια, η συζήτηση γύρω από την εκπομπή και όσα διαμείβονταν μεταξύ των τεσσάρων παρουσιαστριών δεν σταμάτησε ποτέ.
Το πρωί της Δευτέρας (3/8) η Σοφία Μουτίδου επέστρεψε με νέο βίντεο στο κανάλι της στο YouTube, το οποίο είχε αφήσει λόγω της ενασχόλησής της με την τηλεόραση τους τελευταίους μήνες.
Εκεί μίλησε για το ψυχικό και σωματικό κόστος που είχε η απόφασή της να εμπλακεί στο συγκεκριμένο τηλεοπτικό πρόγραμμα, αφού οι ρυθμοί του καθημερινού υπερέβησαν τα προσωπικά της όρια, σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες επαγγελματικές υποχρεώσεις της.
«Ήταν πάρα πολύ απαιτητικό το πρόγραμμα. Κάπως ήταν πιο ψηλό από το μπόι μου. Ήταν καθημερινή η δουλειά, ήταν το podcast με τον Κώστα, ήταν η σχολή, ήταν η πρακτική που ξεκίνησα με πελάτες, διάβασμα επίσης, οπότε κάπως δεν πάλευα και το βίντεο μισή Κυριακή που είχα ελεύθερη να πρέπει να το κάνω», ξεκίνησε να λέει η Σοφία Μουτίδου.
«Και, επίσης, ένα ακόμα θέμα, δεν θα πω ψέματα, ήταν η καθημερινή έκθεση. Δηλαδή το γεγονός ότι ήμουνα κάθε μέρα στην τηλεόραση μου ήταν πάρα πολύ περίεργο κάποιος να πει “α, τη Δευτέρα έχω καιρό να δω τη Σοφία, να τη δω σε λίγο πάλι”. Ήταν ένα υπερκάψιμο και έτσι είπα να αποσυρθώ», παραδέχεται.
«Τα πράγματα δεν ήταν εύκολα για μένα και ούτε είναι ακόμα εύκολα. […] Να σας πω ότι η χρονιά που πέρασε για μένα ήταν πάρα πολύ δύσκολη. Ξέρω ότι πάρα πολύς κόσμος περιμένει και κουτσομπολιά και “νόστιμα”. Θα περιοριστώ μόνο στη δική μου δυσκολία. Εγώ ζορίστηκα πάρα πολύ στην εκπομπή. Είναι κάτι που και εσείς διακρίνατε πολύ συχνά και μου το γράφατε. “Σε βλέπουμε ζορισμένη, σε βλέπουμε να περνάς δύσκολα.” Πράγματι, πέρασα πάρα πολύ δύσκολα.
Δυστυχώς, πήγε και μπροστά η θεραπεία έτσι. Γιατί λέω “δυστυχώς”; Γιατί πολλές φορές από δυσάρεστα συμπτώματα σκαλίζεις πράγματα. Ήταν ζόρικα για μένα. Είχα επενδύσει σε κάτι πιο… δεν ξέρω, πιο δημιουργικό. Δεν μου βγήκε έτσι. Αλλιώς το φαντάστηκα και αλλιώς ήταν. Αισθάνθηκα πιεσμένη πολλές φορές, αισθάνθηκα και απειλημένη και φοβισμένη. Αισθάνθηκα πολύ φόβο στην εκπομπή. Πάρα πολύ φόβο από την έκθεση και από τον διασυρμό.
[…] Ήρθα πάρα πολύ κοντά με τον φόβο και την απειλή του διασυρμού, σαν όλο αυτό το στερέωμα το οποίο περιμένει, αδημονεί να ξυπνήσει την επόμενη μέρα και να βρει τι θα μπορούσε να είναι μεμπτό, τι είναι αξιοκατάκριτο. Δεν μου ήταν απλό. Καθόλου. Και επειδή δεν είχα και κάποια συναισθηματική καβάντζα στη δουλειά, αυτό ήρθε και έγινε πολύ σκληρό», περιγράφει η Σοφία Μουτίδου.
