Η Κατερίνα Παναγοπούλου δεν είναι απλώς το πρόσωπο που λέει «Καλησπέρα σας» από το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Mega. Είναι μια γυναίκα που μεγάλωσε με το όνειρο να βρεθεί ακριβώς σε αυτή τη θέση και που σήμερα υπηρετεί τον ρόλο της με πειθαρχία, ευαισθησία και βαθιά αίσθηση ευθύνης.
Η Κατερίνα Παναγοπούλου έρχεται σήμερα στο στούντιο του zappit για να μιλήσει με ειλικρίνεια για τη διαδρομή της και πως από τη φράση που έλεγε ως παιδί: «θα πω το δελτίο του Mega», έφτασε στην απαιτητική πραγματικότητα του σήμερα.
Οι στιγμές που λύγισε στον αέρα, οι «αγκωνιές» του επαγγέλματος, η συνειδητή απόφαση να κρατά χαμηλό προφίλ στην προσωπική της ζωή και η λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη δημόσια και την ιδιωτική εικόνα της.
Πώς διαχειρίζεται τις επιθέσεις στα social media, γιατί δεν επιθυμεί να γίνει η ίδια «είδηση» και ποιοι είναι οι λίγοι, εκλεκτοί άνθρωποι που γνωρίζουν την πραγματική Κατερίνα πίσω από τα φώτα.
Μέσα από μια συζήτηση για τη δύναμη της αυτοσυγκράτησης, την αξία της αξιοπρέπειας, τις προσωπικές μάχες που δεν φαίνονται στην οθόνη και τη βαθιά ανάγκη της να παραμείνεις καλός άνθρωπος, η Κατερίνα Παναγοπούλου αποκαλύπτει… The Full Story της ζωής της.
«Από τότε που ήμουν παιδάκι έλεγα θα πω το δελτίο του Mega»
Σαν παιδικό όνειρο… και ξαφνικά λέω «Ωχ, το Mega». Το Mega που πάντα έλεγα ως παιδάκι ότι θα πω το δελτίο. Οι γονείς μου βλέπανε πολύ δελτία ειδήσεων, διάβαζαν εφημερίδες, υπήρχε πολύ έντονα μέσα στο σπίτι η δημοσιογραφική ύλη. Στην Α΄ και Β΄ Δημοτικού, έλεγα ότι θα γίνω ηθοποιός. Μετά, επειδή είδα από τους γονείς μου ότι δεν έπαιρνα πολύ αποδοχή, έλεγα θα γίνω γιατρός. Έτσι, χωρίς λόγο. Μετά είπα θα γίνω δημοσιογράφος και εκεί μείναμε.
Οι δικοί μου άνθρωποι ξέρουν καλά ότι είμαι πολύ εσωστρεφής. Επομένως η ψυχαγωγία νιώθω ότι θέλει μια εξωστρέφεια, ένας πιο αλέγρος χαρακτήρας. Νομίζω ότι δεν θα ήμουνα καλή σε αυτό. Δεν θα το δοκίμαζα. Όχι. Νομίζω θα το φοβόμουν. Νομίζω ότι δεν θα ήμουν καλή. Νομίζω ότι θα μου έβγαινε έτσι μια κατήφεια ώρες-ώρες και δεν θα ήμουνα καλή.
«Έχω λυγίσει στον αέρα, και πρόσφατα…»
Δεν θέλω μετά να γίνω εγώ είδηση σε μια πολύ σοβαρή είδηση. Δεν θέλω να υπάρχει δηλαδή «έκλαψε η Κατερίνα Παναγοπούλου στο δελτίο του Mega». Γι’ αυτό λίγο πριν το «τρία, δύο, ένα», λίγο συγκρατούμαι, δαγκώνω χείλια, κάτι λέω για να αποφορτίσω την κατάσταση. Δηλαδή εγώ πρόσφατα θυμάμαι, παίζαμε ένα, μια είδηση για ένα γηροκομείο στην Τουρκία που ένας, ο διευθυντής εκεί του γηροκομείου έδερνε έναν ηλικιωμένο. Και το βλέπαμε. Και θυμάμαι να κοιτάζω την εικόνα και να τρέχανε δάκρυα στα μάτια μου, έπαιζε βίντεο εκείνη την ώρα, και λίγο πριν, λέω παιδιά, λέω στο σκηνοθέτη, πες μου στο λεπτό, πότε μένει ένα λεπτό για να τελειώσει το ρεπορτάζ… και μου είπε, είμαστε στα 40 δεύτερα, και αμέσως ανασκουμπώθηκα. Δεν θέλω να γίνω εγώ είδηση δηλαδή.
