Ο Γρηγόρης Βαλτινός ήταν ο κεντρικός καλεσμένος της εκπομπής “Studio στις 3” το απόγευμα της Δευτέρας (5/10). Ο σπουδαίος ηθοποιός και σκηνοθέτης άνοιξε τα χαρτιά του στον Θανάση Αναγνωστόπουλο και τη Νάνσυ Ζαμπέτογλου, στο ξεκίνημα της νέας θεατρικής σεζόν.
Σε μία χαλαρή κουβέντα μεταξύ των παρουσιαστών και του ίδιου, ο Γρηγόρης Βαλτινός έκανε μία αναδρομή στη μακρόχρονη επαγγελματική του πορεία στο σανίδι, με τον ηθοποιό να παραδέχεται πως έχει πλασάρει λανθασμένα αλλά όχι ηθελημένα την εικόνα του πολύ σοβαρού και καθόλου χιουμορίστα καλλιτέχνη.
«Εγώ ήμουνα πάντα ρολίστας. Δεν ήμουν ποτέ ο ζεν πρεμιέ με το κορμί, τα μπλουζάκια, τα μπράτσα και τα τέτοια. Και εντάξει, με παρεξήγησε ο κόσμος. Νόμιζε ότι είμαι σοβαρός. […[…] Πάντα από πιτσιρικάς στην παρέα ήμουνα η χαρά της ζωής, η χαρά της παρέας. Γέλια, κέφι, μεταμφιέσεις. Ο κλόουν της παρέας. Γιατί κάτι με τράβαγε προς τα εκεί, προς το θέατρο. Διοργάνωνα παραστάσεις, διοργάνωνα συναυλίες, κάναμε συγκρότημα και τραγούδαγα το ψώνιο», αφηγήθηκε ο Γρηγόρης Βαλτινός.
«Δεν ήξερα καν αν έχω γοητεία. Προφανώς δεν είχα. Την απέκτησα αργότερα. Τη σπούδασα, δεν ξέρω, δεν καταλάβα. Επειδή ήμουν ξέρεις πάντα χωμένος -με έτρωγε η κασίδα μου-στις γιορτές σχολικές, εθνικές, θρησκευτικές, οργάνωνα παραστάσεις, απαγγελίες, ποιήματα, στην τάξη διάβαζα τα κομμάτια τα νεοελληνικά, διάβαζα Παπαδιαμάντη, διάβαζα τους ποιητές κτλ… καταλαβαίνεις τώρα ένα τέτοιο άτομο έχει μεγαλύτερη δημοφιλία. Προϋπήρχε η εξωστρέφεια, η βύθιση στις ιδέες και στην επικοινωνία, η ανάγκη για αποδοχή. Αυτή δεν τελειώνει ποτέ αλλά μειώνεται η αγωνία της», εξομολογείται αμέσως μετά.
«Δεν αρκεί να τα θέλεις όλα για να είσαι καλός σε όλα. Αλλά αν έχεις κάποια από τα πράγματα που είπαμε πριν, αν έχεις ένα φιλότιμο, έναν επαγγελματισμό, θα κοιτάξεις αυτό που κάνεις. Εγώ πάντα το αντιμετωπίζω σαν ένα παιχνίδι, σαν μία αναμέτρηση η οποία θα με γεμίσει δύναμη, θα με γεμίσει αυτοπεποίθηση. Να το κάνω καλά ρε γαμώτο, έτσι, για τη φανέλα», μοιράζεται ο Γρηγόρης Βαλτινός.
Πώς αντιμετωπίζει την αποτυχία; Αναλαμβάνει τη μερίδα που του αναλογεί;
Ο ηθοποιός ξεκαθαρίζει: «Εγώ τη φορτώνομαι πάντα. Ο πρώτος που τη φορτώνεται είμαι εγώ, ίσως γιατί εδώ και πολλά χρόνια επιλέγω τα πράγματα, το έργο. Κάποιες φορές το σκηνοθετώ κιόλας μες στην απερισκεψία μου. Ευτυχώς, δεν έχω μετρήσει πολλές αποτυχίες».
«Θέλει πάρα πολλή δουλειά, πάρα πολλή προσοχή, πολλή σκέψη, πολλή ωριμότητα. Αυτό το πράγμα το σκέφτομαι πριν επιλέξω κάτι, μπορεί να το σκέφτομαι και δέκα χρόνια. Να το κάνω αυτό το έργο; Ήρθε η στιγμή του; Έχω να πω κάτι; Είμαι ώριμος υποκριτικά; Γιατί κι αυτό μετράει πάρα πολύ. Έχω φτάσει σε ένα σημείο αφαίρεσης και ωριμότητας; Η αφαίρεση είναι το παν στην υποκριτική.
Δοκιμάζεσαι κάθε μέρα. Κάθε μέρα νιώθεις ότι, αν χάσεις κάποιον θεατή, τους θεατές, τη μαγιά σου, τη μαζεύεις σπυρί σπυρί, θεατή θεατή, κάθε μέρα. Μπορεί να κερδίσεις έναν άνθρωπο από μία παράσταση και να πει «Πήγα, μου άρεσε το έργο, η επιλογή, η ερμηνεία. Α, θα πηγαίνω να τον παρακολουθώ αυτόν τον καλλιτέχνη, θα ακούω τα τραγούδια του, θα ακούω τους δίσκους του, θα βλέπω τις παραστάσεις του». Αυτό λοιπόν, το μαζεύεις κάθε βράδυ. Βράδυ βράδυ, πενήντα χρόνια», σημειώνει ο Γρηγόρης Βαλτινός.
