Το πρώτο μέρος της αποκαλυπτικής συνέντευξης που έδωσε η Ναταλία Γερμανού στο zappit...
Αφοπλιστικά ειλικρινής και με μια αυτογνωσία που έχει χτιστεί μέσα στα χρόνια που βρίσκεται στον τηλεοπτικό αέρα, η Ναταλία Γερμανού έρχεται σήμερα στο zappit, στο πρώτο «The Full Story» του 2026.
Η Ναταλία Γερμανού μιλάει για τη διαδρομή της, τις επιλογές της και τους ανθρώπους που συνάντησε επαγγελματικά σε αυτήν τη μακρά πορεία. Δεν αποφεύγει τις δύσκολες αλήθειες, δεν ωραιοποιεί τα λάθη, αλλά τα αντιμετωπίζει ως μαθήματα που την ωρίμασαν και τη διαμόρφωσαν.
Από την ανάγκη της να είναι «καλή με όλους» στα πρώτα της βήματα, μέχρι τη σημερινή της ελευθερία να ακούει και να εκφράζει καθαρά τη φωνή της, η Ναταλία Γερμανού ξεδιπλώνει τη φιλοσοφία της για την τηλεόραση, το ζωντανό πρόγραμμα, τις συνεργασίες και τις λεπτές ισορροπίες που καλείται να διαχειριστεί.
Σε αυτό το πρώτο μέρος της συνέντευξης, η Ναταλία Γερμανού αποδεικνύει γιατί παραμένει για τόσους τηλεθεατές ένα «σταθερό ραντεβού» – όχι απλώς μια τηλεοπτική παρουσία, αλλά ένα οικείο κομμάτι της καθημερινότητάς τους.
Αισθάνομαι ότι ίσως είμαι ένα σταθερό ραντεβού. Mε ξέρουν πια πάρα πολύ καλά, με γνωρίζουν πολύ καλά. Πιστεύω ότι οι τηλεθεατές έχουν απόλυτη οικειότητα μαζί μου και είμαι μια γνωριμία ζωής, συντροφικότητας, έχω μεγαλώσει γενιές που λένε. Είμαι σαν ένα κομμάτι της ζωής τους ή του σπιτιού τους, της συντροφιάς τους και αυτό μ’ αρέσει πάρα πολύ, με συγκινεί.
«Όσο περνούν τα χρόνια εκτίθεμαι όλο και περισσότερο, ελευθερώνοντας τη Ναταλία τηλεοπτικά»
Με την έννοια ότι μπορεί ξεκινώντας να κάνω τηλεόραση να ήμουνα ένα πιο κρατημένο παιδί, γιατί δεν ήθελα ποτέ να στεναχωρώ κανέναν, είχα αυτό το διπλωματικό, δημοσιοσχετίστικο… “να είμαι καλή με όλους, να τα ‘χουμε καλά με όλους”. Ακόμα και αν διαφωνούσα πολλές φορές με τις απόψεις πολλών που φιλοξενούσα ή με πολλά θέματα που φιλοξενούσα, εγώ δεν συμφωνούσα με αυτά που ακούγονταν στον τηλεοπτικό αέρα, όμως δεν τολμούσα να το αρθρώσω παλιότερα. Τώρα πια όσο περνάνε τα χρόνια, όσο μεγαλώνω, όσο ωριμάζω, ελευθερώνομαι περισσότερο. Και ακούω τη φωνή μου να ηχεί πιο δυνατά, πιο καθαρά, πιο έντονα.
«Θα μπορούσα να κάνω πολλά στην τηλεόραση»
Κάθε φορά που βλέπω ένα τηλεπαιχνίδι που μ’ αρέσει λέω “να ρε συ, δεν έχω κάνει ένα τηλεπαιχνίδι”. Θα μπορούσα να κάνω μια ταξιδιωτική εκπομπή… είναι πολλά αυτά που μ’ αρέσουν. Δηλαδή εγώ την αγαπώ την τηλεόραση. Την αγαπώ πραγματικά. Δεν την υπηρετώ μόνο για βιοποριστικούς λόγους και ας είναι το βασικό μου βιοποριστικό μέσο. Άρα λοιπόν σου απαντώ ότι θα μπορούσα να κάνω πάρα πολλά πράγματα στην τηλεόραση, αλλά το ζωντανό είναι αυτό που αγαπώ περισσότερο απ’ όλα. Στο μαγνητοσκοπημένο δεν είμαι πολύ καλή.