Θυμάσαι πότε και ποιος σε είχε, σε έχει εκνευρίσει περισσότερο;
Δεν εκνευρίζομαι πια. Θυμάμαι κάποιον πολιτικό, δεν έχει σημασία να πω… το αντιμετώπισα με πολύ συγκατάβαση. Και ξέρεις κάτι; Το θεωρώ παρωχημένο πλέον το μοντέλο του παρουσιαστή εισαγγελέα, το μοντέλο του να σκοτωθούμε στα παράθυρα, αυτή την φιλοτεχνημένη ένταση προκειμένου να υπάρξει τηλεθέαση, νούμερα, να δείξουμε ότι είμαστε αδέκαστοι δημοσιογράφοι.
Για πολλά χρόνια στην διαδρομή αυτήν, έλεγα «έλα εντάξει, τι βλακείες λένε τώρα για ανταγωνισμούς», στον χώρο αυτό, δεν το είχα ζήσει καθόλου. Και έλεγα «εντάξει, αν είσαι καλός στη δουλειά σου, ε, δεν υπάρχουν, δεν υπάρχουν ανταγωνισμοί». Ε, μεγαλώνοντας και όσο, όταν φτάνεις πια, κατακτάς κάποια milestones, βλέπεις ότι οι αγκωνιές που έχεις να αντιμετωπίσεις…
«Υπάρχουν πάρα πολλές αγκωνιές και από ανθρώπους που μπορεί να μην το περιμένεις»
Έχω δεχθεί και από τα δύο φύλα, αλλά αυτό το women empowerment που λέμε, δεν το έχω δει πολύ να υπάρχει, να σου πω την αλήθεια. Εγώ δεν έχω νιώσει να αδικούμαι επειδή είμαι γυναίκα. Όμως, έχω δεχθεί αγκωνιές από γυναίκες και από άντρες βεβαίως. Είναι η απογοήτευση όταν το μαθαίνεις ή όταν το βλέπεις, γιατί πολλές φορές δεν κρύβεται. Αλλά επειδή είναι λίγο ψυχοφθόρο αυτό, δεν δίνω σημασία. Προχωράω.
Θυμάμαι μια φορά κάποιος είχε κάνει ένα κολάζ σε ένα tweet μου, ότι είχα πει εγώ κάτι, το οποίο φυσικά και δεν το είχα πει. Είπα ότι θα κινηθώ νομικά, ανασκεύασε. Και λέω κοίτα ελεύθερο χρόνο ρε παιδί μου που έχει ο κόσμος, μέσα σε τόσα πράγματα που κάνουμε, να μπει, να κάνει όλα αυτά. Και με είχε στεναχωρήσει όλο αυτό. Μετά έπαθα ανοσία. Μετά άρχισα να διαβάζω διαγώνια και αν έβλεπα ότι κάποιος χυδαιολογούσε ή με συκοφαντούσε, τον μπλόκαρα. Τον τελευταίο καιρό δίνω το κινητό μου σε μια κολλητή μου φίλη, που είμαστε έτσι από το σχολείο, και της λέω πάρε το κινητό μου, δες λίγο άμα έχει χυδαιολογίες έντονες, μπλόκαρε, δεν θέλω καν να τα δω. Εννοείται ότι μπλοκάρω. Το προφίλ μου δεν είναι δημόσιο φόρουμ. Είναι το προσωπικό μου προφίλ. Δεν είναι ένα φόρουμ για να ξερνάει κάποιος μίσος, χυδαιολογίες και συκοφαντίες. Είναι ξεκάθαρο για μένα αυτό.
Πρέπει να σου πω ότι με έχουν πάρει από την Διεύθυνση Ηλεκτρονικού Εγκλήματος και μου έχουν πει ότι έχουν περιέλθει σε γνώση τους κάποια απειλητικά e-mail για εμένα και μου έχουν προτείνει οι ίδιοι άνθρωποι να κινηθώ νομικά, διότι ήταν απειλές κατά της ζωής. Ε, δεν το έκανα τότε, διότι θεώρησα, βλέποντας κιόλας το περιεχόμενο, εγώ κατάλαβα ότι ήταν κάποια από τα γνωστά τρολ.
