Συνέντευξη στην Όλγα Λαφαζάνη και την κάμερα του Happy Day παραχώρησε η Νίκη Κάρτσωνα.
Το πρώην μοντέλο και νυν επιχειρηματίας άνοιξε την πόρτα του καταστήματός της στην Καλαμάτα, όπου πρόκειται να μετακομίσει μόνιμα με την οικογένειά της, και μοιράστηκε πτυχές της ζωής της, ενώ αναφέρθηκε και στον λόγο που τους έκανε να πάρουν την απόφαση να φύγουν από την Αθήνα.
«Γεννήθηκα εδώ και έζησα μέχρι 12 χρονών, μετά έφυγα γιατί ήμουν εσώκλειστη στο Ολυμπιακό Στάδιο στην Εθνική Ομάδα Ρυθμικής Γυμναστικής, άρα στερήθηκα πολύ νωρίς αυτόν τον τόπο που αγαπάω. Και από 12 χρονών μέχρι τώρα είμαι στην Αθήνα. Ωστόσο, πηγαινοέρχομαι πάρα πολύ συχνά. Από το 2007 που άνοιξα το πρώτο μου κατάστημα εδώ, είμαι ανελλιπώς κάθε Παρασκευή εδώ. Έρχομαι Παρασκευή και φεύγω Σάββατο.
Ένα όνειρό μου είναι να ‘ρθω να μείνω μόνιμα εδώ, που εύχομαι να πραγματοποιηθεί σε έναν χρόνο. Θέλω να γυρίσω και να βρω το παιδί Νίκη. Νιώθω ότι είναι η στιγμή στα 50 μου να γυρίσω, να βρω τη Νικούλα, να την αγκαλιάσω, να πάρω το ποδήλατό της, να δω τις παιδικές μου φίλες, να ασχοληθώ περισσότερο με μένα και να χαλαρώσω», περιγράφει η Νίκη Κάρτσωνα.
«Πιστεύω στη συμπαντικότητα, στις συνθήκες, στη συγχρονικότητα των πραγμάτων. Δηλαδή ακόμα και αυτό το μαγαζί, το πότε κλείστηκε… κλείστηκε δύο μήνες πριν φύγει η μαμά μου και μου είπε «προχώρα, μη φοβάσαι». Ήταν σαν να μου λέει «προχώρα, γιατί όταν φύγω από αυτή τη ζωή, θέλω κάτι να έχεις να κάνεις, να απασχολείσαι, για να μη στεναχωριέσαι». Αυτή είναι η οδηγία της Τζένης», εξομολογείται στη συνέχεια της συζήτησης.
Όταν η κουβέντα στρέφεται στον θάνατο της μητέρας της, η Νίκη Κάρτσωνα συγκινείται ιδιαίτερα και η φωνή της “σπάει”.
«Είναι δύσκολο τώρα να ανοίξω συζήτηση για τη μαμά μου, γιατί είναι τεράστια απώλεια να χάνεις τη μαμά σου. Μια τόσο καλή μαμά. Κάθε βράδυ της ζητάω συγγνώμη, γιατί κάθε μέρα κλαίω. Και ξέρω ότι καμία μαμά δεν θέλει τα παιδιά της να κλαίνε. Κάθε μέρα στεναχωριέμαι. Κάθε μέρα κλαίω, κάθε βράδυ της λέω «σ’ αγαπώ, συγγνώμη που έκλαψα και σήμερα», αλλά μας λείπει πάρα πολύ. Πάρα πολύ. Και ας ήταν η φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων και ας ήθελε να “φύγει”. “Έφυγε” μια στιγμή που ήθελε η ίδια να φύγει, γιατί είχε κουραστεί. Τεράστια απώλεια».