Ζωντανό βραδινό μόνο το Fame Story έχω κάνει. Μακάρι να κάνω βραδινό. Αρκεί να είναι ζωντανό. Γιατί στο μαγνητοσκοπημένο, δηλαδή τι γίνεται εγώ, τι παθαίνω; Στο Secret Song που ήταν μια καταπληκτική εκπομπή, μαγική εκπομπή και νιώθω ευγνώμων που την έκανα… επειδή έπρεπε να πάμε πάλι και πάμε ξανά… έλεγα κάτι ωραίο, ήμουνα σε φόρμα, το ‘κανα πολύ καλά, λέγανε “τέλειο, το κρατάμε. Άλλη μία. Άλλη μία, άλλη μία. Στο τρίτο άλλη μία”, εγώ έχω χάσει την ενέργειά μου. Ξέρεις τι εννοώ; Δηλαδή το μομέντουμ εμένα μού ‘φυγε. Εγώ είμαι του μπαμ και κάτω τώρα, πάμε παιδιά τώρα το ‘χουμε, τώρα ζωντανό. Μακάρι, ό,τι είναι να γίνει θα γίνει, τώρα είμαι εδώ, κάνω αυτό και το αγαπώ.
Αν ξανάκανα εκπομπή συνεντεύξεων όπως είχα κάνει το “Η Γερμανού ξανάρχεται”, θα την έκανα πολύ διαφορετικά πια γιατί είμαι πολύ διαφορετική εγώ πια απ’ ότι ήμουνα τότε. Ήταν μια πολύ ωραία εκπομπή και εκείνη. Και επίσης είχα κάνει παλιότερα μία εκπομπή που έπαιρνα τους καλεσμένους και τους πήγαινα σε μια χώρα που επέλεγαν εκείνοι. Άλλα χρόνια.
«Σίγουρα έχω κάνει πράγματα στην τηλεόραση που σήμερα δεν θα έκανα»
Όμως τη δεδομένη στιγμή υπήρχε λόγος που τα έκανα. Είτε αυτός ο λόγος ήτανε ανάγκη επαγγελματική… γενικά θα πω και θα βάλω τελεία. Σαν άνθρωπος είμαι της άποψης να μην μετανιώνουμε περισσότερο, να προσπαθούμε από κάθε κατάσταση που έχουμε βιώσει να παίρνουμε το μάθημα. Να μη στεκόμαστε στο λάθος, να στεκόμαστε στο μάθημα του λάθους του ενδεχόμενου. Δηλαδή ωραία, μπορεί να έχει τύχει και αυτό που λες, να ‘χω κάνει και συμβιβασμούς, να ‘χω περάσει και από περίεργες στενωπούς και τα λοιπά. Το μάθημα όμως ποιο ήτανε; Ότι σκληραγωγήθηκα, το έμαθα, το πέρασα και έγινα καλύτερη για αυτό που βιώνω σήμερα.
Είχα πάρα πολλές ωραίες τηλεοπτικές στιγμές. Βέβαια θα θυμηθώ και τη συνύπαρξή μου με τον πατέρα μου στην εκπομπή του Κώστα Χαρδαβέλλα στο Star, που για χάρη του είχα πάει και στο Κόσοβο ως πολεμική ανταποκρίτρια, έκανα το ρεπορτάζ και γύρισα και κάναμε μαζί εκείνη την πολύ ωραία κουβέντα με τον Κώστα Χαρδαβέλλα για την εκπομπή στο Star. Αυτό το θυμάμαι πολύ έντονα.
Μετά από τόσα πολλά χρόνια, υπήρξαν στιγμές που έχω κληθεί να διαχειριστώ καταστάσεις που ακροβατούσαν, σε λεπτές ισορροπίες, ισορροπούσαν μάλλον σε λεπτές ισορροπίες. Όλες αυτές ήταν στιγμές λίγο δύσκολες.