Πρέπει να είσαι προσεκτικός στην εικόνα σου. Πολύ συνειδητά λέω ότι είμαι πολύ ενεργή στα social media, είμαι, και ανεβάζω και φωτογραφίες.
«Αν κανείς διατρέξει το προφίλ μου στο Instagram, δεν θα βρει ούτε μία φωτογραφία με μαγιό»
Μπορεί να είμαι με ένα φουστάνι καλοκαιρινό, αλλά δεν θέλω ο άνθρωπος που θα με δει να λέω το δελτίο ειδήσεων, να γνωρίζει πώς είναι το σώμα μου με ένα μαγιό. Δεν θέλω να το δει κανένας αυτό. Ε, δεν θέλω να βγω έξω και να με δουν να χορεύω πάνω σε ένα τραπέζι. Δεν θέλω να δουν μια εικόνα, η οποία δεν συνάδει με τη σοβαρότητα του ρόλου μου ως παρουσιάστριας ενός κεντρικού δελτίου ειδήσεων. Εάν με καταπιέζει ώρες ώρες; Ναι. Δεν θα βγω με έναν δικό μου άνθρωπο και θα είμαι υπερβολικά διαχυτική. Θέλω να μην δουν αυτή την εικόνα. Μπορείς πάντα να το ελέγχεις; Όχι. Γίνεται να ελέγξω τους πάντες τώρα με τα κινητά; Όχι. Αλλά προσπαθώ στο βαθμό που γίνεται να το κάνω. Ορθώς υπάρχει αυτό το στερεότυπο. Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί οι άνθρωποι της ενημέρωσης.
Γενικά κρατάς χαμηλό προφίλ στην προσωπική σου ζωή. Σε ενοχλεί όταν σε ρωτούν για την προσωπική σου ζωή;
Μου προκαλεί αμηχανία. Δηλαδή, δεν νιώθω ότι χρειάζεται κάποιος να ξέρει για το τι κάνω εγώ στη ζωή μου. Λες και είμαι, τι να πω, ένας ηθοποιός, ένας τραγουδιστής ή ένας παρουσιαστής ψυχαγωγίας, ναι, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ε να δεις έτσι τι κάνει και τα λοιπά. Ο παρουσιαστής ενός δελτίου έχει ξέρεις έναν πολύ συγκεκριμένο ρόλο. Δεν πρέπει να ξέρουμε τι κάνει στην προσωπική του ζωή. Και επίσης, δεν μ’ αρέσει και η διαφήμιση προσωπικής ευτυχίας. Ξέρεις, έχω διαπιστώσει ότι όσο πιο πολύ προσπαθείς να πείσεις για το πόσο ευτυχισμένος είσαι, πόσο ευλογημένος είσαι, πόσο ωραία νιώθεις με τη ζωή σου, όσο περισσότερα φίλτρα χαράς προσθέτεις στη δημόσια εικόνα, τόσο περισσότερα ψεγάδια υπάρχουν από πίσω. Το ‘χω δει με ανθρώπους που μπορεί να γνωρίζω κάτι παραπάνω και να βλέπω αυτή την κοπιώδη, αγωνιώδη προσπάθεια να πείσουν για το πόσο ευτυχισμένοι και υπέροχοι είναι η ζωή τους. Άρα, δεν μου αρέσει ούτε η διαφήμιση προσωπικής ευτυχίας, ούτε αυτή η illoustrasion τελειότητα.
Έχεις βρεθεί πάντως κάποια στιγμή στο στόχαστρο των lifestyle για την προσωπική σου ζωή. Πώς ένιωσες;
Και μου δημιούργησε τεράστια αμηχανία, τεράστια αμηχανία. Ε, θυμάμαι μιλούσα και με την Κάλια Καρτσάκη τότε, στο Tlife, που προς τιμήν της πήραν τηλέφωνο να μάθουν τύπου πού, πότε. Η αλήθεια είναι ότι εγώ δεν αρέσκομαι να λέω τίποτα, ποτέ δεν θα επιβεβαιώσω, ποτέ δεν θα διαψεύσω, ποτέ δεν θα πω τίποτα για κάτι το οποίο θα γραφτεί. Έχει τύχει δημόσιο πρόσωπο να σχολιάζει τα ρούχα μου και πάλι δεν βγήκα να μιλήσω. Δεν μιλάω ποτέ για τίποτα που δεν έχει να κάνει με τη δουλειά μου. Δεν θα μπω σε αυτή τη διαδικασία. Δεν είναι το ίδιο να σχολιάσει το ντύσιμό μου μια πρωινή εκπομπή, με το να σχολιάσει ένας πολιτικός. Δηλαδή, αλίμονο τώρα αν οι πολιτικοί κάθονται και ασχολούνται με τις φούστες και τις τσάντες των δημοσιογράφων.