«Είχα να έρθω αντιμέτωπη με πάρα πολλά ιδεολογικά task στην εκπομπή και είδα ότι η τηλεόραση δεν είναι ο χώρος στον οποίο μπορείς να πάρεις τον χρόνο και την ποιότητα που θέλεις για να αναπτύξεις μια άποψή σου. Πάρα πολλοί μου γράφανε “Δεν είσαι ο εαυτός σου”. Παιδιά, ο εαυτός μας είμαστε σε όλες τις εκδοχές, ακόμα και όταν αυτό που δείχνουμε νομίζουμε ότι δεν είμαστε εμείς. Πάντως εμείς είμαστε. Επιλέγουμε έναν τρόπο, ακόμα και αυτό το ότι δεν είμαστε εμείς είναι δική μας τελική επιλογή του πώς θα εμφανιστούμε όταν δεν είμαστε εμείς. Εγώ ήμουνα και εκείνη, εγώ είμαι και τώρα. Το έχω ξαναπεί, δεν υπάρχει διάζευξη “ή το ένα ή το άλλο”. Είμαστε και το ένα και το άλλο.
Εγώ είχα χρόνια να βρεθώ σε ένα περιβάλλον εργασιακό που δεν ήμουνα καλά και είχα ξεχάσει πώς είναι και έκανα ένα πολύ καλό επαναληπτικό, όπου πράγματι η εργασιακή δυσφορία είναι κάτι το διαφορετικό. Γιατί είναι συνδεδεμένο το πώς θα ζήσεις, είναι συνδεδεμένη η επαγγελματική σου συνέπεια. Θα κάνουμε βίντεο γι’ αυτό, τι θα πει επαγγελματική συνέπεια. Είναι η υπόσχεση που έχεις δώσει για δέσμευση στον εαυτό σου και στους άλλους και κατά πόσο μη τηρώντας την δημιουργείται μια εικόνα προς εσένα κατ’ αρχάς και μετά προς τους άλλους ότι δεν μπορείς να αναλάβεις μια ευθύνη.
Η δυσφορία, λοιπόν, η επαγγελματική είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο. Δεν την βάζω σε ιεραρχία. Λέω ότι είναι μια άλλη δυσκολία. Άλλη είναι στο σπίτι, άλλη είναι με τον φίλο, άλλη με τον γκόμενο, άλλη με τον πατέρα εννοείται, εεε, άλλη με το παιδί. Δεν θα πω τώρα όλες τις ιδιότητες, αλλά στη δουλειά είναι σκληρά τα πράγματα. Συναισθάνομαι τώρα πια τους φίλους μου που δουλεύουν σε γραφεία και μου λένε ότι είναι ζόρικα. Χρειάζομαι κάθε μέρα ένα κίνητρο για να σηκωθώ και να πάω.
Το καθημερινό, ας πούμε για παράδειγμα, και η τριβή, ε, σε ένα περιβάλλον που δεν περνάς καλά και πρέπει να είσαι εκεί και να αποδίδεις και τα μάλα, γιατί αυτή είναι η δουλειά σου και έτσι θα πληρωθείς. Ζόρικα πράγματα, πολύ ζόρικα. Εγώ προσπάθησα δύο φορές να βρω μια άλλη δουλειά για να μπορέσω να φύγω. Δεν τα κατάφερα και έτσι έμεινα. Δεν είναι απλά τα πράγματα, όταν η δουλειά είναι πιεστική. Δεν είναι απλά για την ψυχή του ανθρώπου και για το σώμα του. Ούτε και θεωρώ άμοιρο όλο αυτό που μου συμβαίνει τώρα με αυτό που πέρασα.
Η ψυχοπίεση που μπορεί να αισθάνεσαι σε ένα εργασιακό περιβάλλον -πραγματικά θα μου πεις “τι μας λες τώρα;” αλλά εντάξει, αφού το πέρασα το λέω- μπορεί να σκάσει ποικιλοτρόπως επάνω στο κορμί και με χιλιάδες συμπαράγοντες να ‘ρθει να γίνει ένα “τσουφ”. Εννοείται που η συμβουλή μου παραμένει η ίδια. Όταν υπάρχει αυτή η δουλειά, τελειώνει και φεύγεις ή αν είναι στο πλάνο να μην τελειώσει ποτέ, την τελειώνεις μόνος σου. Δηλαδή αν δεν έχει ημερομηνία λήξης η δουλειά, πρέπει οπωσδήποτε να την κάνεις μ’ ελαφρά πηδηματάκια και να απομακρυνθείς, γιατί η επιστροφή στο στρεσογόνο περιβάλλον δεν είναι βοηθητική», καταλήγει στην εξομολόγησή της η Σοφία Μουτίδου.