«Υπήρξαν στιγμές στον αέρα που αισθάνθηκα την καρδιά μου να σφίγγεται»
Αισθάνθηκα τον λαιμό μου να ξεραίνεται, αλλά η πρόκληση αυτή είναι: να τα βγάλεις πέρα. Να τα βγάλεις πέρα σε αυτές τις δύσκολες στιγμές του ζωντανού τηλεοπτικού αέρα.
Πώς αντιδράς Ναταλία εκείνη την ώρα; Όταν διαπιστώνεις ότι συμβαίνει κάτι, το οποίο μπορεί να σου τινάξει την εκπομπή στον αέρα;
Είμαι πάρα πολύ ψύχραιμη και αισθάνομαι ότι ο λόγος που μου έχει εμπιστοσύνη και ο αρχισυντάκτης μου και το κανάλι και οι συνεργάτες μου, είναι γιατί ξέρουν ότι σε μια δεδομένη στιγμή κρίσης, δυσκολίας θα τη χειριστώ με ψυχραιμία. Μετά μπορεί να πάω στο καμαρίνι για να καταρρεύσω, να βάλω τα κλάματα, να πω «Παναγία μου, τι ήταν αυτό που πάθαμε», αλλά εκείνη τη στιγμή που πρέπει να είμαι ψύχραιμη, είμαι ψύχραιμη.
«Άκουγα αρκετούς συναδέλφους που λέγανε ότι ο Γιώργος Παπαδάκης δεν άντεξε τη ζωή του χωρίς το Καλημέρα Ελλάδα»
…και ότι πικράθηκε, ζορίστηκε, δυσκολεύτηκε. Ε, το κατανοώ. Αισθάνομαι ότι αυτός ο άνθρωπος έδωσε τόσα πολλά πράγματα στην ελληνική τηλεόραση, πραγματικά… Δηλαδή, τόσα πολλά πράγματα. Και μπορώ ίσως, ίσως να καταλάβω –γιατί είναι ξέρεις πολύ εύκολο έξω από τον χορό λέμε «Ναι, τον καταλαβαίνω πώς θα ένιωθε», όχι, δεν τον καταλαβαίνουμε– μόνο αν κάποιος συνεργαζόταν μαζί του θα μπορούσε ίσως να καταλάβει πώς αυτός ο άνθρωπος που επί τριάντα τόσα χρόνια ξυπνούσε κάθε πρωί στις τρεις τα ξημερώματα, τέσσερις, για να λέει την καλημέρα του στους Έλληνες και στο ελληνικό κοινό, μπορεί να αισθάνθηκε την τελευταία μέρα που πήγε σπίτι του και ήξερε ότι μετά δεν έχει εκπομπή την άλλη μέρα. Κάποιοι θα λέγανε «Ωραία, δεν χαίρεται που ξεκουράστηκε;». Υπάρχουν λοιπόν δύο ειδών, δύο κατηγορίες ανθρώπων: αυτοί που για αυτούς η τηλεόραση και αυτό είναι η ζωή τους όλη, και αυτοί που για αυτούς υπάρχει και ζωή χωρίς τηλεόραση.
«Σε κοιτάω στα μάτια και σου λέω ότι για μένα υπάρχει και ζωή χωρίς τηλεόραση»
Προφανώς και έχω σκεφτεί την επόμενη μέρα. Δηλαδή, δεν είμαι 30 χρονών, ούτε 25. Αισθάνομαι βεβαίως ότι ακόμα ίσως, όσο έχω ενέργεια, διάθεση και όσο ο κόσμος μου δείχνει ακόμα αγάπη και συμπάθεια, έχω να δώσω πράγματα ε στην, στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο και γενικά σ’ αυτό που λέμε media, αλλά προφανέστατα θα έρθει κάποια στιγμή που θα πρέπει να παραδώσω κι εγώ μια σκυτάλη σε επόμενη γενιά, σε άλλους παρουσιαστές.
Η τηλεόραση είναι ένα μέσο παλιό, δηλαδή είναι ένα μέσο που πολλά χρόνια υπάρχει. Ο κόσμος όμως αυτή τη στιγμή έχει πληροφόρηση, πληροφορία μάλλον, από παντού. Έχει δηλαδή την επιλογή του internet, του YouTube, της πλατφόρμας, α, του να δει μια ταινία, του να δει βιντεάκια στο TikTok, του να κάνει, του να ράνει, από παντού. Άρα λοιπόν εμείς τι πρέπει να κάνουμε; Να μην εφησυχάζουμε ποτέ. Να ψάχνουμε και καινούργιες ιδέες διαρκώς, να ανανεωνόμαστε. Ε, ο εχθρός του καλύτερα λοιπόν, είναι του να πεις «ΟΚ, εντάξει».