Υπάρχει ένα αστείο το οποίο λέγεται στο κανάλι. Εγώ πάντα όταν βγαίνω, είμαι άβαφη. Όταν λοιπόν τελειώνω το δελτίο, κανονικά πηγαίνω σπίτι μου και ξεβάφομαι. Όταν όμως έχω να βγω, επειδή θα αργήσω να πάω σπίτι μου, ξεβάφομαι εκείνη την ώρα. Οπότε η πλάκα που μου κάνουν όταν με βλέπουν να βγαίνω από το δελτίο και ξεβάφομαι, μου λένε “α, ξεβάφεσαι άρα έχεις να βγεις”. Δηλαδή αντί να βάφομαι για να βγω, κάθε φορά που με βλέπουν να ξεβάφομαι λένε “α, έχει κάπου να πάει”. Γίνεται το αντίθετο συνήθως.
Σ’ αρέσει όμως να ασχολείσαι με ότι αρέσει στις περισσότερες γυναίκες, δηλαδή με τα ρούχα, με τη μόδα…
Φυσικά. Νιώθω και θέλω να πιστεύω ότι είμαι πολύ σοβαρή, αλλά δεν είμαι καθόλου σοβαροφανής. Εννοείται και θα κοιτάξω στο Instagram, θα χαζέψω, σε ώρες που δεν έχω τι να κάνω, έτσι σελίδες που μπορεί να ‘ναι με ρούχα, με κοσμήματα… μου αρέσουν όλα αυτά πάρα πολύ. Και το θεωρώ και εντελώς λάθος να θεωρεί μια γυναίκα ότι το σακάκι θα την κάνει σοβαρή. Όχι. Καθόλου. Μπορεί να είσαι και να σ’ αρέσουν πάρα πολύ τα όμορφα ρούχα, αλλά να ‘σαι ταυτόχρονα και πολύ σοβαρός.
«Στις δύσκολες στιγμές αντλώ δύναμη από τους δικούς μου ανθρώπους»
Στο λέω χωρίς δεύτερη σκέψη. Για μένα οι δικοί μου άνθρωποι είναι ο φυσικός μου αποδέκτης. Οτιδήποτε γίνει, καλό ή κακό, υπάρχουν πέντε συγκεκριμένοι άνθρωποι, έχω άπειρους γνωστούς, αλλά πέντε, πολύ δικούς μου φίλους και δικούς μου ανθρώπους, οι οποίοι αυτοί θα ακούσουν το κλάμα μου, θα κλάψω, το γέλιο μου, γελάω πολύ και δυνατά, κλαίω πολύ και δυνατά, είμαι άνθρωπος του υπερθετικού βαθμού, αλλά αυτό θα το δουν μόνο οι πέντε δικοί μου άνθρωποι. Κανένας άλλος.
Είναι ο στενός πυρήνας της οικογένειας, ο αδερφός μου που πλέον μεγαλώνοντας είναι ο καλύτερός μου φίλος, οι γονείς μου, έχω και άντρες φίλους, οι περισσότεροι μου φίλοι είναι άντρες. Κάνω πολύ καλή παρέα με τους άντρες και μην ακούω κλισέ τώρα. Εκατό τοις εκατό υπάρχει φιλία ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες. Δεν κρατάω τίποτα για μένα. Θα εκτεθώ απολύτως.
Οι έξι αυτοί άνθρωποι ξέρουν τα πάντα για σένα;
Ξέρουν τα πάντα, ενώ ο κόσμος ξέρει ελάχιστα. Δεν ξέρουν πάρα πολλά για μένα, πέρα από τη δημόσια εικόνα και είναι συνειδητή αυτή η επιλογή. Γιατί νιώθω ότι ο ρόλος μου ως παρουσιάστρια ενός κεντρικού δελτίου ειδήσεων δεν είναι για να ξέρουν τα πάντα, ούτε να μιλάω για τα πάντα, ούτε να τοποθετούμαι παντός επιστητού. Ειδικά όσον αφορά αυτά που κάνω εγώ στην προσωπική μου ζωή. Αλλά οι δικοί μου οι άνθρωποι, δεν θα κρατήσω τίποτα, θα εκτεθώ απόλυτα. Ξέρουνε μια άλλη Κατερίνα αυτοί οι άνθρωποι.
Η δημιουργία οικογένειας είναι κάτι που υπάρχει στο πλάνο σου;
Υπάρχει. Αλλά όμως όχι να γίνει για να γίνει. Δεν θεωρώ ότι αυτό πρέπει να είναι ένας αυτοσκοπός. Δηλαδή ότι πρέπει να το κάνω. Για μένα αυτό πρέπει να γίνεται με τις σωστές προϋποθέσεις. Θέλω δηλαδή, όταν γίνει, να νιώσω ότι με αυτόν τον άνθρωπο είναι για πάντα. Οι συνθήκες της ζωής και η καθημερινότητα και τα προβλήματα και οτιδήποτε μπορεί να το διαλύσει αυτό, δεν υπογράφεις κάποιο συμβόλαιο, αλλά θέλω όταν ξεκινήσει να νιώθεις ότι θα είναι για πάντα.
Η μητρότητα είναι κάτι που σε απασχολεί;
Και αυτό, θέλω να γίνει… όλα αυτά τα πράγματα για μένα πρέπει να γίνονται γιατί το νιώθεις πραγματικά και όχι ως αυτοσκοπός. Να το κάνω έτσι; Να γίνεται έτσι όταν πρέπει να γίνει.
Η σχέση σου με τη θρησκεία, ποια είναι;
Είμαι ένθεη. Αλλά εντάξει… πιστεύω σε μια ανώτερη δύναμη χωρίς να μπορώ να το προσδιορίσω ακριβώς. Δεν μου αρέσει η υπερβολή σε κανένα δόγμα θρησκευτικό. Νιώθω ότι είναι μια εσωτερική διαδικασία και δεν σε κάνει περισσότερο θεοσεβούμενο -και σίγουρα όχι περισσότερο καλό άνθρωπο- το να πας να κοινωνήσεις ή το να κάνεις το σταυρό σου ή οτιδήποτε. Θεωρώ ότι είναι μια εσωτερική διεργασία. Και για μένα το βασικότερο είναι να είσαι καλός άνθρωπος. Αν είσαι καλός άνθρωπος, νομίζω ότι εκπληρώνεις κάθε θρησκευτικό καθήκον.
Σβήνουν τα φώτα του δελτίου το βράδυ. Συνήθως τι κάνεις μετά;
Θα βγω με δικούς μου ανθρώπους. Μετά το δελτίο έχω τρομερή υπερένταση. Η αδρεναλίνη είναι στο 100%. Είμαι πάρα πολύ συγκεντρωτική δυστυχώς, καλώς ή κακώς. Θέλω να είμαι πολύ από πάνω. Και θέλω και πολλές φορές να τελειώνουν τα πράγματα γρήγορα. Είμαι της ταχύτητας. Συνεπώς, μετά το δελτίο, για να επανέλθω σε αυτό που με ρώτησες, θέλω να βγαίνω με δικούς μου ανθρώπους για να αποφορτίζομαι. Να πάμε για φαγητό, μου αρέσει το καλό φαγητό, μου αρέσει να πάμε κάπου όμορφα να φάμε. Μου αλλάζει τη διάθεση.
Πριν κοιμηθώ το βράδυ, σκέφτομαι το τι έχουμε την επόμενη μέρα. Όχι τόσο το τι καταφέραμε. Ό,τι καταφέραμε, καταφέραμε. Από εδώ και πέρα τι κάνουμε. Σκέφτομαι το τι μένει να γίνει.
Εγκατέλειψες κάποιο στόχο σου στη ζωή σου; Που να είπες «ίσως τελικά δεν μπορούσα να το κάνω» ή «ίσως δεν έπρεπε»;
Να εγκατέλειψα… αυτό ξέρεις η λέξη για μένα είναι απαγορευτική λέξη. Δεν μπορώ να αντιληφθώ την έννοια του εγκαταλείπω. Είναι κακό που το λέω, δεν το λέω ως προτέρημα, το λέω ως ελάττωμα, διότι δημιουργεί έτσι ψυχικό βάρος. Αλλά να εγκατέλειψα κάτι, όχι. Επαναπροσδιορίζονται οι στόχοι, λόγω των συνθηκών της ζωής. Δηλαδή αλλάζουν οι προτεραιότητές σου. Άρα πολλές φορές μπορεί να νομίζεις ότι θέλεις κάτι και τελικά θέλεις κάτι άλλο.