«Ο εχθρός της εκπομπής μου είναι ο τίτλος της»
Ο εχθρός της εκπομπής μου είναι να το πιστέψεις, να πεις «Πφ, καλύτερα δεν γίνεται». Γίνεται. Συνεχώς γίνεται καλύτερα, συνεχώς…
Ασταμάτητα, ασταμάτητα. Σκέφτομαι, ψάχνω, μπαίνω, βλέπω τηλεόραση ξένη, βλέπω αμερικάνικη τηλεόραση, βλέπω αγγλική τηλεόραση, βλέπω βίντεο από άλλα πράγματα, βλέπω internet, δεν σταματάω ποτέ και έχω την ευλογία, δόξα τω Θεώ Παναγία μου, είμαι ευγνώμων για αυτό, έχω την ευλογία να έχω συνεργάτες, κανάλι και αρχισυντάκτες οι οποίοι δεν μου λένε «Παράτα μας κοπέλα μου, κάτσε στα αυγά σου και κάνε αυτό που κάνεις να ρημαδοτελειώσει η σεζόν να πάμε σπίτια μας», αλλά καλοδέχονται τις ανησυχίες μου και είμαστε συνεχώς στο ψάξιμο και στην ανανέωση.
Αν κάποιος πει παρουσιαστής πει «Δεν με ενδιαφέρουν τα νούμερα τηλεθέασης» τον θαυμάζω, μπράβο του και καλά κάνει, αλλά για μένα το να πεις «Δουλεύω στην τηλεόραση αλλά δεν ασχολούμαι με τα νούμερα», δεν θα πρέπει να κάνεις μια δουλειά στην τηλεόραση. Δουλεύεις στην τηλεόραση και δεν σε ενδιαφέρουν τα νούμερα; Άρα δηλαδή τι; Δεν σε ενδιαφέρει το μηνιάτικό σου στο τέλος του μήνα; Είμαστε προϊόντα, δεν είμαστε; Δηλαδή ουσιαστικά, με την καλή έννοια το λέω. Προϊόντα που πρέπει να πουλάμε.
«Σοκαρίστηκα. Ήταν σαν να έφαγα έναν κουβά με παγωμένο νερό στο κεφάλι»
Είσαι απαιτητική παρουσιάστρια;
Πολύ.
Πιστεύεις ότι αυτό μπορεί να παρεξηγείται κάποιες φορές;
Είμαι πολύ απαιτητική συνεργάτης, είμαι πάρα πολύ απαιτητική, με την έννοια όμως ότι πρόσεξε, έχω την ευλογία να έχω συνεργάτες που δεν μου λένε, όπως σου είπα και πριν, «Παράτα μας κοπέλα μου» και ας είναι απαιτητική, αλλά έχουμε την ίδια απαίτηση. Δεν είμαι καθόλου κακότροπη, δεν είμαι καθόλου αγενής. Είμαι πρώτη στην πλάκα, πρώτη στο χαβαλέ, αλλά η δουλειά θέλω να γίνεται. Η δουλειά θέλω να γίνεται. Και επειδή την κάνω εγώ πρώτη από όλους, δηλαδή σου είπα ότι πέρασα όλες μου τις γιορτές ψάχνοντας στήλες, ιδέες, αλλαγές, να λέω α, μήπως να κάνουμε αυτό; μήπως να κάνουμε εκείνο; Και έχω την ίδια παράκληση, όχι απαίτηση, και από τους συνεργάτες μου. Να δουλέψουμε ρε παιδιά, δηλαδή να την κάνουμε την εκπομπή αυτή καλύτερη. Ναι, θα το παραδεχτώ ότι είμαι απαιτητική. Τώρα, αν παρεξηγείται από ανθρώπους οι οποίοι δουλεύουνε με την ίδια διάθεση και με το ίδιο μεράκι που δουλεύω εγώ, όχι. Και με τους ανθρώπους που έχουν οικειότητα επίσης μαζί μου, πάλι όχι, δεν παρεξηγείται.