Αν θέλω κάτι, εγώ το πολεμάω μόλις μπει στις δυνάμεις μου. Είμαι χαρούμενη για τη διαδρομή. Και νομίζω ότι η μικρή Κατερίνα θα χτυπούσε την Κατερίνα σήμερα στην πλάτη έτσι… Εντάξει, όλα πάνε καλά, ηρέμησε. Γιατί μικρή ήμουνα γεμάτη άγχη, γεμάτη αβεβαιότητες, με πολύ σκληρές γωνίες. Τώρα λειάνονται.
Για ποιους λόγους συνήθως, μπορείς να κλάψεις;
Α, μπορώ να κλάψω γιατί θα δω μία ταινία συγκινητική και θα δω την ίδια σκηνή. Έχει ξαναβγάλει το Netflix τον «Κύκλο των χαμένων ποιητών». Πρέπει να έχω δει αυτή την ταινία 1235 φορές. Την είδα πριν μια βδομάδα, για χιλιοστή διακοσιοστή τριακοστή έκτη φορά. Ε, στη σκηνή… του «Oh Captain, my Captain» που ανέβηκαν πάνω στα θρανία, ξανά έκλαψα.
Από ερωτική απογοήτευση έκλαψες; Είσαι το κορίτσι που θα πάρει τη φίλη της τηλέφωνο;
Δεν θέλω να πω συγκεκριμένα γι’ αυτό τι έχω κάνει, γιατί θα καταστρατηγήσω αυτό που έλεγα πριν, ότι δεν θέλω να μιλάω απολύτως για πολύ πολύ προσωπικά ζητήματα. Αλλά κλαίω εύκολα. Κλαίω εύκολα, είναι λυτρωτικό για μένα το να κλάψω. Οι άνθρωποι οι δικοί μου θα με δουν να κλαίω. Οι άνθρωποι που θα με δουν στη δουλειά μου έχουν άλλη εικόνα. Τελείως άλλη εικόνα. Στη δουλειά κανένας δεν θα με δει ποτέ να κλαίω. Ακόμα κι αν γίνει κάτι τρομερό που θα με τσακίσει σε επίπεδο διαμάχης, σε επίπεδο σύγκρουσης, δεν καταλαβαίνω τίποτα. Εκεί γίνομαι ένας άλλος άνθρωπος, ταύρος εν υαλοπωλείο.
«Είμαι πολύ συγκεντρωτική. Αυτό πια είναι εξαντλητικό από ένα σημείο και μετά»
Το να θες όλα να περνάνε… είμαι ελεγκτική, είμαι υπερβολικά παρορμητική. Θα ήθελα να μετράω και μέχρι το δέκα για να κάνω κάτι. Παρόρμηση πολλές φορές οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα, σε λάθος αντιδράσεις. Θα ήθελα να είμαι και λίγο χοντρόπετση, θα με βοηθούσε πολύ
Η μικρή Κατερίνα λοιπόν που έχει γίνει η σημερινή Κατερίνα, πώς φαντάζεται την Κατερίνα στο μέλλον;
Ευτυχισμένη. Να είμαι καλά με τους δικούς μου ανθρώπους δίπλα μου, με την οικογένειά μου, όπως είπα παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο, να είμαι ευτυχισμένη. Δεν θέλω να βάλω καμία ταμπέλα, καμία ετικέτα ότι πρέπει να είμαι έτσι σε αυτό το επάγγελμα και να έχω κάνει αυτό και αυτό και αυτό στη ζωή μου και αυτό. Θέλω να είμαι ευτυχισμένη. Και νομίζω ότι θα είμαι. Γιατί έχω θέσει κάποιες βάσεις γι’ αυτό, μέσα από πολλή δουλειά, προσωπικό κόπο, προσωπικούς αγώνες, έχω φτιάξει τη ζωή μου έτσι όπως θέλω να είναι. Και χαίρομαι γι’ αυτό. Είμαι χαρούμενη όταν τελειώνει η μέρα.