Σχόλια, δηλώσεις και λοιπά που μπορεί να έχουν κάνει πρώην συνεργάτες σου, σε έχουν στεναχωρήσει πάνω σε αυτό το κομμάτι;
Κοίταξε, θα σου πω ότι… στεναχωρήσει… σοκαρίστηκα περισσότερο. Όχι στεναχωρήθηκα. Δηλαδή μου ήρθανε λίγο σαν να έφαγα έναν κουβά με παγωμένο νερό στο κεφάλι. Δεν… δεν τα περίμενα. Γιατί δεν είχα κανένα δείγμα. Δηλαδή, είναι άλλο να νιώθεις ότι κάποιος ασφυκτιά, ότι κάποιος δεν περνάει καλά, το καταλαβαίνεις ότι κάποιος έχει παράπονο από σένα και τελικά να το εκφράσει κιόλας, και άλλο να μην έχεις καταλάβει τίποτα γιατί όλα είναι μες στη γλύκα, μες στο γέλιο, μες στην αγάπη, μωρό μου, αγάπη μου, λατρεία μου, και ξαφνικά να σου ‘ρθει η καταπακιά στο κεφάλι. Οπότε μάλλον θα σου πω ότι σοκαρίστηκα και μου ήρθε πολύ ξαφνικό και τα ‘χασα. Και μετά είπα, ok, είναι κι αυτό κομμάτι της δουλειάς μας.
Θα μπορούσα να συνεργαστώ ξανά σχεδόν με όλους τους ανθρώπους με τους οποίους έχω συνεργαστεί στο παρελθόν. Σχεδόν με όλους. Όλους.
Άρα υπάρχουν κάποιοι πολύ λίγοι, καταλαβαίνω, που δεν θα μπορούσες.
Όχι, δεν είναι όλοι, αλλά είναι… Δηλαδή, οποιοσδήποτε άνθρωπος υπήρξε στην εκπομπή αυτή και ήτανε καλός δημοσιογράφος και ήτανε προσέφερε στην εκπομπή και ήταν ok και στον αέρα, ωραίος και αυτός και τα λοιπά, είναι ok για μένα. Δηλαδή είναι δουλειά Γιώργο, είναι δουλειά. Δεν λέμε, ποτέ δεν βάζουμε τα προσωπικά “α, ξέρω γω με πείραξε, με έκανε”. Είναι δουλειά. Κοιτάμε μπροστά.
Ο Δημήτρης Πανόπουλος δήλωσε ότι υπό προϋποθέσεις θα επέστρεφε στην εκπομπή σου.
Ο Δημήτρης Πανόπουλος είναι ακριβώς στην κατηγορία που σου ανέφερα. Είναι ένας πολύ καλός δημοσιογράφος και εγώ θυμάμαι να έχω συνεργαστεί πολύ καλά μαζί του. Αυτό μπορώ να σου πω. Άρα λοιπόν με ανθρώπους που θυμάμαι να έχουνε προσφέρει στην εκπομπή αυτή, δεν θα έλεγα όχι ποτέ.
«Ο Κώστας Τσουρός είναι ένας πολύ αγαπημένος μου πρώην συνεργάτης, νυν φίλος και παντοτινός φίλος»
Θα σου πω λοιπόν ότι ο Κώστας δεν ήρθε σε μένα πρωτάρης, δούλευε και στη Φαίη πριν, μετά ήρθε σε μένα, περάσαμε τρεις πολύ ωραίες σεζόν μαζί και τώρα κάνει μόνος του εκπομπή. Σημαίνει λοιπόν ότι περνάνε και από δω αλλά δεν είναι ότι άντε και καλά, ναι, η Ναταλία τους έφτιαξε όλους. Σιγά πια, δεν είμαι και ο Μίδας.
Έκανες φίλους μέσα από τις εκπομπές; Ανθρώπους που να μην τους ήξερες πριν, να συνεργαστήκατε και στην πορεία να γίνατε φίλοι.
Τον Κώστα θα πω εγώ, τον Κώστα, ναι. Γιατί τον Παναγιώτη τον ήξερα από πριν… Ε… νομίζω τον Κώστα θα σου έλεγα, ναι.
